«Τὰ τῆς γῆς ἐπὶ τῆς γῆς καταλιπόντες»
(ἀπὸ τὸν Οἶκον τῆς ἑορτῆς)
Ἂν προσέξει κανεὶς θὰ δεῖ μιὰ ἐνδιαφέρουσα συγκυρία σὲ ὁρισμένα πολὺ σημαντικὰ γεγονότα τῆς παραδόσεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα συμβαίνουν σὲ ὑψηλὰ μέρη, σὲ βουνά. Στὸ ὄρος Σινᾶ ὁ Μωϋσῆς λαμβάνει τὶς δέκα ἐντολές. Στὸ ὄρος Χωρὴβ ὁ προφήτης Ἠλίας συναντᾶ καὶ συνομιλεῖ μὲ τὸν Θεό. Στὸ ὄρος Θαβὼρ γίνεται ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου. Σὲ κάποιο ἄλλο ὄρος, στὸν Γολγοθᾶ, ὁ Χριστὸς σταυρώνεται. Σὲ ἕναν ὑψηλὸ ὑπερῶο τόπο παραδίδει τὰ φρικτὰ μυστήρια, τὴ Θεία Εὐχαριστία. Σὲ ὑπερῶο ἐπίσης γίνεται τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. Στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν ἀναλαμβάνεται.
Ἆραγε ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν μιὰ εἰκονικὴ συγκυρία ἢ μήπως ὁ Θεός, μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀποκαλύψεις σὲ κορυφὲς καὶ ὑψηλὰ ὄρη, θέλει νὰ δώσει στὸν καθένα μας κάποιο μήνυμα μὲ τὴν κληρονομιὰ τοῦ ὁποίου νὰ προικίσει τὴν Ἐκκλησία Του;
Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι ἔγινε ἡ Ἀνάληψις σὲ ἕνα ὄρος, στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, μᾶς δίνει μιὰ ἀφορμὴ νὰ τὸ συνδέσουμε μὲ τρία πολὺ σημαντικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα συνέβησαν σὲ ὑψηλὰ σημεῖα τῆς γῆς. Τὸ ἕνα εἶναι, ὅπως ἀναφέραμε παραπάνω, ἡ παράδοση τῶν δέκα ἐντολῶν στὸ ὄρος Σινᾶ ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν Μωϋσῆ καὶ δι᾿ αὐτοῦ στοὺς Ἑβραίους. Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία, ὅπου ὁ Κύριος παρουσιάζει στοὺς ὄχλους, μαζὶ μὲ τὰ θαύματα, καὶ τὴ θαυμάσια διδασκαλία Του, ὅπως αὐτὴ βασικῶς παρατίθεται στὰ πρῶτα κεφάλαια τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Καὶ τὸ τρίτο, ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου στὸ ὄρος Θαβώρ ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Του. Τί σχέση ἔχουν αὐτὰ τὰ τέσσερα ὄρη, τὸ Σινᾶ, τὸ ὄρος τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας στὴν Καπερναούμ, τὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως καὶ τὸ ὄρος τῆς Ἀναλήψεως, πέραν ἀπὸ τὸ ὅτι ἀποτελοῦν σημεῖα μὲ σχετικὰ ψηλὸ ὑψόμετρο;
Στὴν πρώτη περίπτωση, στὸ ὄρος Σινᾶ, ὁ Κύριος δείχνει τὸ θέλημά Του στοὺς ἀνθρώπους. Μόλις ποὺ ἐμφανίζεται ὁ Θεὸς μέσα σὲ νεφέλη καὶ γνόφο, μέσα σὲ ἕνα καπνιζόμενο ἀπὸ τὴν κάθοδό Του ὄρος, προκειμένου νὰ παραδώσει τὸν θησαυρὸ τοῦ θελήματος καὶ τῶν ἐντολῶν Του, χωρὶς ὅμως νὰ ἐπιτρέψει στὸν Μωϋσῆ νὰ ἀντικρύσει τὸ πρόσωπό Του, παρὰ μόνον «τὰ ὀπίσω», τὰ νῶτα, τὴν πλάτη Του, τὰ ἴχνη Του (Ἔξ. λγ΄ 23), ὄχι τὸ πρόσωπό Του. Παραδίδει ὁ Κύριος τὶς ἐντολές Του καὶ φανερώνει τὸ θέλημά Του, ἀλλὰ ὄχι τὸ βάθος Του. Ἔλαβαν οἱ Ἑβραῖοι τὶς ἐντολές, τὶς θεοχάρακτες πλάκες, καὶ πάνω σ᾿ αὐτὲς οἰκοδόμησαν τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς προσδοκίας τοῦ Μεσσίου.
Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ὄρος τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας. Ἐκεῖ ὁ Κύριος ἔδειξε κάτι παραπάνω. Ἔδειξε τὴν ἀνθρωπότητά Του σὲ τέλεια μορφή. Ἔδειξε τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἐμφανίσθηκε ὡς ὁ τελειότερος διδάσκαλος. Καὶ γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλοι ἔλεγαν ὅτι «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. ζ΄ 46). Κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔβγαλε λέξεις τόσο ὄμορφες καὶ τόσο δυνατὲς ὅπως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος. Στὸ ὄρος λοιπὸν αὐτὸ ὁ Κύριος δείχνει τὸν πλοῦτο καὶ τὴν ποιότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης Του.
Στὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως, γιὰ νὰ μὴν ξεγελαστοῦν ὅτι εἶναι μόνον ἄνθρωπος, ὁ Κύριος φανερώνει καὶ μιὰ ἀστραπή, μιὰ ἀκτίνα τῆς θεότητός Του ὄχι σὲ ὅλους, ἀλλὰ στοὺς τρεῖς μαθητὲς ποὺ πῆρε μαζί Του. «Καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. ιζ΄ 2). Ἀλλὰ καὶ ἐδῶ «νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτοὺς» (στ. 5), αὐτοὶ δὲ «ἔπεσαν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν» (στ.6). Ὁ Κύριος δείχνει «τοῖς μαθηταῖς Του τὴν δόξαν Του, καθὼς ἠδύναντο»1, «ὡς ἐχώρουν»2, φανερώνει ἀπὸ τὴ θεότητά Του ὅσο μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν. Αὐτὸ συνέβη στὸ ὄρος Θαβώρ.
Στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, κατὰ τὴν Ἀνάληψή Του, ὁ Κύριος ἔδειξε τὴ θεανθρώπινη φύση Του· τὸ πῶς συναρμόζεται ἡ ἀνθρώπινη φύση Του μὲ τὴ θεϊκὴ καὶ πῶς αὐτὲς οἱ δύο φύσεις ἑνωμένες μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν καὶ γιὰ μᾶς μία ἔνδειξη τῆς νέας μας ταυτότητος. Στὸ πρόσωπό Του δοξάσθηκε καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση. Μαζὶ μὲ τὰ ἀνθρώπινα χαρακτηριστικὰ ἡ φύση μας ἔχει καὶ θεϊκά, εἶναι θεωμένη φύση. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ὅλο τὸ μυστικό: τὸ πῶς ὁ καθένας μας δὲν εἶναι μόνον ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι μπολιασμένος μὲ θεϊκὸ μπόλι. Συνεπῶς, ὁ καθένας μας καλεῖται νὰ ζεῖ καὶ νὰ πολιτεύεται ὡς θεανθρώπινος ἄνθρωπος. Τὰ ὑψηλὰ μέρη θαρρεῖ κανεὶς πὼς εἶναι τὰ σημεῖα στὰ ὁποῖα ἡ γῆ γίνεται λιγότερο γῆ καὶ ἀκουμπάει λίγο οὐρανό· γίνεται λίγο οὐράνια. Ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως: ἔχει δύο ὄψεις καὶ οἱ δύο εἶναι πνευματικές. Ἡ μία ὅμως εἶναι ἡ φανερὴ καὶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ μυστική. Ἡ φανερὴ ὄψη βρίσκεται στὶς περιγραφὲς τῶν γεγονότων ἀπὸ τοὺς εὐαγγελιστές, τὰ ὁποῖα κατὰ κάποιον τρόπο προκαλοῦν αὐτὸ τὸ σκίρτημα τῆς χαρᾶς στοὺς ἀποστόλους.
Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἄρσεως τοῦ Κυρίου, τοῦ ξεκολλήματος ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ τῆς ἀναβάσεώς Του στοὺς οὐρανούς. Γιὰ φανταστεῖτε σκηνή. Δὲν εἶναι παράξενη; Δὲν εἶναι ἀσυνήθιστη; Δὲν εἶναι προκλητικὴ γιὰ τὴν αἴσθηση τῶν ἀποστόλων; Φεύγει ὁ Κύριος ἀπὸ τὴ γῆ καὶ αἴρεται πρὸς τὸν οὐρανό. Κι ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά, ὅπως ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, μία νεφέλη Τὸν παραλαμβάνει· εἶναι ἡ νεφέλη τῆς δόξης καὶ τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Καὶ κάτι ἀκόμη· ὑπάρχει καὶ μία ἀγγελοφάνεια, μία ἀποκαλυπτικὴ φανέρωση τῶν ἀγγέλων στοὺς μαθητές, ἡ ὁποία γίνεται νέα ἀφορμὴ ἐντυπωσιασμοῦ.
Ἂς προσθέσουμε σὲ αὐτὰ καὶ τὴν εὐλογία καὶ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου στοὺς ἀποστόλους. Τὸν εἶδαν εὐλογοῦντα καὶ ἀναλαμβανόμενο καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ τοὺς στείλει τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ὅλα αὐτὰ τοὺς ἔδωσαν ἀφορμὴ ἐσωτερικῆς χαρᾶς καὶ γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ἀποχώρησαν, ὅπως λέγει ὁ Λουκᾶς, «μετὰ χαρᾶς μεγάλης, καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεὸν» (Λουκ. κδ΄ 52-53).
Αὐτὴ ἡ φανερὴ χαρὰ κρύβει τὴ μυστικὴ χαρὰ τὴν ὁποία ζεῖ ἡ Ἐκκλησία δύο χιλιάδες χρόνια. Εἶναι μία θεολογικὴ χαρὰ καίριας καὶ κεντρικῆς σημασίας γιὰ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας, ἡ ὁποῖα ἔχει τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά:
Τὸ πρῶτο στοιχεῖο ποὺ προκαλεῖ τὴ μυστικὴ χαρά, αὐτὴν τὴν αἴσθηση τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ πλήρωμα τῆς θείας οἰκονομίας, αὐτὸ τὸ σοφὸ σχέδιο μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέκυψε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Κατέβηκε ὁ Θεὸς καὶ ἔγινε ἄνθρωπος. Μπῆκε στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Σταυρώθηκε, νίκησε τὸν θάνατο καὶ προίκισε τὴν ἀνθρώπινη φύση μὲ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀθανασία. Τὸ βλέπουν οἱ ἄγγελοι, τὸ βλέπει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἀποροῦν καὶ ἐξίστανται γιὰ τὸ θαῦμα αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐπιτελέστηκε. Δὲν ἦταν μιὰ ἁπλῆ διαδικασία, ἀλλὰ κάτι ποὺ ἀποτελοῦσε καρπὸ τῆς σοφίας καὶ τῆς θεϊκῆς γνώσεως. Ὅπως ἔλεγαν τὰ τροπάρια, ὁ Κύριος στὴν οὐσία δὲν ἀναλαμβανόταν ἀπὸ τὸ νέφος, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς πτέρυγες τῶν Χερουβείμ, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἔκφραση καὶ φανέρωση τῆς θεϊκῆς σοφίας καὶ γνώσεως.
Τὸ ἕνα λοιπὸν στοιχεῖο εἶναι ἡ σοφία καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας. Τὸ δεύτερο, ἡ χαρὰ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ πεσμένος ἄνθρωπος, ὁ κολλημένος στὰ γήινα καὶ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἐκτροπῆς, ποὺ τὸν ζοῦμε κι ἐμεῖς γιατὶ τὸν φέρουμε μέσα μας, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος σώζεται. Αὐτὸ εἶναι ἄλλο ἕνα θαῦμα ποὺ ἀποτελεῖ πηγὴ χαρᾶς. Ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος τῆς σωτηρίας εἶναι πρόκληση θαυμασμοῦ καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν πανάγαθο Θεό.
Ὑπάρχει καὶ ἕνα τρίτο στοιχεῖο ἀκόμη πιὸ θαυμαστό· ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δὲν ἀρκέστηκε στὸ νὰ δώσει στὸν καθένα μας ἁπλῶς τὴ σωτηρία μας, ἀλλὰ, ὅπως ψάλλαμε, ὁ Κύριος, σὰν ἄλλος τσοπάνος, πῆρε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὴ φόρεσε στοὺς ὤμους Του σὰν ἄλλο πρόβατο καὶ τὴ θέωσε. Τὴν ἔκανε δηλαδὴ κατὰ χάριν θεϊκὴ φύση. Αὐτὸ εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ καὶ ἀφορμὴ δοξολογίας ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας πρὸς τὸν Θεό. Ἀπὸ ὅλη τὴν κτίση, καὶ τὴν ἀγγελικὴ κτίση, καὶ ἀπὸ ὅλη τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου τίποτε δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ ἔχει αὐτὴ τὴν προῖκα τῆς θεώσεως, παρά μόνον ὁ ἄνθρωπος.
Δύο χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία ἐπαναλαμβάνει ὅτι εἴμαστε ὁ κάθε ἕνας μας στὴν ὑπόστασή του κατὰ φύσιν ἀνθρώπινος, ἀλλὰ κατὰ χάριν θεϊκός. Ὁ καινούργιος προσανατολισμὸς τῆς ὑποστάσεώς μας εἶναι οὐράνιος. Ὅπως οἱ ἀπόστολοι ἦταν μὲ στραμμένα τὰ κεφάλια τους πρὸς τὰ πάνω καὶ ἐνατένιζαν καὶ ἔβλεπαν τὸ πρόσωπο τοῦ ἀναλαμβανομένου Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανό, κατὰ ἀντίστοιχο ἀκριβῶς τρόπο καὶ ἡ δική μας καρδιὰ πρέπει νὰ εἶναι διαρκῶς στραμμένη πρὸς τὸν οὐρανό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλα εἶναι ὑψηλά, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλα εἶναι ἀγγελικά, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅλα εἶναι οὐράνια, γιὰ νὰ μπορέσουν ὅλα νὰ γίνουν στὸ τέλος καὶ θεϊκὰ μέσα στὴ ζωή μας.
Αὐτὸ εἶναι τὸ προσκλητήριο καὶ τῆς ἀποψινῆς πανηγύρεως, ἀλλὰ καὶ γενικότερα τὸ προσκλητήριο τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ ἔλεγε τόσο ὄμορφα αὐτὸ τὸ τροπάριο ποὺ ὀνομάζεται «Οἶκος» τὸ πρωὶ στὸν ὄρθρο: «Τὰ τῆς γῆς ἐπὶ τῆς γῆς καταλιπόντες», τὰ γήινα πράγματα ἂς τὰ ἀφήσουμε κάτω στὴ γῆ∙ «τὰ τῆς πέτρας τῷ χοῒ ἐγκαταλείποντες», νὰ ἀφήσουμε αὐτὰ ποὺ εἶναι στάχτη ἐδῶ κάτω στὴ γῆ· καὶ ἂς ἀνανήψουμε, ἂς ξυπνήσουμε καὶ νὰ σηκώσουμε «ὄμματα καὶ νοήματα», τὰ μάτια μας καὶ τὶς σκέψεις μας, ψηλὰ στὸν οὐρανὸ καὶ τὶς ὄψεις μας, τὸ πρόσωπό μας μαζὶ μὲ τὶς αἰσθήσεις μας πρὸς τὶς πύλες τὶς οὐράνιες, γιατὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ γίνεται ἡ συνάντηση μὲ τὸν Θεό.
Ἀναφέραμε προηγουμένως ὅτι οὔτε οἱ ἄγγελοι ἀξιώθηκαν τῆς τιμῆς νὰ ἔχουν κατὰ χάριν θεϊκὴ φύση, ὅπως ἐμεῖς. Οἱ ἄγγελοι, ποὺ εἶναι ἄυλοι, ποὺ σίγουρα δὲν ἁμαρτάνουν, οἱ ἄγγελοι ποὺ διαρκῶς δοξάζουν τὸν Θεό, δὲν ἔχουν αὐτὸ τὸ προνόμιο ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε, νὰ μποροῦμε νὰ ἁμαρτάνουμε, ἀλλὰ νὰ μποροῦμε καὶ νὰ ἐξαγιαζόμεθα. Αὐτὸ μᾶς τὸ ἔδωσε ὁ Κύριος ἀναλαμβανόμενος, ἀνερχόμενος καὶ καθίσας ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λένε ὅτι ἡ λέξη «κάθισε» σημαίνει ὅτι ἀναπαύθηκε καὶ ἀπήλαυσε. Τί τὸν ἀνέπαυσε καὶ τί τοῦ ἔδωσε τὴν ἀπόλαυση; Τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκπληρώθηκε ἡ «ὑπὲρ ἡμῶν οἰκονομία», ὁ σκοπὸς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ὅτι θεώθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τί μεγάλες ἀλήθειες! Εἶναι μεγάλες καὶ τὶς ἀξίζει κάθε σκέψη μας, κάθε κτύπος τῆς καρδιᾶς μας, κάθε ἀνάσα μας, κάθε βῆμα τῆς ζωῆς μας.
Ἡ πανήγυρις εἶναι μέσα στὸν ναό, ἀλλὰ καὶ μέσα στὶς καρδιές μας. Μᾶς καλεῖ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία αὐτὸ νὰ κάνουμε. Πρῶτον, τὸ ἦθος καὶ τὸ φρόνημά μας νὰ εἶναι ὑψηλό, στραμμένο πρὸς τὰ ὑψηλά. Δεύτερον, ἡ ζωή μας νὰ εἶναι ζωὴ ἀγγελική, ὅπως τῶν ἀγγέλων ποὺ δοξάζουν τὸν Θεό. Τρίτον, ἡ κατεύθυνσή μας νὰ εἶναι καρφωμένη στὸν οὐρανό, νὰ μὴν ἀνήκουμε ἐδῶ. Κάθε τι οὐράνιο, κάθε τι ὑψηλό, κάθε τι ἀγγελικό, νὰ εἶναι μέσα στὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε σιγὰ σιγὰ νὰ ξεκολλᾶμε ἀπὸ τὰ γήινα καὶ λίγο νὰ μπαίνουμε κι ἐμεῖς μέσα στὰ οὐράνια. Τότε, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐμπειρία τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ ἡ φύση μας θὰ εἶναι ἀνθρώπινη, κατὰ χάριν θὰ ζοῦμε κι ἐμεῖς ὡς θεοί, δυναμωμένοι, φωτισμένοι, θεωμένοι.
Νὰ δώσει ὁ Θεὸς ὅλος ὁ κόπος τῆς ἀναβάσεως σὲ αὐτὸν τὸν ψηλὸ λόφο τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ σὰν ἄλλο Ὄρος Ἐλαιῶν βρίσκεται στὶς παρυφὲς αὐτῆς τῆς μεγαλουπόλεως, νὰ ἀποτελέσει ἀφορμὴ καὶ γιὰ τὴν ἄλλη ἀνάβαση μέσα στὴν καρδιά μας καὶ μέσα στὸν νοῦ μας καὶ μέσα στὴ ζωή μας· ἀνάβαση ἀπὸ τὰ γήινα στὰ οὐράνια. Φεύγοντας ἀπὸ τὴ πόρτα τοῦ Μετοχίου τῆς Ἀναλήψεως ἀπόψε νὰ πάρουμε κάτι οὐράνιο κι ἐμεῖς, ἂν ὄχι ὡς ἐμπειρία, τουλάχιστον ὡς ἀπόφαση, ὥστε τοῦ χρόνου, ποὺ θὰ ξανάρθουμε, νὰ εἴμαστε ἕνα βῆμα ὑψηλότερα καὶ μὲ νέες ἀφορμὲς καὶ νέες ἀποφάσεις νὰ μπορέσουμε λίγο ἀκόμη πιὸ ψηλὰ νὰ πορευθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο, ἕως ὅτου ἔλθει ἡ εὐλογημένη ἐκείνη ὥρα ποὺ θὰ σβήσουμε ἀνερχόμενοι ἀπ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο στὴν οὐράνια ἀγκαλιὰ τῆς ἀγάπης, τῆς δόξης καὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.
1. Πρβλ. Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος.
2. Πρβλ. Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος.
Ἐκφωνήθηκε στὶς 23.5.1996.