en ru

Λίγες σκέψεις γιὰ τὴν ΕΛΛΑΔΑ*

Ἑλλάδα! Μιὰ χώρα μοναδική. Μιὰ χώρα ἱστορική, πλούσια σὲ πολιτισμό, γεμάτη ἀπὸ σπάνιες φυσικὲς ὀμορφιές, ἀπὸ ἀξιόλογους ἀνθρώπους. Μιὰ χώρα ποὺ γέννησε μέσα στὴν ἱστορία σοφούς καὶ ἥρωες, πνευματικὲς ἰδέες, ἐκφραστικὴ ποίηση, ἀπαράμιλλη τέχνη. Ἔδωσε μεγάλη ἀξία στὸν ἄνθρωπο, τίμησε τὸ σῶμα, σεβάστηκε τὴν ψυχή, ἀνέπτυξε ὅσο λίγες χῶρες τὸ πνεῦμα. Μιὰ χώρα ποὺ ἔδωσε στὸν κόσμο ἔννοιες ὅπως φιλο­σοφία, δημοκρατία, ἁρμονία, πολιτισμός. Μιὰ χώρα γεμάτη φῶς, οὐρανό, κάλλος, ζωή. Ἐδῶ συναντήθηκαν τὸ ὡραῖο μὲ τὴν ἀλήθεια, ἡ ἀκρότητα μὲ τὸ μέτρο, ἡ δωρικὴ αὐστηρότητα μὲ τὴν ἰωνικὴ κομψότητα, ἡ φιλοσοφία μὲ τὴν ἀρετή, ἡ γνώση μὲ τὴν ἐμπειρία, ἡ ἐπιστήμη μὲ τὴν ποίηση, ἡ καθημερινότητα μὲ τὸ ὅραμα, τὸ φυσικὸ χάρισμα μὲ τὴ δημιουργία, ἡ παράδοση μὲ τὴν πρωτοτυπία, τὸ ἀνθρώπινο μὲ τὸ θεῖο.

Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἄσχετα μὲ τὴ θέση της, ξένα πρὸς τὴ φύση της, ἀσύνδετα μὲ τὸ κλῖμα της. Ἡ οὐσία της εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μὲ τὴν εἰκόνα της. Μεγαλειῶδες τὸ πρῶτο, μαγευτικὸ τὸ δεύτερο.

ellada 3Τὰ νερά της ἄφθονα, ἡ θάλασσα πεντακάθαρη -θέλεις νὰ τὴν πιεῖς, ὁ οὐρανός της καταγάλα­νος -θέλεις νὰ τὸν πιάσεις, ὁ ἥλιος της ὁλό­λαμπρος -δὲν ἀντέχεις περισσότερο φῶς, ὁ ἀέρας της φρέσκος καὶ ἀρωμα­τικὸς -δὲν χορταίνεις νὰ τὸν ἀπολαμβάνεις. Ἡ Ρόδος καὶ ἡ Ἱερά­πετρα καταλαμβάνουν τὴν τέταρτη καὶ πέμπτη θέση στὴν παγκόσμια κλίμακα ἐτήσιας ἡλιο­φάνειας. Ἐπιβλητικὰ βουνὰ ἐναλλάσσονται μὲ φανταστικὲς ἀκτές. Πανέμορφες λίμνες καὶ ποτάμια συναγωνίζονται σὲ γραφικότητα βαθιὰ φαράγγια καὶ ἀπότομες κορφές. Τὰ πάντα ἔχουν ζωή, πολλή ζωή!

Περισσότερα ἀπὸ 3000 νησάκια μὲ παρθενικὲς παραλίες σὰν δια­μάντια στολίζουν τὰ πελάγη καὶ τὶς θάλασ­σές της. Τὸ μῆκος τῶν ἀκτῶν της, 16.000 χιλιόμετρα, ξεπερνᾶ τὴν ἀκτο­γραμμὴ τῶν Ἡνωμένων Πολι­τειῶν (ἂν ἐξαιρέσουμε τὴν Ἀλάσκα). Στὰ νερά της ἐνδημεῖ μιὰ μοναδικὴ θαλάσσια χλωρίδα καὶ σπάνια βιοποικι­λότητα, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ ψάρια της νὰ διακρίνονται γιὰ γεύσεις τέτοιες ποὺ εἶναι ἐντελῶς ἀσύλληπτες ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν φαντασία τῶν ἄλλων λαῶν. Τὰ βουνά της καλύπτονται ἀπὸ 6.500 καὶ πλέον ποικιλίες φυτῶν, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 1463, ὅπως ὁ κρόκος, τὸ δίκταμο, ἡ μαστίχα καὶ τόσα ἄλλα, φύονται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ δικά της γεωγραφικά ὅρια. Ἀρωματικὰ βότανα μὲ σπάνιες θεραπευτικὲς ἰδιότητες, χυμώδη καὶ εὔγευστα φροῦτα, ἀποτελοῦν μιὰ ἰσχυρὴ ἀπόδειξη ὅτι τὸ κλῖμα, τὸ χῶμα, ὁ ἀέρας, τὸ νερὸ συνεργάζονται ἄριστα γιὰ νὰ φτιάξουν τὶς καλύτερες γεύσεις, τὰ πιὸ ὑγιεινὰ φαγητά. Ἡ ὀμορφιὰ συνδυάζεται μὲ τὴ νοστιμιὰ καὶ οἱ δυὸ μαζὶ συμπορεύονται ἄριστα μὲ τὴν ὑγεία.

