Πρωτ. 538
Ἀριθμ. Διεκπ. 192/9-4-2026
Κυριακὴ τοῦ Πάσχα 2026
( 220η )
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
«Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος·
ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. ριζ΄ 24).
Τί ὑπέροχη ἡμέρα, τί θαυμάσια γιορτή, πλημμυρισμένη ἀπὸ ἀναστάσιμη χαρά, χαρὰ ζωῆς, φωτὸς καὶ ἀγάπης. Ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σὰν νὰ μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς μιὰ μέρα τὸν χρόνο νὰ εἰσέλθουμε στὸν χῶρο Του καὶ νὰ μᾶς προσφέρει αὐτὴν τὴν εὐλογημένη πρόγευση τοῦ παραδείσου καὶ τῆς βασιλείας Του, τὴν ὁποία ὅμως πρέπει μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν κρατήσουμε γιὰ ὅλον τὸν χρόνο ἀμείωτη καὶ ἀναλλοίωτη μέσα μας. Αὐτὸ ζοῦμε καὶ κάθε μέρα τῆς Διακαινησίμου Ἑβδομάδας καὶ τὸ ἀνανεώνουμε κάθε Κυριακή τοῦ ἔτους.
Ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς αἰωνιότητος. Εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ δὲν ἀκουμπάει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἂν καὶ φωτίζει καὶ λαμπρύνει τὴν ἐφήμερη νοοτροπία καὶ ζωή μας σὲ κάθε πτυχή της. Δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ φθορά, μὲ τὰ παρερχόμενα ποὺ τὰ ξεθωριάζει ὁ χρόνος καὶ ἡ ὑλικότητα. Δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν πτώση καὶ τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν συγχώρηση, μὲ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Κάθε φορὰ ποὺ γιορτάζουμε τὸ Πάσχα μέσα μας ἀνάβει αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ φλόγα τῆς αἰωνίου βιοτῆς, τοῦ μυστικοῦ πόθου γιὰ μετοχὴ στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ ἀνάσες ὄντως ζωῆς, ἀναπνοὲς στὴν πνευματικὴ ζωή, στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ὁμολογοῦμε κάθε φορὰ ποὺ τὰ χείλη μας βροντοφωνάζουν «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη»· ὅτι ποθοῦμε νὰ ζοῦμε ἀπὸ τώρα τὴν αἰωνιότητα, νὰ ζοῦμε τὴν κατάσταση τῆς μετὰ τὸν θάνατο ζωῆς μας ἀπὸ τώρα.
Τὸ φετινὸ Πάσχα πρέπει νὰ ἀποτελέσει μία οὐσιαστικὴ ἀρχὴ γιὰ ὅλους μας. Στοὺς πασχάλιους ὕμνους ἐπαναλαμβάνεται τόσες φορὲς ἡ λέξη «καινόν», καινούργιο: «Πάσχα καινόν», «Δεῦτε πῶμα πίωμεν καινόν», «Δεῦτε τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος» κ.λπ. Καλούμαστε ὅλοι σὲ μιὰ ἀνακαίνιση, σὲ ἕνα νέο ξεκίνημα γιὰ μιὰ ἐντελῶς καινούργια ζωή, ἡ ὁποία θὰ διαπερνᾶ καὶ θὰ διαποτίζει κάθε στιγμή μας, κάθε πράξη μας. Αὐτὸ ποὺ εἶναι τόσο μεγάλο, τὸ ἐπιτελεῖ τελικὰ μέσα μας ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ἀναστημένος Χριστός· «αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου», δηλαδή, αὐτὴ ἡ ἀλλοίωση εἶναι ἔργο τοῦ Ὑψίστου.
Προϋπόθεση ὅμως γι’ αὐτό, εἶναι νὰ ζήσει κανεὶς προηγουμένως τὴ νέκρωση τοῦ Χριστοῦ ὡς νέκρωση τῶν παθῶν του καὶ ἔτσι νὰ περάσει στὴν ἐμπειρία τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ζήσει τὴ σταύρωσή Του ὡς σταύρωση τῶν βαθύτερων ἐπιθυμιῶν καὶ ἐσώτερων κινήσεων καὶ λογισμῶν του καὶ ἔτσι νὰ φθάσει στὴ μετοχὴ τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τρίτον νὰ ζήσει τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου ὡς ἐνταφιασμὸ τῶν κοσμικῶν ἐλπίδων του, ὥστε νὰ ζήσει τὴν ἀνάσταση τοῦ οὐράνιου φρονήματος καὶ τὴ φανέρωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Καθὼς θὰ ἀνταλλάσσουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὸν ἀναστάσιμο ἀσπασμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!», ὁμολογῶντας τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἑορτάζοντας τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου καὶ ἀποφασίζοντας τὴν ἀπαρχὴ μιᾶς καινούργιας ζωῆς, εὔχομαι νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος νὰ ἀπολαύσουμε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως καὶ σὲ κατάσταση πνευματικῆς χαρᾶς καὶ ἀλλοιώσεως, νὰ ζήσουμε τὴν χάρη τῆς θεϊκῆς Ἀναστάσεως.
Ἡ σημερινὴ γιορτὴ εἶναι γιορτὴ ποὺ προκαλεῖ σὲ κάθε πιστὸ τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν πνευματικὴ ἀνάγκη νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο. Τέτοια μέρα νοιώθουμε πολὺ πτωχοὶ ἂν φέρουμε μόνο τὴν ἀνθρώπινη σάρκα καὶ ἂν ζοῦμε δέσμιοι τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου. Ζωντανεύει ὅμως ἡ ψυχή μας, ἂν λαχταροῦμε τὴν αἰωνιότητα. Γι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο καὶ πανηγυρίζουμε μὲ αὐτὸν τὸν ἐντυπωσιακὸ τρόπο.
Ἂς κρατήσουμε λοιπὸν τὴν πανήγυρη καὶ τὴ χαρὰ τῶν ἡμερῶν, τὴν πνευματικὴ ἀγαλλίαση καὶ ἔνθεο εὐφροσύνη τῆς πίστεως, τὴν εὐγνωμοσύνη στὸν πανάγαθο Θεὸ καὶ τὴ δοξολογία Του ποὺ νίκησε τὸν θάνατο, καὶ ἂς μᾶς ἀξιώσει ὁ Ἀναστὰς Κύριος νὰ ζήσουμε ὅλοι μαζί, ἑνωμένοι, συγχωρημένοι καὶ συναδελφωμένοι, μαζί Του καὶ μὲ τοὺς ἁγίους Του, συνδαιτημόνες στὸ αἰώνιο καὶ μυστικὸ Πάσχα καὶ ἂς ἀνταλλάξουμε τὸν νικητήριο ἀσπασμό:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!
Μετὰ Πασχαλίων εὐχῶν καὶ ἑορτίων προσρήσεων
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικόλαος
