en ru
Σφάλμα
  • [sigplus] Κρίσιμο σφάλμα: Ο φάκελος εικόνων anakoinwseis/galilee/gal-bazaar-2014.jpg υποτίθεται πως είναι μια σχετική διαδρομή προς τον βασικό φάκελο εικόνων όπως έχει οριστεί στον πίνακα διαχείρισης.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ ΠΑΛΛΗΝΗΣ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Μὲ τὴν εὐκαιρια τῆς ἑορτῆς τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Βλαχέρναις στὶς 2 Ἰουλίου  πανηγυρίζει ὁ Ἱερὸς Ναὸς Παναγίας Βλαχερνῶν Παλλήνης.  Στὴ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς 3 Ἰουλίου 2016 θὰ προεξάρχει καὶ θὰ κηρύξει τὸν θεῖο λόγο ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος.

xr2
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Ἑβδομάδα ἀντιαιρετικοῦ ἀγώνα

Στὰ πλαίσια τῆς Ἑβδομάδος Ἀντιαιρετικῆς Δράσεως (μεταξὺ 11ης καὶ 18ης Ὀκτωβρίου ἑκάστου ἔτους), ἡ ὁποία ἔχει ὁριστεῖ μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος προκειμένου νὰ ἐνημερωθεῖ τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα γιὰ τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων, τὸ Σάββατο 17 καὶ τὴν Κυριακὴ 18 Ὀκτωβρίου στὰ Κατηχητικὰ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως θὰ γίνει εἰδικὸ κατηχητικὸ θέμα μὲ τίτλο «Ὀρθοδοξία καὶ αἱρέσεις», ἐνῷ ἐπίκαιρο κήρυγμα θὰ γίνει σὲ Ἐνορίες.

 Ἐπίσης ἐδῶ (θὰ μᾶς μεταφέρει στὸ κείμενο) εἶναι ἀναρτημένο ἄρθρο ἐνημερωτικοῦ χαρακτῆρα γιὰ τὸ τί εἶναι αἵρεση καὶ τί ὀφείλουμε νὰ προσέξουμε.


ΠΡΟΣΟΧΗ!

    Εδώ και μέρες αποστέλλονται ψευδή ηλεκτρονικά μηνύματα και SMS με το όνομα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου, με τα οποία αυτός ζητάει χρήματα να κατατεθούν στον λογαριασμό: GR9801104510000045100586374.

    Προφανώς, πρόκειται περί απάτης. Ουδεμία σχέση έχουμε με τὸν ανωτέρω λογαριασμό ούτε η Μητρόπολη ούτε και ο Μητροπολίτης προσωπικά.Όποιος λάβει τέτοιο μήνυμα, αφενός μεν δεν πρέπει να καταθέσει χρήματα, αφετέρου καλό είναι να μας αποστείλει το μήνυμα που έλαβε στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


xr2
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Προσοχὴ στὶς αἱρέσεις!

Ἀναφέρεται στὸ Γεροντικὸ ὅτι κάποτε πλησίασαν τὸν ἀββᾶ Ἀγάθωνα κάποιοι ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν ἐξοργίσουν καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν κατηγοροῦν:
–Ἐσὺ εἶσαι ὁ Ἀγάθων; Ἀκοῦμε ὅτι εἶσαι πολὺ ἁμαρτωλός...
–Εἶμαι, ἀπάντησε ἐκεῖνος ταπεινά.
–Εἶσαι ὑπερήφανος, φλύαρος καὶ καταλάλος, εἶσαι....
Ὁ γέροντας Ἀγάθων τὰ ἄκουγε ὅλα καὶ τὰ δεχόταν ταπεινά.
–Εἶσαι καὶ αἱρετικός...
–Ἄ, ὄχι, ποτέ! Αἱρετικὸς δὲν εἶμαι. Ὅ,τι ἄλλο εἴπατε, τὸ δέχομαι, διότι μὲ ὠφελεῖ νὰ συναισθάνομαι ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, νά μετανοῶ καὶ νὰ ζητῶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ εἶναι ὅμως κάποιος αἱρετικός, αὐτὸ σημαίνει χωρισμὸ ἀπὸ τὸν Θεό, κι ἐγὼ ποτὲ δὲν θέλω νὰ χωρισθῶ ἀπὸ τὸν Θεό!

Τὸ παραπάνω περιστατικὸ φανερώνει μὲ πολὺ εὔγλωττο τρόπο πόσο μεγάλη βαρύτητα δίνουν οἱ Ἅγιοι στὸ ζήτημα τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ἀνάγκη λοιπὸν ὅλοι μας νὰ εἴμαστε ἐνημερωμένοι, γιὰ νὰ προσέχουμε τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπώλειας τῆς σωτηρίας μας.

***

1. Τὶ εἶναι ἡ αἵρεση;
Αἵρεση εἶναι κάθε πλανημένη διδασκαλία ποὺ διαφωνεῖ μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ εἶναι θησαυρισμένη στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση (Οἰκουμενικὲς Συνόδους, συγγράμματα τῶν ἁγίων Πατέρων κ.λπ.). Ἐπίσης αἵρεση εἶναι καὶ κάθε ἰδιαίτερη χριστιανικὴ κοινότητα ποὺ ἀποδέχεται καὶ κηρύττει πλανημένη διδασκαλία καὶ ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ἑνότητα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἡ λέξη «αἵρεση» παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἱρέομαι-αἱροῦμαι», ποὺ σημαίνει ἐκλέγω, προτιμῶ. Αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει ὁ αἱρετικός: ἐπιλέγει ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὅλη ἀλήθεια ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, τὸ ἀπομονώνει καὶ τὸ ἑρμηνεύει μὲ τὸν δικό του τρόπο. Ὑπάρχουν αἱρετικοὶ ποὺ δὲν πιστεύουν ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεός, ὑποτιμοῦν τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀπορρίπτουν τὶς ἅγιες εἰκόνες, τὰ ἱερὰ λείψανα, τὰ ἱερὰ μυστήρια…

Μερικὲς γνωστὲς αἱρέσεις εἶναι οἱ Παπικοί, Προτεστάντες ἢ Εὐαγγελικοὶ καὶ παραφυάδες τους (Πεντηκοστιανοί, Μορμόνοι, Ἀντβεντιστές), Χιλιαστὲς (οἱ γνωστοὶ ὡς «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ») κ.λπ.

2. Πῶς ἐπισημαίνεται ὁ κίνδυνος τῶν αἱρέσεων στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας;
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς προειδοποίησε: «Προσέχετε νὰ μὴ σᾶς παραπλανήσει κανείς. Διότι θὰ ἔλθουν πολλοὶ ποὺ θὰ διεκδικοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Μεσσία, τὸ ὁποῖο εἶναι δικό μου, καὶ θὰ λένε: “Ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός”. Καὶ θὰ παραπλανήσουν πολλούς… Θὰ ἐμφανισθοῦν ἐπίσης πολλοὶ ψευδοπροφῆτες καὶ θὰ παρασύρουν πολλοὺς στὶς πλανεμένες διδασκαλίες τους» (Ματθ. κδ´ 4-5, 11).

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶπε στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου: «Μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν ἀνάμεσά σας ψευδοδιδάσκαλοι καὶ πλάνοι σὰν ἄγριοι καὶ σκληροὶ λύκοι, ποὺ θὰ διαρπάζουν ἀλύπητα τὸ ποίμνιο βλάπτοντας καὶ ἀφανίζοντας τὶς ψυχὲς τῶν λογικῶν προβάτων» (Πράξ. κ´ 29-30). Καὶ στοὺς χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας: «Ἀκόμη κι ἂν ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι ἢ κι ἕνας ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύττει ἄλλο Εὐαγγέλιο, διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ σᾶς κηρύξαμε, νὰ εἶναι ἀναθεματισμένος καὶ χωρισμένος γιὰ πάντα ἀπὸ τὸν Χριστό» (Γαλ. α´ 8).

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ξεκάθαρα. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ μόνο ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο: «Ἡ καθεμιὰ αἵρεση ἔχει πατέρα τῆς φτιαχτῆς διδασκαλίας της τὸν ἀνθρωποκτόνο καὶ ψεύτη διάβολο. Καὶ ἐπειδὴ ντρέπεται νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ μισητὸ ὄνομά του, χρησιμοποιεῖ ὑποκριτικὰ τὸ καλὸ ὄνομα τοῦ Σωτῆρος, ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ κάθε ἄλλο ὄνομα, καὶ χρησιμοποιεῖ τὶς λέξεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Καὶ λέει τὰ λόγια της ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν ἀληθινή τους σημασία· ἔτσι, καλύπτοντας μὲ δόλο τὴν πλάνη της, γίνεται καὶ ἡ ἴδια ἡ αἵρεση ἀνθρωποκτόνος γι᾿ αὐτοὺς ποὺ πλανᾶ» (Ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς ἐπισκόπους Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, ΕΠΕ 10, 28).

Ἀλλὰ καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι καὶ ἄλλες τοπικές, μεταξὺ τῶν ἐργασιῶν τους καταδίκασαν αἱρέσεις καὶ ἀμετανόητους αἱρεσιάρχες.

3. Μία ἔνσταση: «Τί σημασία ἔχουν οἱ διαφορὲς σὲ δόγματα – θεωρίες δηλαδὴ – ποὺ τὰ ξέρουν μόνο οἱ θεολόγοι; Ὅλοι χριστιανοὶ εἴμαστε, στὸν ἴδιο Θεὸ πιστεύουμε. Καὶ τὸ σωστὸ εἶναι νὰ εἴμαστε ἀγαπημένοι. Γιατὶ νὰ χωριζόμαστε σὲ στρατόπεδα;...».
Οἱ ἅγιοι Πατέρες ποὺ ἀγωνίστηκαν μὲ τόση σφοδρότητα ἐναντίον τῶν αἱρέσεων ἀσφαλῶς δὲν ἦταν φανατισμένοι! Γιατὶ ἔδειξαν τέτοια προσκόλληση στὸ δόγμα; Ἤ μήπως ἐμεῖς ἔχουμε περισσότερη ἀπὸ ἐκείνους ἀγάπη ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς; Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων εἶναι ἀπόλυτα σαφής: «Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ ἑξῆς δύο: ἀπὸ τὴν ἀκρίβεια τῶν δογμάτων καὶ ἀπὸ τὰ καλὰ ἔργα. Καὶ οὔτε τὰ δόγματα χωρὶς καλὰ ἔργα εἶναι εὐπρόσδεκτα στὸν Θεὸ (δηλαδὴ ἡ ἀπρόσεκτη ἁμαρτωλὴ ζωὴ ἑνὸς Ὀρθοδόξου) οὔτε τὰ καλὰ ἔργα ποὺ δὲν συνοδεύονται ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα δέχεται ὁ Θεὸς (τὸν αἱρετικὸ ποὺ κάνει καλὰ ἔργα)» (Κατήχ. Δ´, PG 33, 456).

Τὰ δόγματα δὲν εἶναι ἁπλὲς θεωρίες, νεκρὸ γράμμα. Εἶναι μυστηριώδεις θεῖες ἀλήθειες ποὺ συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴ ζωή μας καὶ μᾶς ἁγιάζουν, ὅταν τὶς ἀποδεχόμαστε. Εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Τὸν θησαυρὸ τῶν θείων ἀληθειῶν τὸν φυλάει χωρὶς ἀλλαγὲς ἡ Ἐκκλησία, ἡ Μία καὶ Ὀρθόδοξη, ποὺ ἔχει κεφαλή της τὸν Χριστό, ἐνῶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὴν κατευθύνει, ὥστε νὰ μὴ πέφτει ποτὲ στὴν πλάνη. Ἤ δέχεσαι τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸ σύνολό της χωρὶς καμία ἐξαίρεση καὶ κερδίζεις τὴ σωτηρία ποὺ χαρίζει ὁ Χριστὸς ἢ ἐξηγεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ δικὸ σου μυαλό, ὁπότε φτιάχνεις δικὴ σου πίστη καὶ χάνεις τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία.

Ὅποιος θέλει νὰ πιστεύει ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις, αὐτὸς θέτει τὸν ἑαυτό του ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ χάνει τὴ σωτηρία. Διότι «ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία» (ἅγιος Κυπριανός). Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἅγιοί μας ἔδειξαν τέτοια ἐμμονὴ στὴν «ἅπαξ παραδοθεῖσαν πίστιν» (Ἰούδ. 3). Διότι δὲν ἀγωνίζονταν γιὰ τὴ δική τους γνώμη ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ποὺ σώζει ὅποιον τὴν ἀποδεχθεῖ ὁλόκληρη καὶ ἀνεπιφύλακτα.

Εἶναι λοιπὸν ὁλοφάνερο ὅτι ὁ κίνδυνος ποὺ ὑπάρχει ἀπὸ τὶς αἱρέσεις εἶναι πολύ μεγάλος. Ἀποκοπτόμαστε ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, χάνουμε τὴ θεία χάρη, χάνουμε τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας!

4. Ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις;
α. Ἐνημέρωση καὶ κατάρτιση
Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ γνωρίσουμε τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, νά μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ καθὼς ἐπίσης τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων καὶ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Ὑπάρχουν κατάλληλα ἀντιαιρετικὰ βιβλία καὶ ὀρθόδοξες ἱστοσελίδες(1)  ποὺ ἐνημερώνουν γιὰ τὶς πλάνες τῶν αἱρέσεων καὶ γιὰ τὴν ὕπουλη προσηλυτιστικὴ δράση τους.

β. Προσοχὴ νὰ μὴ δεχόμαστε τίποτε αἱρετικὸ
Ὅπως προσέχουμε νὰ μὴ φᾶμε τροφὲς ἀλλοιωμένες ἢ δηλητηριασμένες, ἔτσι πρέπει νὰ προσέχουμε, ὥστε κι ἡ ψυχή μας νὰ μὴν τρέφεται μὲ νοθευμένες διδασκαλίες ἀλλὰ μὲ καθαρὴ τὴν ἀλήθεια. Ὅπως ἐλέγχουμε τὰ νομίσματα στὶς συναλλαγές μας, γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐξαπατήσουν καὶ μᾶς δώσουν πλαστά, πολὺ περισσότερο ὀφείλουμε νὰ διαφυλάττουμε τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ ἦθος ἀπὸ κάθε πλαστογράφηση καὶ παραχάραξη.

Ἄς εἴμαστε πάντοτε προσεκτικοὶ καὶ ἂς ἀντιδροῦμε σωστὰ ἀπέναντι στὶς προκλήσεις τῶν αἱρετικῶν: Ἄν χτυπήσουν τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας, θὰ τοὺς διώξουμε χωρὶς καμιὰ συζήτηση καὶ θὰ ἐνημερώσουμε καὶ τοὺς γνω-στοὺς/γείτονές μας. Νὰ ξέρουν κι ἐκεῖνοι περὶ τίνος πρόκειται. Νὰ ἐνημερώνουμε καὶ τοὺς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας, ἂν μάθουμε πὼς σὲ κάποιο σπίτι τῆς γειτονιᾶς μας γίνονται συναθροίσεις αἱρετικῶν. Μακριὰ ἀπὸ τὰ χέρια μας τὰ περιοδικὰ καὶ τὰ βιβλία τους. Ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς δὲν ἀγοράζουμε τίποτε, δὲν δεχόμαστε τίποτε, ἔστω κι ἂν μᾶς τὸ προσφέρουν δωρεάν. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μᾶς συμβουλεύει: «Τὸν αἱρετικὸ νὰ μὴν τὸν δέχεσθε στὸ σπίτι σας καὶ νὰ μὴν τοῦ λέτε οὔτε “χαίρετε”. Διότι ἐκεῖνος ποὺ τὸν χαιρετᾶ γίνεται συμμέτοχος στὰ πονηρά του ἔργα (ἐπειδὴ χαιρετώντας τον καὶ ἔχοντας στενὲς σχέσεις μαζί του τὸν ἐνθαρρύνει ἐμμέσως νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ κάνει τὰ πονηρὰ αὐτὰ ἔργα)» .

Ἐπίσης εἶναι σημαντικὸ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ συμμετέχουμε σὲ ὁποιαδήποτε «ἀκολουθία» ἢ «μυστήριο» τῶν αἱρετικῶν. Τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἄκυρα. Ὅποιος μετέχει στὰ μυστήριά τους μετέχει καὶ στὴν κακοδοξία τους. Αἱρετικὸς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀνάδοχος σὲ Ὀρθόδοξο βαπτιζόμενο. Σὲ αἱρετικοὺς δὲν τελεῖται κανονικὴ κηδεία οὔτε μνημόσυνο. Τοὺς ἐπιτρέπεται μόνο ἡ ἀκρόαση στὴ θεία Λειτουργία, ὅσο ὅμως καὶ στοὺς κατηχουμένους, δηλαδὴ μέχρι περίπου τὰ ἀναγνώσματα.

γ. Μισῶ τὴν αἵρεση, ὄχι τὸν αἱρετικὸ
Ὁ Κύριος μᾶς ζητᾶ νὰ ἀγαπᾶμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ἄν κάτι ἀποστρεφόμαστε, εἶναι οἱ φρικτὲς αἱρέσεις ποὺ ὑποστηρίζουν οἱ ὅποιοι αἱρετικοὶ καὶ μὲ πεῖσμα προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν. Πρέπει νὰ πονᾶμε γιὰ τὴν πλάνη τους καὶ νὰ προσευχόμαστε, ὥστε νὰ τοὺς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ὀρθὴ πίστη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀνάμεσα στὶς πλούσιες σὲ περιεχόμενο εὐχὲς τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου ὑπάρχουν σχετικὰ αἰτήματα: «Τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ… Τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος...».

***

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ὅσα εἴπαμε μᾶς βοηθοῦν νὰ ἐκτιμήσουμε πόσο μᾶς εὐεργέτησε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὴν Ἀλήθεια. Ἄς φυλάξουμε τὸν πιὸ πολύτιμο θησαυρό μας, τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Καὶ παράλληλα, ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε τὴ ζωὴ τῆς ἁγιότητος. Νὰ ἀποδεικνύουμε μὲ τὴ ζωή μας ὅτι μόνο μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πνέει ἡ ἁγιαστικὴ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἀναγεννᾶ καὶ ἐξυψώνει τὸν ἄνθρωπο, ὥστε ὅσοι ἑτερόδοξοι μᾶς γνωρίζουν, νὰ λένε: «Αὐτοὶ ἔχουν τὴ χάρη, αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἀλήθεια. Θέλω νὰ γίνω Ὀρθόδοξος!».


(1) Δεῖτε ἐνδεικτικά: http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/HERESIES.HTM , http://www.ppu.gr/greek/greek.htm , http://www.egolpion.com/root.el.aspx .

pdf



ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ
ΠΡΩΗΝ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΚΥΡΟΝ ΑΓΑΘΟΝΙΚΟΝ

Ἐκφωνηθείς ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἱερωνύμου Νικολόπουλου,
Α΄ Γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου,
ἐν τῷ Ἱερῷ Προσκυνηματικῷ Ναῷ
Ἀναστάσεως Χριστοῦ Σπάτων.

Εἰ δὲ τοῖς περὶ τὰ κέρδη καὶ θήραν ἐπτοημένοις
γλυκὺς ὁ περὶ ταῦτα πόνος ὑπάρχει,
πόσῳ μᾶλλον τοῖς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἁλιεῦσι κόλπων,
οἷς τὸ κέρδος οὐχ ἡμερινόν, οὐδὲ πρόσγειον
ἀλλ' αὐτὴ τῶν οὐρανῶν ἡ βασιλεία καθέστηκε;
(Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς τὸ προφητικὸν ρητὸν τὸ λέγον «πλὴν μάτην τα­ράσσεται πᾶς ἄνθρωπος ζῶν», P.G. 55,559)

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Φθιώτιδος κ. Νικόλαε,
Σεπτέ Προεστῶτα τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου πρώην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κυροῦ Ἀγαθονίκου.
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς.
Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαε, περινούστατε καί διακριτικέ Διάδοχε τοῦ ἄρτι ἐκμετρήσα­ντος τό ζῆν κυροῦ Ἀγαθονίκου, ὃν ἐπί ἑνδεκαετίαν ὅλην ὑποδειγμα­τικῶς ἐφροντίσατε καί ἐπεστηρίξατε ἐν τῇ ἀδυναμίᾳ «ἐν καιρῷ ρως αὐτοῦ», ἀλλά καί τό γε νῦν ἔχον καταβάλλετε πᾶσαν τήν προσπάθειαν, ὣστε ὁ μεταστάς Ἱεράρχης νά λάβῃ πᾶσαν τήν νενομισμένην ἐξόδιον τιμήν

Σεβαστοί Πατέρες.
Ἐντιμότατοι Ἂρχοντες.
Πενθηφόρε τοῦ Κυρίου λαέ.

Ὅσο μακρά καί ἄν εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωή, δέν ἀποτελεῖ παρά μιάν ἐλάχιστη ροπή στήν ἀτέρμονη αἰωνιότητα, μιᾶς πού ὁ κατά τόν Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον «ἀκολάκευτος δήμιος», ὁ θάνατος ἔρχεται καί μᾶς ὑπαγορεύει τό προσωρινό καί ἐφήμερο τῆς ὑπάρξεώς μας στή γῆν αὐτήν. Κόσμο «θνητόν καί χωρίον ἀποθνησκόντων» χαρακτηρίζει ὁ Μέγας Βασίλειος τήν παροῦσα διάσταση τοῦ βίου. Ἀλλά ἀκριβῶς ἐπειδή τό γεγονός τοῦ θανάτου προβάλλει ὡς ἡ μόνη βεβαιότης τῆς ζωῆς μας, ἡ Ἐκκλησία ὡς Μητέρα, ἡ ὁποία ὄντως ἐνδιαφέρεται γιά τά παιδιά Της, μᾶς προσκαλεῖ συνεχῶς σέ μνήμη θα­νάτου, τήν κατά τόν Πλάτωνα ἀληθῆ φιλοσοφία. Τό κάνει δέ αὐτό, ὄχι μέ διάθεση νά φοβίσει, ἀλλά νά βοηθήσει προετοιμάζοντας τόν καθένα μας γιά τή μεγάλη αὐτή στιγμή τῆς ζωῆς του.

Σέ τί βοηθᾶ νά κατανοήσουμε πώς ὅσα χρόνια καί ἄν ζήσουμε στή γῆ αὐτή, ἔρχεται πάντα ἡ στιγμή τῆς ἀναχωρήσεως; Μᾶς βοηθᾶ κατ' ἀρχήν νά τοποθετηθοῦμε μέ ἀποφάσεις οὐσιαστικές ἔναντι τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς. Διαπιστώνουμε πώς ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἔχει ὅριο, λήξη, ὅσο μακρύς καί ἄν εἶναι δέν εἶναι ἄπειρος καί ἑπομένως, δέν μποροῦμε νά τόν ἀναλώνουμε σέ ὅ,τι μάταιο, ἐπιπόλαιο, σέ ὅ,τι ἀποτελεῖ κατά τή λαϊκή ἔκφραση «χάσιμο χρόνου». Καί αὐτό μᾶς καλλιεργεῖ τήν αἴσθηση τοῦ χρέους καί τῆς εὐθύνης. Τοῦ χρέους ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ὡς «τοῦ δωτῆρος παντός ἀγαθοῦ» ἄρα καί τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας, ἀλλά καί τῆς εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τοῦ πλησίον καί τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο δαπανᾶμε αὐτόν τό χρόνο.

Καί αὐτά τά δύο, τό χρέος ἔναντι τοῦ Θεοῦ γιά τή δωρεά τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας καί ἡ εὐθύνη γιά τόν τρόπο διαθέσεώς του, σημασιοδοτοῦν τήν αἴσθηση περί τῆς αἰωνιότητας. Διότι ὅλοι μας αἰσθανόμαστε ὅτι δέν ἔχουμε τέλος, δέν ἔχουμε ἡμερομηνία λήξεως, δέν ὑπάρχει περίπτωση νά πάψουμε νά ὑπάρχουμε. Κι αὐτό τό αἴ­σθημα ἀθανασίας, τό ὁποῖο μέ πολλή σοφία ὁ Ἅγιος Θεός ἐμφύτευσε στόν καθένα μας, δέν εἶναι δυνατό νά ὑπάρχει γιά νά τό ἀναιρεῖ, νά τό διαψεύδει, νά τό καταργεῖ ὁ σωματικός θάνατος. Αὐτή ἡ ἴδια ἡ πεποίθηση πού ἐνυπάρχει στόν καθένα μας ὅτι εἴμαστε πλασμένοι γιά τήν αἰωνιότητα, εἶναι ἡ ἰσχυρή ἔνδειξη ὅτι τό γεγονός τοῦ θανά­του εἶναι μιά στιγμή τῆς ζωῆς, ἡ οὐσιαστικότερη ἴσως, ἀλλά πάντως ὄχι ἡ τελευταία. Γι' αὐτό καί τό τί ἀντέχει νά μᾶς συνοδεύσει στήν αἰωνιότητα εἶναι τό ἰσχυρότερο κριτήριο στόν τρόπο σκέψεως, ἀποφάσεως καί ἐνεργείας κάθε συνετοῦ καί ἐχέφρονος, κάθε ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.

Καί ὅταν ἐκμετρουμένη ἡ ἀνθρώπινη ζωή κρίνεται καί προκύπτει πρόσημο θετικό, τότε ἡ χαρά καί ἡ ἱκανοποίηση ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς εἶναι ἀσύλληπτα μεγάλες, τόσο πού δέν μποροῦν νά ἐκφρα­στοῦν. Μόνο νά παραλληλιστοῦν μποροῦν μέ κάποια ἀνθρώπινα σχήματα γιά νά γίνουν περισσότερο οἰκεῖες προς ἐμᾶς καί ἀκόμη πιό ποθητές. Δικαίως λοιπόν, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφέρει ὡς ἰσχυρό μέτρο συγκρίσεως τόν κόπο πού καταβάλουν ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τό κυνῆγι τοῦ κέρδους, γιά νά ἀναρωτηθεῖ: «ἐάν ὅσοι κυνηγοῦν τό κέρδος, ἀκόμη κι ἄν ἀποτύχουν θεωροῦν γλυκύ τόν κόπο καί δέν ἀποκάμουν, πόσο περισσότερο γλυκύ θά 'πρεπε νά θε­ωροῦν τόν κόπο καί νά μήν καταπαύουν ὅσοι ἀγωνίζονται νά ἁλιεύ­σουν ἀνθρώπους στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν μάλιστα τό κέρδος τους δέν καταναλώνεται σέ μία ἡμέρα, οὔτε ἀφορᾶ στή γῆ αὐτή, ἀλλά εἶναι ἡ ἴδια ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν»!

Αὐτό τό ποθητό, τό ἄφθαρτο, τό αἰώνιο κέρδος τῆς Οὐρανίου Βασιλείας ἀποτέλεσε τόν καταλύτη στήν ἀπόφαση τόσων ἀνθρώ­πων τοῦ Θεοῦ ἀπό καταβολῆς κόσμου, καί θά τόν ἀποτελεῖ ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, ὥστε νά διαγράφουν πορεία ζωῆς κατά Χριστόν, διά Χριστόν και ἐν Χριστῷ, ἀποστρέφοντες τήν προσοχή τους ἀπό τόν κόσμο καί τά τερπνά του, γιά νά ἀφιερωθοῦν στή διακονία τοῦ Εὐαγγελίου, παραθεωροῦντες τίς δυνατότητες κοσμικῆς ἀναδείξεως και ἐπίγειας καριέρας, καί ποθοῦντες μόνον «τό παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ». Ἕνας δέ ἐξ αὐτῶν εἶναι καί ὁ προκείμενος «ἄπνους κατακείμενος» πολυαγαπητός καί ὄντως σεβάσμιος, μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κυρός Ἀγαθόνικος.

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κυρός Ἀγαθόνικος, κατά κόσμον Ἀριστοτέλης, Φιλιππότης γεννήθηκε στόν Πύργο Τήνου τό ἔτος 1918. Γόνος εὐσεβῶν γονέων τοῦ Εὐστρατίου καί τῆς Σοφίας, ἀπό παιδί ἀγάπησε τή λειτουργική ζωή διακονῶντας στό Ἱερό, μαζί μέ τόν ἀοίδιμο συντοπίτη καί φίλο του Παντελεήμονα Ρίζο, μετέπειτα Μητροπολίτη Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων. Καί οἱ δύο ἐμπνεύσθησαν ἀπό τή μορφή τοῦ εὐσεβοῦς καί χαρισματικοῦ Ἐφημερίου τοῦ Πύργου Τήνου μακαριστοῦ Κωνσταντίνου Ἀλεξόπουλου, κοντά στόν ὁποῖο μαθήτευσαν στήν τάξη τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, τό λειτουργικό ἦθος, ἀλλά καί τό μουσικό ὗφος. Ὅλα αὐτά συνετέλεσαν, ὥστε ὁ μικρός Ἀριστοτέλης νωρίς νά συνειδητοποιήσῃ τήν ἱερατική του κλίση καί ἄν καί καταγόμενος ἀπό διάσημη καλλιτεχνική οἰκογένεια ὀνομαστῶν μαρμαρογλυπτῶν, νά ἀποφασίσῃ νά ἀκολουθήσῃ τήν πορεία τῆς σταυρικῆς καί θυσιαστικῆς Ἱερωσύνης διακονῶντας τήν ὑπόθεση τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ. Μάλιστα δέ σέ καιρούς δυσχείμερους ὁπότε οἱ δυσμενεῖς ἱστορικές συγκυρίες καί ἡ ἐξ αὐτῶν καταθλιπτική πίεση πρόβαλαν ἐπιτακτική τήν ἀπαίτηση γιά Κληρικούς ἱκανούς νά «παρακαλέσουν τόν λαόν τοῦ Θεοῦ»!

Γράφει ὁ ἴδιος ὁ μακαριστός Ἀγαθόνικος στό χειροτονητήριο λόγο του εἰς Ἐπίσκοπον: «Εὐλογημένον τό ὄνομα τῆς ἐν γυναιξί Κεχαριτωμένης Μαρίας, τῆς μόνης ὄντως Θεοτόκου, διότι διά τῶν πρεσβειῶν της κατηξιώθην τῆς τοιαύτης Χάριτος καί εὐδοκίας, ἀφοῦ παιδιόθεν ἐν τῷ περικαλλεῖ καί πανσέπτῳ Ναῷ της τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος Τήνου ἀνετράφην καί ἐνώπιον “τῆς εἰκόνος της τῆς σεπτῆς” ἀπειράκις προσηυχήθην, προκειμένου νά τύχω τῆς προστα­σίας της ἐν τῇ ζωῇ μου. Οὕτως ἡ σκέπη καί βοήθειά Της ποικιλοτρόπως ἐξεδηλώθησαν, καί δή ἀπ' ἀρχῆς ὅτε τό Εὐαγές Ἵδρυμα τῆς Εὐ­αγγελιστρίας παρέλαβέ με ἐκ τῆς πτωχῆς οἰκογενείας και ἀπέστειλέ με ὡς ὑπότροφόν του εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Σχολήν Κορίνθου».

Τά χρόνια τῆς διαμονῆς του στήν Ἐκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου, τόν σημάδευσαν ἀνεξίτηλα. Ὄχι μόνο διότι ἦταν χρόνια παιδαγωγίας καί καταρτισμοῦ, ἀλλά καί ἐπειδή χαρακτηρίσθηκαν ἀπό τήν παρουσία ἀνθρώπων, μέ τούς ὁποίους ὁ ἔφηβος Ἀριστοτέλης συνδέθηκε, ὅπως ὁ τότε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κορίνθου καί μετέπειτα Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κυρός Ἀγαθόνικος, πρός τιμήν τοῦ ὁποίου ἔλαβε καί τό ἐκκλησιαστικό του ὄνομα. Τότε γνώρισε ὡς μεγαλύτερό του Ἱεροσπουδαστή καί τό Βησσαρίωνα Τίκα, μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Σεραφείμ. Τό 1938 μεταγράφεται στήν Ἐκκλησιαστική Σχολή Ἄρτης, ἀπό ὅπου ἀποφοιτᾶ τό 1939.

Μετά τήν ἀποφοίτησή του καί μέχρι νά λάβει τή μεγάλη ἀπόφαση, ὁ Ἀριστοτέλης Φιλιππότης ἐγγράφεται ὡς φοιτητής στή Θεολογική Σχολή τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί παράλληλα ἐργάζεται ὡς Νεωκόρος στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Βασιλείου ὁδοῦ Μετσόβου. Ἐκεῖ τόν βρίσκει ὁ πόλεμος. Ἐνοχλημένος ἀπό τήν ἀπαλλαγή του ἀπό τήν ἐπιστράτευση ως ἀγύμναστος καί ὑπό ἀναβολή λόγω σπουδῶν, συμμετέχει ὁλοψύχως σέ ὁ,τιδήποτε ὡς δραστηριότητα τῶν μετόπισθεν καί μάλιστα ἐκκλησιαστική, θά μποροῦσε νά βοηθήσει τό μέτωπο. Ἀλλά καί κατά τήν κατοχή, συνεργάζεται μέ τόν Τήνιο συμπατριώτη του τότε Ἀρχιμανδρίτη καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρό Ἱερώνυμο τόν Α΄, στή διοργάνωση σέ ἐπίπεδο Ἐνορίας Ἁγίου Βασιλείου τοῦ «Ὀργανισμοῦ Χριστιανικῆς Ἀλληλεγγύης», ἑνός ὀργανισμοῦ, ὁ ὁποῖος τά μέγιστα συνέβαλε στό νά ἐπιλυθεῖ τό ἐπισιτιστικό πρόβλημα τῶν Ἀθηνῶν καί νά περιορισθοῦν οἱ θάνατοι ἀπό ἀσιτία τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς.

Μέσα στήν Κατοχή, χωρίς καμία κατ' ἄνθρωπον ἰδιοτέλεια, ἀποφασίζει νά προχωρήσει στήν ἀπόφασή του νά γίνει ἄγαμος Κληρικός καί νά διακονήσει τήν Ἐκκλησία ἀπό ὅποια θέση τόν καλοῦσε. Λόγω τῶν κινδύνων, ἄν καί ἐνεγράφη στό Μοναχολόγιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναχράντου Ἄνδρου, ἐκάρη Μοναχός στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Ζώνης Κυψέλης. Τήν Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 1942, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, χειροτονήθηκε Διάκονος στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Βασιλείου ὁδοῦ Μετσόβου ἀπό τόν ἀοίδιμο Μητροπολίτη Σύρου, Τήνου κυρό Φιλάρετο καί τοποθετήθηκε στό Ναό αὐτό ἕως πέρατος τῶν σπουδῶν του. Παραλλήλως, ἄν καί Διάκονος, σέ συνεννόηση μέ τόν Ἱε­ρώνυμο, ἀναλαμβάνει διακονία σέ στρατιωτικά νοσοκομεῖα τῶν Ἀθηνῶν. Τό 1946 προσέρχεται ὡς Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου ὁδοῦ Μετσόβου ὁ τότε Ἀρχιμανδρίτης καί μετέπειτα Μητροπολίτης Φθιωτιδος ἀοίδιμος Δαμασκηνός Παπαχρήστου. Ἡ φιλία καί ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμός σφυρηλάτησαν τή μεταξύ Δαμασκηνοῦ καί Ἀγαθονίκου συνεργασία, ἡ ὁποία ἔμελλε νά διαρκέσει ἐπί μακρόν καί νά ἐπεκταθεῖ πέραν τῶν στενῶν ὁρίων μιᾶς Ἐνορίας.

Τήν Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 1946, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Ὁδοῦ Μετσόβου, καί πάλιν ἀπό τό μακαριστό Σύρου, Τήνου κυρό Φιλάρετο. Κατόπιν καθολικῆς ἀπαιτήσεως παραμένει ὡς Ἐφημέριος στόν ἴδιον Ἱερό Ναό. Τήν 30η Αὐγούστου 1949 χειροθετεῖται Ἀρχιμανδρίτης. Στό ἰδιόγραφο εὐεργετήριο εἰς Ἀρχιμανδρίτην ἔγγραφο, ὁ Σύρου, Τήνου Φιλάρετος ἀναφέρει: «Ἔχοντες ὑπ' ὄψιν ἡμῶν τάς ἀόκνους προσπαθείας Σου πρός ἐκκλησιαστικήν μόρφωσιν καί θεολογικήν Σου κατάρτισιν, τάς πρός τήν Πατρίδα καλάς σου θρησκευτικάς ὑπηρεσίας καί τήν ὡς Κληρικοῦ ἐμπρέπουσαν συμπεριφοράν Σου πρός ὅλους μεθ' ὧν συνειργάσθης μέχρι τοῦδε Κληρικούς ἇμα καί Λαϊκούς, ἀπονέμομέν σοι τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου μέ τήν πεποίθησιν ὅτι καί εἰς τό μέλλον ἡ Πανοσιολογιότης Σου θέλει ἐξακολουθήσῃ νά ἐργάζηται μετά του αὐτοῦ ζήλου ὑπέρ τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἥτις τόσην ἔχει ἀνάγκην φιλέργων, σεμνῶν καί εὐ­λαβῶν Κληρικῶν».

Μετά ἀπό λίγο στρατεύεται καί κατατάσσεται μέ τό βαθμό τοῦ Ἐφέδρου Ἀνθυπολοχαγοῦ κατ' ἀρχήν καί μετά ἀπό προαγωγή μέ τό βαθμό τοῦ Ἐφέδρου Ὑπολοχαγοῦ, στό Θρησκευτικό Σῶμα τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Ὑπηρέτησε στήν 43η Ταξιαρχία στήν περιοχή Σιατίστης καί μετά στό Κιλκίς, στό Λαχανᾶ καί ἀπό τό 1951 στή Μακρόνησο, ὅπου ἐργάσθηκε πολύ γιά τή βελτίωση τῶν συνθηκῶν διαβιώσεως, ἰδίως τῶν γυναικῶν κρατουμένων. Γιά τίς προσπάθειές του αὐτές δύο φορές ἀπέσπασε τόν ἔπαινο τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ. Τέλος, τό Μάιο τοῦ 1953 ἀπολύεται καί ἐπιστρέφει ὡς Ἐφημέριος στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Βασιλείου ὁδοῦ Μετσόβου.

Μετά ἀπό ἑπτά χρόνια, τό Μάιο τοῦ 1960, ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Βασιλείου ὁδοῦ Μετσόβου και Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἀρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Παπαχρήστου προάγεται σέ Μητροπολίτη Φθιώτιδος. Μιά ἀπό τίς πρῶτες του ἐνέργει­ες εἶναι νά προσκαλέσει τόν πρώην Συνεφημέριό του Ἀγαθόνικο Φιλιππότη, ὡς Πρωτοσύγκελλο καί ἄμεσο συνεργάτη του στή δια­ποίμανση τῆς ἱστορικῆς καί σημαντικῆς αὐτῆς ἐπαρχίας. Ὁ Ἀγαθόνικος ὁλοπρόθυμα ἀκολουθεῖ καί μέ αὐταπάρνηση ἐργάζεται ὡς Πρωτοσύγκελλος Φθιώτιδος ἀπό τόν Αὔγουστο τοῦ 1960, ἕως τῆς ἐκλογῆς του τό Μάιο του 1974.

Τά σχεδόν δεκαπέντε αὐτά χρόνια τῆς Πρωτοσυγκελλίας τοῦ Ἀγαθονίκου Φιλιππότη ἦταν ἡ χρυσή ἐποχή τῆς Ἀρχιερατείας τοῦ μακαριστοῦ Φθιώτιδος Δαμασκηνοῦ! Ἡ Λαμία μιλᾶ ἀκόμη γιά τόν Πρωτοσύγκελλο μέ το ἀσκητικό ἦθος καί τήν ἀπόλυτη διαύγεια στήν ὀργάνωση καί διαχείριση τῆς Μητροπόλεως. Ζοῦσε μέ τήν ἀδελφή του σ' ἕνα μικρό σπίτι πίσω ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο, δέν δέχθηκε διορισμό στό Μητροπολιτικό Ναό Λαμίας, προτίμησε νά διορισθεῖ τυπικά στή μικρή Ἐνορία Ἁγίου Χαραλάμπους Λοκρίδος, ὥστε νά μπορεῖ νά διακονεῖ ἀνά τή Μητρόπολη. Δέν ἦταν εὔκολη ἡ περίοδος ἐκείνη. Ἡ Φθιώτιδα, βαθύτατα διαιρεμένη καί μέ νωπές τίς μνῆμες τοῦ ἀδελφοκτόνου πολέμου, προσπαθοῦσε να ξεπεράσει τά πάθη τῆς ἔνοπλης σύρραξης καί νά ἐπουλώσει τίς πληγές της. Μέσα σ' ἕνα τέτοιο κλίμα κλήθηκε νά ἐργασθεῖ ἑνωτικά καί νά κερδίσει τούς πάντες ἐν Χριστῷ. Ἐνδεικτικό τοῦ πῶς ἐργάσθηκε εἶναι τό γεγονός ὅτι παρ' ὅλες τίς ἀγκυλώσεις καί τήν ἰδεοληψία τῆς μετεμφυλιοπολεμικῆς περιόδου, ὁ Ἀγαθόνικος φεύγει ἀπό τή Λαμία ἀκατηγόρητος, περιβεβλημένος τό σεβασμό καί τήν καθολική ἀναγνώριση.

Στή διάρκεια δέ τῆς Πρωτοσυγκελλίας του, μέ κύρια εὐθύνη πέραν τῶν διοικητικῶν, τόν τομέα τῆς Νεότητος, μπόρεσε καί διοργάνωσε κατηχητικά σχολεῖα, διακόσια-εἴκοσι τόν ἀριθμό, διαφόρων βαθμίδων καί μέ χιλιάδες παιδιά, σέ μιά ἐπαρχία πού ἐλλείπουν τά ἀστικά κέντρα καί πλειοψηφοῦν τά χωριά, ἀπόδειξη τῆς μέριμνάς του γιά τήν ὕπαιθρο, ἀλλά καί τῶν ἀναρίθμητων περιοδειῶν του ἀνά τή Φθιώτιδα. Ἡ ἱκανότητά του νά παιδαγωγεῖ τή νεότητα ἀναγνωρίσθηκε καί ἀπό την Ἑλληνική Πολιτεία. Μέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης διορίζεται μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἑταιρείας Προστασίας Ἀνηλίκων, μέ ἁρμοδιότητα τά σωφρονιστήρια ἀνηλίκων Λαμίας καί Δομοκοῦ.

Ἕνα χαρακτηριστικό περιστατικό τοῦ τρόπου ἐνεργείας τοῦ Ἀγαθόνικου, ἀλλά καί τῆς καθολικῆς ἀποδοχῆς πού ἀπό νωρίς ἀπολάμβανε, σημειώθηκε στίς 29 Νοεμβρίου 1964, κατά τόν πρῶτο ἐπίσημο ἑορτασμό τῆς ἀνατινάξεως τῆς γέφυρας τοῦ Γοργοποτάμου. Ὁ Ἀγαθόνικος, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Μητροπολίτη ἦταν ἀπό νωρίς παρών. Ἄν καί ἡ τελετή διεκόπη καί οἱ ἐπίσημοι ἀποχώρησαν μετά τήν ἐκδήλωση μικρῆς κλίμακας ἐπεισοδίων, ὁ Ἀγαθόνικος παρέμεινε γιά νά τέλέσει τό Τρισάγιο τῶν πεσόντων καί νά συστήσει ἡρεμία καί ἑνότητα. Ὅταν στίς 1:22 μ.μ. ἔγινε ἡ φονική ἔκρηξη νάρκης, ἀπό τήν ὁποία σκοτώθηκαν δεκατρεῖς ἄνθρωποι καί τραυματίσθηκαν ἄλλοι σαράνταπέντε, ὁ Ἀγαθόνικος προσπάθησε καί ἐν πολλοῖς τά κατάφερε, ἔστω μέ κόπο, νά συγκρατήσει τό πανικόβλητο πλῆθος. Ἦταν ἡ πρώτη φορά πού τόν ἄκουσαν νά φωνάζει. Φοβούμενος τήν ὕπαρξη καί ἄλλης νάρκης, παρά τήν ἐκκαθάριση πού εἶχε προηγηθεῖ, τέθηκε ἐπί κεφαλῆς ὁμάδος κόσμου, οἱ ὁποῖοι ὁδοιπορῶντας πίσω του, ἔφθασαν στήν ἀσφάλεια τῆς κεντρικῆς δημόσιας ὁδοῦ ἀκολουθῶντας ἀνεστραμμένη τήν πορεία καθόδου τους πρός τό σημεῖο τῆς γέφυρας ὅπου οἱ προγραμματισμένες ἐκδηλώσεις.

Γιά ὅλα αὐτά, ὅταν μέ ἔγγραφο ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός Δαμασκηνός ἀπευθύνεται στόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρό Σεραφείμ, προτείνοντάς του τήν ἀξιοποίηση τοῦ Πρωτοσυγκέλλου του ἀπό τήν πλέον ὑπεύθυνη βαθμίδα τοῦ Ἑπισκόπου, γράφει: «Κηρύσσει ἀνελλιπῶς τόν Θεῖον Λόγον. Διακρίνεται διά τάς Διοικητικάς του ἱκανότητας καί τάς ὀργανωτικάς τοιαύτας. Ἐπιτελεῖ τό καθῆκον μετά ζήλου ἀπαραμίλλου καί ἀφοσιώ­σεως παραδειγματικῆς. Ἱερουργός ἄριστος. Κῆρυξ τοῦ Θείου Λόγου, Κατηχητής καί Πνευματικός, ζῇ ἐν φόβῳ Θεοῦ. Ἔχει βίον ἀνεπίληπτον, ὡς ἁρμόζει εἰς τό ἀξίωμά του καί τήν ἀποστολήν του. Τάς ἐν τῷ Στρατεύματι ὑπέρ τῆς Πατρίδος καί τοῦ Ἔθνους προσφοράς του καί ὑπηρεσίας του ἐξυμνεῖ (...) ἔπαινος (...). Δέν εἶναι ὑπερβολή τό νά εἴπωμεν ὅτι εἶναι ὑπόδειγμα προτύπου Κληρικοῦ (...).».

Ἔτσι, τήν 22α Μαΐου 1974 ὁ Ἀγαθόνικος Φιλιππότης ἐκλέγεται πρῶτος Μητροπολίτης τῆς ἀρτισύστατης Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ἔδωσε τό Μέγα Μήνυμα στό Συνοδικό Παρεκκλήσιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη καί τήν Κυριακή 26 Μαΐου ὁ ἐψηφισμένος χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Σπυρίδωνος Αἰγάλεω, ἀπό τούς μακαριστούς ἤδη Μητροπολίτες Φθιώτιδος κυρό Δασκηνό, Λήμνου κυρό Παντελεήμονα, Μαντινείας και Κυνουρίας κυρό Θεόκλητο καί Περιστερίου κυρό Ἀλέξανδρο. Τήν 1η Ἰουνίου 1974 ὁ νέος Μητροπολίτης ἔδωκε τή νενομισμένη διαβεβαίωση καί τήν 16η Ἰουνίου 1974 ἔγινε ἡ ἐνθρόνισή του ὡς πρώτου Μητροπολίτη Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπάτων, παρόντων ἐκπροσώπων ὅλων τῶν ἀρχῶν καί τῶν φορέων τῆς περιοχῆς.

Τά συναισθήματα πού τόν πλημυρίζουν ἀποτυπώνονται ἀνά­γλυφα σέ ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ χειροτονητηρίου εἰς Ἐπίσκοπον λόγου του: «Φρίττω ἀναλογιζόμενος τά περί Ἀρχιερέως γραφέντα ὑπό τοῦ Θεοφόρου Ἁγίου Ἰγνατίου, ὅτι δηλαδή “καλοί μέν οἱ ἱερεῖς καί οἱ τοῦ λόγου διάκονοι, κρείσσων δέ ὁ Ἀρχιερεύς, ὁ πεπιστευμένος τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅς μόνος πεπίστευται τά κρυπτά τοῦ Θεοῦ”» (Φιλα­δελφεῖς ΙΧ, 1-3), ἤ ὅταν προτρέπῃ τούς χριστιανούς, ἵνα “πάντες τῷ ἐπισκόπῳ ἀκολουθεῖν, ὡς ὁ Χριστός Ἰησοῦς τῷ πατρί (...) καί μηδείς χωρίς ἐπισκόπου τι πρασσέτω τῶν ἀνηκοντων εἰς τήν Ἐκκλησίαν” (Σμυρναίους VΙΙΙ, 1-5). Διότι ἐάν πᾶσαι αἱ ἐποχαί εἶχον ἀνάγκην ἡγε­τικῶν ἀναστημάτων, διά τήν διαποίμανσιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, φρονῶ ὅτι ἡ σύγχρονος καί ἐν πολλοῖς ὑλιστική τοιαύτη, ἀναζητεῖ τοιούτους, οἵτινες θά διέλθουν τήν ἁγιότητα τῶν Ἀγγέλων, τήν πίστιν τοῦ Ἠλιοῦ, τήν παρρησίαν τοῦ Βαπτιστοῦ, τήν αὐταπάρνησιν τῶν μαρτύρων, τήν γλῶσσαν τοῦ Ἠσαΐου καί τόν κάλαμον τῶν Πατέρων, ἵνα δυνηθοῦν νά ἐπιβληθοῦν καί καρποφορήσουν. Ἐγώ ὅμως “ὑπέρ ἑμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μή ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου” (Β΄ Κορ. Ιβ΄, 5)». Τό ἀρχιερατικό ἦθος ἀποτυπωμένο μέσα σέ μία μόλις παράγραφο!

Μετά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του ἐργάσθηκε ἀκαταπόνητα γιά τήν ὀργάνωση τῆς νέας Μητροπόλεως. Προτάσσοντας τό ἥσυχο καί μειλήχιο τοῦ χαρακτῆρα του ἐργάσθηκε ὡς εἰρηνοποιός μέ πόθο τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί κύριο σκοπό τή σωτηρία ψυχῶν ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε. Ὡς Μητροπολίτης τῆς Αὐτοκεφά­λου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετεῖχε ἐνεργά τῆς Ἱεραρχίας της, δί­δοντας τό παρών σέ ὅλες τίς συνεδρίες κατά τίς ὁποῖες ἐκλήθη. Συν­οδικός Σύνεδρος διετέλεσε κατά τήν 123η Συνοδική περίοδο (1979-1980), τήν 129η (1985-1986), τήν 135η (1991-1992) καί τήν 142α (1998-1999). Γνώστης πολλῶν, διακρίθηκε σέ ὅλες τίς συνοδικές περιόδους γιά τή σύνεση καί τή μετριοπάθειά του.

Τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα καί ἡ πεποίθηση ὅτι εἴμαστε διάκονοι στόν ἀμπελῶνα τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι κύριοι αὐτοῦ, τόν ὁδήγησαν στή γενναία ἀπόφαση, μόλις εἶδε νά καταπίπτουν οἱ σωματικές του δυνάμεις καί ἰδίως μόλις διαπίστωσε ὅτι δυσκολευόταν στήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, νά παραιτηθεῖ ἀπό τή διαποίμανση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τήν 30η Μαρτίου 2004. Τό κειμενο τῆς παραιτήσεώς του ἀντικατόπτριζε τό λιτό καί δωρικό τοῦ χαρακτῆρα του: «Διά τῆς παρούσης ἐπιστολῆς μου εὐλαβῶς προάγομαι, ἵνα ἀναφέρω τῇ Ἁγίᾳ καί Ἱερᾷ Συνόδῳ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἀπό 1ης Μαΐου ἐ.ἔ. παραιτοῦμαι ἐκ τῆς θέσεώς μου, λόγω ὑγείας καί παρακαλῶ διά τά καθ' Ὑμᾶς.».

Στίς 9 Φεβρουαρίου 2006 ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε νά τιμήσει μέ τήν ἀνώτατη τιμητική διάκρισή της, τό χρυσό παράσημο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τόν ἀπό Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Ἀγαθόνικο «εἰς ἔπαινον καί τιμήν τῆς θεοφιλοῦς, τετιμημένης καί ἐν παντί λαμπρᾶς ποιμαντορίας» του, ὁμολογοῦσα ὅτι «καθ' ὅλον τό διάστημα τῆς πολυετοῦς διαποιμάνσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς» ὁ ἤδη μεταστάς διακόνησε «μετά πολλῆς ἐπιγνώσεως, προσενεγκών σπουδαῖον καί πολυσχιδές πνευματικόν ἔργον».

Εὐτύχησε νά καταξιωθεῖ διαδόχου ἀνταξίου τοῦ μεγέθους τῆς ἀγαπώσης καρδίας του, ὁ ὁποῖος τόν περιέθαλψε καί τόν φρόντισε στόν καιρό τοῦ γήρατος καί τῆς ἀσθενείας του. Βεβαίως, ὁ Ἀγαθόνικος μέ τήν διακρίνουσα τοῦτον εὐγένεια, παραχώρησε τό νέο Ἐπι­σκοπεῖο στά Σπάτα στό νέο Μητροπολίτη καί ὁ ἴδιος ἐπέστρεψε στό χῶρο ὅπου τό πρῶτο Ἐπισκοπεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τό ὁποῖο εἶχε διαμορφώσει στήν ἀρχή τῆς Ποιμαντορίας του. Ἀλλά, γεγονός παραμένει ἡ πολλαπλῶς ἐκδηλωθεῖσα μέριμνα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου ὑπέρ τοῦ προκατόχου του κυροῦ Ἀγαθονίκου, ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται καί ἀπό τό ὅτι ὁ ἀοίδιμος Γέροντας ἔζησε ἐπί ἑνδεκαετία ὅλη ὡς προστατευό­μενος τοῦ Διαδόχου του, τῇ συνδρομῇ καί ἀγαστῇ συνεργασίᾳ βε­βαίως καί τῆς οἰκογενείας του, ἰδίως τῶν ἀνηψιῶν του.

Ὅμως, ὅσο μακρύς καί ἄν εἶναι ὁ παρών βίος, γνωρίζει πάντα τό τέρμα του. Καί ὁ ἀοίδιμος Ἀγαθόνικος, ὡς ἔλαία καλλιέλαιος καί κατάκαρπος, ἔμφορτος ἔργων ἀγαθῶν καί χαρακτηριζόμενος ὡς ὁ φιλακόλουθος καί φιλάγιος Ἱεράρχης, ὡς ἄλλος ἥλιος, ἐβασίλευσε στή ζωή αὐτή γιά ν' ἀνατείλει στό ἅγιο καί ὑπερουράνιο καί νοερό θυσιαστήριο προσεδρεύων μετά τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου, τοῦ Κυρί­ου τῆς Δόξης, τόν ὁποῖον ἀγάπησε και διακόνησε ἐξ ἄκρας νεότητος αὐτοῦ. Δέν θά πανηγυρίσει φέτος ἡ Ἁγία Θέκλα Πύργου, ὅπου τό προσωπικό καταφύγιο τοῦ μακαριστοῦ καί ὅπου πένθιμα σήμερα ἠχοῦν οι καμπάνες. Δέν θά τόν ἀπολαύσουν ξανά, ὑποδειγματικό λειτουργό οἱ Ναοί καί οἱ Μονές τῶν Μεσογείων καί τῆς Λαυρεωτικῆς. Δέν θά ὑψωθεῖ πιά σέ ἔνδειξη εὐλογίας τό δεξι χέρι τοῦ λευκασμένου Ἱεράρχη πού καταδεκτικός, πρόθυμα δεχόταν ὅποιον τόν πλησίαζε. Διατηροῦμε τήν ἁπλότητα καί τή γλυκύτητα τῆς μορφῆς του στή μνήμη μας καί δεόμαστε: Ἀγαθονίκου τοῦ Σεβασμιωτάτου καί Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου τοῦ ἀπό Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἡ μνήμη ἀγήρως!


pdf


Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης
Για την κρίση των ημερών 


Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου αναφέρει:

"Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης κατά τις κρίσιμες τούτες ημέρες, τις οποίες περνά η Χώρα μας εκφράζει την αγωνία της για το παρόν και το μέλλον μας και απευθύνει προς τον Ιερό Κλήρο και τον ευγενή και ηρωικό Κρητικό Λαό τη θερμή παράκληση και προτροπή να διαφυλάξωμε όλοι μαζί την αγάπη, την ενότητα, την ομόνοια, την ομοψυχία και τη νηφαλιότητα.

Όλοι οι Αρχιερείς της Μεγαλονήσου, με πατρική αγάπη, στοργή και ενδιαφέρον, απευθυνόμαστε στον Κρητικό Λαό μας και παρακαλούμε να μην αφήσωμε, για κανένα λόγο, να επέλθει διχασμός και διχόνοια.

Θεωρούμε απαραίτητο μπροστά στα σύγχρονα διλήμματα και τις κομβικές αποφάσεις να μην κάνωμε τέτοιες επιλογές, οι οποίες θα οδηγήσουν τον Τόπο και τον Λαό μας σε αδιέξοδα και καταστροφή.

Τούτες τις ώρες της συλλογικής ευθύνης είναι ανάγκη να σταθούμε με σύνεση, υπομονή και την έντονη προσευχή μας προς τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό."

O Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος 
Για την κρίση των ημερών 


O Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έκανε σήμερα την ακόλουθη δήλωση:

"Οι στιγμές που ζούμε είναι ίσως οι κρισιμότερες στην πορεία του Έθνους μας, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ώρες ευθύνης για όλους μας. Για κάθε θεσμό σε αυτή τη χώρα, για τα κόμματα, για την Εκκλησία, για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα χωριστά.

Πάνω όμως από το καθετί και από τον καθένα υπάρχει η πατρίδα. Μας ενώνει όλους η αγάπη γι' αυτόν τον τόπο.

Η αγωνία για το παρόν και το μέλλον του. Δεν μας χωρίζει τίποτε. Γι' αυτό και δεν πρέπει να επιτρέψουμε το δηλητήριο του διχασμού να στάξει στις ψυχές μας.

Θα πρόκειται για έγκλημα σε βάρος των επόμενων γενεών. Στα παιδιά μας οφείλουμε να εγγυηθούμε μία Ελλάδα της ανάπτυξης και της προόδου.

Μία Ελλάδα που θα προχωρά με αυτοπεποίθηση και σιγουριά μπροστά, σάρκα από τη σάρκα του στενού πυρήνα της κοινής ευρωπαϊκής μας οικογένειας.

Ας μην διακινδυνεύσουμε κατακτήσεις που με μόχθο οι οραματιστές αυτού του τόπου κέρδισαν. Και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο".


Συνοδική Εγκύκλιος Εκκλησίας Κύπρου για το Σύμφωνο Συμβίωσης


ekkl kyprou

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
Παντί τω Χριστεπωνύμω Πληρώματι
της Αγιωτάτης Αποστολικής Εκκλησίας της Κυπρου.


Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Εν όψει της ετοιμασίας από τη Βουλή των Αντιπροσώπων Νομοθεσίας για τη ρύθμιση της ελεύθερης συμβίωσης ατόμων, επιθυμούμε να καταστήσουμε σ’ όλους γνωστές τις θέσεις της Εκκλησίας επί του θέματος αυτού.

Η Εκκλησία δεν έχει, ούτε και επιθυμεί να έχει δυνατότητα επιβολής της θέσης της στους ανθρώπους.

Κατά το Κυριακό λόγιο, «όστις θέλει» ακολουθεί τις συμβουλές της. Έχει, όμως, πάντοτε το δικαίωμα να εκφέρει την αποψή της και να συμβουλεύει τους πιστούς.

Για την Εκκλησία δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτή η συμβίωση δύο ανθρώπων εκτός του μυστηρίου του γάμου.

Η ένωση ανδρός και γυναικός στοχεύει στην πνευματική τελείωση των συζύγων, γι’ αυτό και η σχέση τους ανάγεται, με το μυστήριο του γάμου, στη σχέση Χριστού και Εκκλησίας (Εφ. 5, 32).

Η Χριστιανική διδασκαλία, πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ομοφυλοφιλία, ούτε και να δεχθεί τη συμβίωση ομοφυλόφιλων ατόμων. Η Αγία Γραφή ομιλεί για δύο φύλα, «άρσεν και θήλυ», τα οποία δημιούργησε ο Θεός.

Ο απόστολος Παύλος μιλά ξεκάθαρα για την καταδίκη της ομοφυλοφιλίας: «Μη πλανάσθε... ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι ούτε αρσενοκοίται.... βασιλείαν Θεού κληρονομήσουσι» (Α Κόρ.6,9-10). Και η Εκκλησία συμβουλεύει όσους έχουν ροπή, η εθισμό, προς την ομοφυλοφιλία, να αγωνιστούν να απαλλαγούν από αυτή, όπως αγωνίζονται και για άλλα πάθη.

Ακόμα κι αν γινόταν δεκτή η δικαιολογία ότι το νομοσχέδιο αποσκοπεί στη ρύθμιση κοινωνικών προβλημάτων ανθρώπων που δεν ανήκουν στην Εκκλησία, το γεγονός ότι προνοείται ρύθμιση της συμβίωσης ατόμων του ιδίου φύλου συνιστά τελεία διαστροφή.

Έχουμε τη γνώμη ότι οι νόμοι πρέπει να έχουν ως στόχο όχι απλώς τη ρύθμιση κοινωνικών διαφορών, ούτε και την ικανοποίηση των επιθυμιών των ανθρώπων, αλλά, κυρίως, τη διαπαιδαγώγησή τους. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν οι νόμοι να ανάγουν μίαν εκτροπή σε κανόνα δικαίου.

Νομοθετήματα ξένα προς τα ήθη του λαού μας έχουμε τη γνώμη ότι πρέπει να αποφεύγονται.

Ακόμα και σε λαούς που δεν έχουν πρόβλημα εθνικής επιβίωσης, τέτοια νομοθετήματα αμβλύνουν τα ηθικά αισθητήρια των ανθρώπων, και συμβάλλουν στη διάλυση της κοινωνίας.

Πολύ πιο καταστρεπτική θα είναι για το λαό μας, που αγωνίζεται για την εθνική αλλά και τη φυσική του επιβίωση στην πατρώα γη, εισαγωγή τέτοιων καταστάσεων. Θα οδηγηθούμε σε διάλυση της οικογένειας, που αποτελεί το κύτταρο της κοινωνίας μας, και στη διαφθορά.

Καλούμε τη Βουλή των Αντιπροσώπων να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να περιφρουρήσει τις αξίες και τα ήθη του λαού μας.

Απευθυνόμαστε και προς όλους τους πιστούς και τους προτρέπουμε να παραμείνουν σταθεροί γύρω από την Εκκλησία, προστατεύοντας τη θρησκευτική, αλλά και την προσωπική αξιοπρέπειά τους.

Επικαλούμενοι τον θείον φωτισμόν προς όλους, ευχόμεθα πλούσια την ευλογία του Θεού στις οικογένειες και στα έργα σας.


Μετ’ ευχών διαπύρων
Ο Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος
Και τα λοιπά Συνοδικά Μέλη
pdf

Πατερικές και Βυζαντινές Σπουδές  
το Ιερό στην Τέχνη 
Οξφόρδη, 3-8 Ιουλίου 2015


Μια ευκαιρία για να βρεθεί κανείς στο περιβάλλον των κολλεγίων της Οξφόρδης, στο κολλέγιο Wolfson,για μία σειρά ομιλιών και συζητήσεων για την Ορθόδοξη θεολογία και τις βυζαντινές σπουδές και την παράδοση έρευνας και διδασκαλίας τους στο επιστημονικό και πολιτιστικό περιβάλλον της Οξφόρδης.

Όσοι συμμετάσχουν στο θερινό σχολείο που διοργανώνει η πολιτιστική εταιρεία ΑΙΝΟΣ σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Winchester, το Fellowship of St Alban and St Sergius, τις οικίες St Gregory and St Macrina και το Orthodox Theological Research Forum, θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν διαλέξεις από διακεκριμένους καθηγητές Βυζαντινών σπουδών και θεολογίας, όπως ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware, o Andrew Louth, o Richard Price, o Sebastian Brock, η Mary Cunningham, ο Γιώργος Καλόφωνος κ.ά., να συμμετάσχουν στις ακολουθίες των Ορθόδοξων ναών της, να ξεναγηθούν στην Οξφόρδη και στα κολλέγιά της, στους δρόμους και τις αγορές της, στις βιβλιοθήκες, να κάνουν τις παραδοσιακές βαρκάδες στο ποτάμι, και να παρακολουθήσουν τις πολιτιστικές της βραδυές στους καλοκαιρινούς της κήπους.

Το θερινό αυτό σχολείο θα ξεκινήσει με μία εκδήλωση αφιερωμένη στο ΙΕΡΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ με τη συμμετοχή των Ελλήνων εικαστικών: Βένιας Δημητρακοπούλου, Βάνας Ξένου, Παύλου Σάμιου, Αιμιλίας Παπαφιλίππου, την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.ainosculture.org

Πρόγραμμα pdf      Πληροφορίες  pdf


Oxford Patristic & Byzantine Study 
The Sacred in Art
Oxford, 3-8 Jyly 2015


After the continuing success and the rising interest in Patristic and Byzantine Studies in the UK and internationally, we have decided to explore their common ground, the various possibilities for further cooperation, and any future research and teaching opportunities.

A Study Week dedicated to interdisciplinary research in the fields of theology and medieval studies with special emphasis in Patristics and Byzantine studies, will be held in the first week of July 2015 at Wolfson College, Oxford, and the House of St Gregory and St Macrina as well as in the House of St Theosevia, a place of Orthodox teaching, worship and ecumenical dialogue established by the circle of the late Russian scholar and intellectual of the 20th century, Nicholas Zernov.

The event in which eminent personalities but also younger scholars will lecture on various aspects of theology, history and literature, is organized by the Cultural Society Ainos, the University of Winchester, the Orthodox Theological Research Forum, the Fellowship of St Alban & St Sergius, the Volos Theological Academy and the House of St Gregory & St Macrina.

A series of distinguished lecturers, researchers and artists will offer lectures and seminars dedicated to the Bible, spirituality, sacred art, the study of history, and the way Patristic and Byzantine Studies may be relevant to us today. Among them: Metropolitan Kallistos of Diokleia (Oxford), Sebastian Brock (Oxford), Hugh Wybrew (Oxford), Andrew Louth (Durham), Ioli Kalavrezou (Cambridge Mass.), Richard Price (London), Ida Toth (Oxford), Andreas Andreopoulos (Winchester), Pantelis Kalaitzidis (Volos), Niki Tsironi (Athens), Eirini Panou (Jerusalem), Rebecca White (Oxford), Stephen Platt (Oxford), Nikolaos Asproulis (Volos), George Calofonos (Athens), Theofili Kampianaki (Oxford) etc.

The Study Week will start with an event dedicated to “The Sacred in Art”. The context of the Study week is to explore the open dialogue between the timeless reality of sacred and its approach by thinkers, intellectuals and artists at specific periods of time, like the Byzantine era. The Sacred in Art has been one of the topics on which we –as organizers- have focused our attention in the past 10 years yet on which these three artists have dedicated thought, energy and work over a lifetime. Venia Dimitrakopoulou, Pavlos Samios and Vana Xenou, three distinguished Greek artists, will present their works in the space of Wolfson College and they will also talk about their thought and their views regarding this invisible and yet palpable sacred nucleus of art –ecclesiastical and secular – of the past and the present.

Hosted at Wolfson College, as well as at St Gregory’s and St Theosevia’s House at Canterbury Road, Oxford, the event will tackle topics such as Syriac literature: words sung and spoken; Homiletics, then and now: ‘as if happening in front of our eyes’; art and liturgy, etc. and will include seminars, reading classes, discussions, guided tours in Oxford colleges, cultural events, and dialogues between artists, scholars and the wider public.

Further information and registration at http://www.ainosculture.org/


Program pdf      Information  pdf
 

xr2
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Κυριακῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ 13 Μαρτίου ἐ.ἔ. καὶ ὅλη τὴν Δ΄ Ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, στὸ Ἱερὸ Προσκύνημα Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στὰ Σπάτα θὰ ἐκτεθεῖ σὲ προσκύνηση ἕνα ἱερὸ κειμήλιο, πολύτιμος πνευματικὸς θησαυρὸς τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος, ὁ καινούργιος Ξυλόγλυπτος Σταυρός του, ὁ ὁποῖος φέρει ἐμφυτευμένο ἱκανὸ τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, τὸ ὁποῖο ἐδωρήθη στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ἀπὸ τὸν Καθηγούμενο τῆς Ἱ.Μ.Μ. Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτη κ. Ἐφραίμ, ἐνῷ στὴ βάση του ὑπάρχει εὐμεγέθης λίθος ἐκ τοῦ βράχου τοῦ Ἱεροῦ Γολγοθᾶ, προσφορὰ τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου του Γ΄.

Τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, 15 Μαρτίου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος θὰ χοροστατήσει στὸν Ὄρθρο, θὰ προεξάρχει στὴ Θεία Λειτουργία καὶ θὰ κηρύξει ἐπικαίρως.

Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας, στὶς 6:30μ.μ., ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης μας θὰ χοροστατήσει στὸν Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, στὸ τέλος τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσει ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Χρυσόστομος Παπαθανασίου, ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ Δ/ντὴς τοῦ Ἰδιαιτέρου Γραφείου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, μὲ θέμα: "Τὰ ἅγια, ἄχραντα καὶ ἀμώμητα χέρια τοῦ Χριστοῦ".

Στὸ πλαίσιο τοῦ τριημέρου τῆς Κυριακῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, θὰ λειτουργήσει Ἔκθεση Χριστιανικοῦ Βιβλίου στὴν αἴθουσα τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος καὶ μὲ τὴν εὐθύνη τῶν ἐκδόσεων «Ἐν πλῷ», ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ 13 Μαρτίου μέχρι καὶ τὸ βράδυ τῆς Δευτέρας 16 Μαρτίου ἐ.ἔ.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

pdf