Δαντελωτές παραλίες, ἀπόκρημνοι βράχοι, ἐναλλασσόμενο τοπίο, ἐπιβλητικὴ ἀγριάδα, ἤρεμες γωνιές, προσ­φέρονται γιὰ κολύμπι, ἀναρρι­χήσεις, περιπέτεια, συνεχεῖς ἐκπλή­ξεις, ξεκούραση, στοχασμό.

Τὸ κλῖμα της, ἡ διαφάνεια τῆς ἀτμόσφαιράς της, ὁ καθαρὸς ἀέρας της συναρμόζονται μὲ τὰ δρομάκια, τὰ γραφικὰ γεφύρια της, τὰ παρα­δοσιακὰ σπιτάκια, τὶς βαρκοῦλες, τὰ ταβερνάκια, τὰ ταπεινὰ ξωκκλήσια, τὰ διάσπαρτα προσκυνητάρια, τὰ μυσταγωγικὰ μοναστηράκια της. Οἱ χρωματισμοί, οἱ μυρωδιές, τὰ ἀκούσματα, ἡ ἡσυχία της, οἱ ὄψεις καὶ οἱ βηματισμοὶ τῶν ἀνθρώπων της, τὰ πανηγύρια καὶ οἱ γιορτές της, οἱ παραδόσεις καὶ τὰ ἔθιμα, ἡ γλῶσσα καὶ τὸ τραγούδι, ὁ χορὸς καὶ τὸ γλέντι, τὸ χάραμα καὶ τὰ ἡλιοβασιλέματα, τὰ πάντα μὲ ἕναν μυστικό τρόπο ὑπογραμμίζουν τὴ διαχρονικότητα τοῦ πνεύματός της, τὴ δόξα τοῦ παρελθόντος της, τὴ δύναμη τῆς ἱστορίας της, καὶ συνδυάζονται ἁρμονικὰ μὲ τὰ πάμπολλα μνημεῖα, τὰ καταπληκτικὰ θέατρα, τὰ ζωντα­νὰ ἐρείπια. Ἡ φύση σφιχταγκαλιάζεται μὲ τὴν ἱστορία, καὶ ἡ αἰσθητικὴ καὶ τὸ δέος συνιερουργοῦν μὲ τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Εἶναι πολὺ εὐλογημένος αὐτὸς ὁ τόπος. Ὅλη ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἕνας ἀπέραντος ναός, ἕνα ἀριστουρ­γηματικὸ μουσεῖο, ἕνα φιλόξενο σπίτι, ἕνα ὑποβλητικὸ τοπίο. Στὸν τόπο αὐτὸν οἱ αἰσθήσεις ἡσυχάζουν, τὸ πνεῦμα ζωντα­νεύει, ἡ καρδιὰ πάλλεται, ἡ δὲ ψυχὴ ἀντικρύζει, ὁρᾶ, θεωρεῖ. Ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα φαίνεται ὁ οὐρανός.

ellada 2…Ἡ Ἑλλάδα ὅμως σήμερα φαίνεται πὼς περνάει μιὰ περίοδο βαθιᾶς παρακμῆς. Σταδιακὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν πολιτισμό, τὴν ἀρχοντιά, τὴ λεβεντιά, τὸ φιλότιμο, τὴν ὀμορφιά, τὴν... ἑλληνικότητά της. Σήμερα οἰκονομικὰ καταρρέει, οἰκολογικὰ καταστρέ­φεται, τεχνολο­γικὰ βεβηλώ­νεται, πνευμα­τικὰ φτωχαίνει. Ἡ χώρα ποὺ τὸ μόνο ποὺ γνώριζε ἦταν νὰ ζεῖ καὶ νὰ δημιουργεῖ σήμερα δὲν ἀναπαράγεται.  Δείχνει κουρασμένη.

Αὐτὸ βέβαια δὲν συμβαίνει γιὰ πρώτη φορά. Δυστυχῶς ὑπῆρχε ὡς χαρακτηριστικὸ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς μέσα στὴν ἱστορία, ἱκανὸ νὰ τὴν ἀποπροσανατολίσει καὶ νὰ τὴν τραυματίσει, ἀνίκανο ὅμως νὰ κατα­στρέψει τὸν πλοῦτο της καὶ νὰ τὴν ἀφανίσει. Τὸ πνεῦμα της ἀποδει­κνύεται πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὰ ἐλαττώματα τῶν ἀνθρώπων της καὶ ὁ πολιτισμός της πιὸ ἀνθεκτικὸς ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ὑποχωρήσεις της. Ὁ κρυμμένος θησαυρὸς της καὶ οἱ ἐξαιρετικοὶ ἐκπρόσωποί του, συνυπάρ­χουν μὲ τὴ σύγχρονη παρακ­μιακὴ παραφωνία της. Ἀκόμη καὶ σήμερα.

…Ἡ Ἑλλάδα  ἀπὸ μόνη της ξεπερνᾶ σὲ μεγαλεῖο τὴν ἀγάπη μας σὲ αὐτήν.  Ἐδῶ ἡ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου φανερώνει τὸ κάλλος τοῦ πολιτισμοῦ. Στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀπολαμβάνουν οἱ αἰσθήσεις σου. Στὴν Ἑλλάδα ζεῖ ἡ ὕπαρξή σου.

Ἡ Ἑλλάδα εἶναι μεγάλη, γιατὶ μπορεῖ νὰ φιλοξενεῖ στὸν χῶρο της ὅλον τὸν κόσμο, κάθε φυλή. Ἡ Ἑλλάδα ξέρει νὰ ἐκφράζεται ἡ ἴδια καὶ νὰ ὑποδέχεται τοὺς ἄλλους. Ξέρει νὰ μοιράζεται τὴν ὀμορφιά της, νὰ κοινωνεῖ τὸν πλοῦτο της. Κάνει τὸν πολίτη της παγκόσμιο, μεταμορφώνει τὸν ἐπισκέπτη της σὲ φίλο.


pdf
* Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν πρόλογο τοῦ Λευκώματος: Χρυσόστομος Φουντῆς, Πετώντας στὴν Ἑλλάδα, ἐκδ. Γεωρνταμιλή, Ἀθήνα 2017.



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος, 
προσκαλεῖ 
τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς τῶν σχολείων τῆς Μητροπόλεώς μας
στὸν ἑορτασμὸ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν,
προστατῶν τῆς Παιδείας και τῶν Γραμμάτων.

Ὁ ἑορτασμὸς θὰ ἀρχίσει μὲ τὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ 
στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγ. Νικολάου Σπάτων, 
τὴν Τρίτη 29 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., στὶς 6:00 μ.μ.,
στὸ τέλος τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσει ὁ Ἀρχιμ. Κωνσταντῖνος Συρῖγος,
Master Θεολογίας Πανεπιστημίου «Νεάπολις» Πάφου μὲ θέμα:

«Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ποιμένες καὶ παιδαγωγοί».


Θὰ ἀκολουθήσει δεξίωση στὸ Συνοδικὸ τοῦ Ἐπισκοπείου Σπάτων
 

Τὴν κυριώνυμο ἡμέρα, Τετάρτη 30 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ.,  
ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει 
στὸ Ἱερὸ Προσκύνημα Ἀναστάσεως Χριστοῦ Σπάτων, 
ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει ἐπικαίρως.

Θὰ εἶναι χαρά μας νὰ συμμετάσχουν ἐλευθέρως στὴ Θεία Λειτουργίακαὶ μαθητές, ἐκπαιδευτικοὶ καὶ γονεῖς. 

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

pdf

xr2
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

           Πρωτ. 33
Ἀριθμ.
           Διεκπ. 16


Σπάτα,  16  Ἰ­α­νου­α­ρίου  2019

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ  ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρὸς
Τοὺς εὐ­σε­βεῖς Χρι­στι­α­νοὺς
Τῆς καθ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λεως

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί, 

Ὅπως ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε πληροφορηθεῖ, τὴν Κυριακὴ 20 Ἰανου­αρίου ὀργανώνεται παλλαϊκὴ ἐκδήλωση στὴν πλατεῖα Συντάγματος γιὰ τὴ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας. Ἐπειδὴ καὶ πάλι πολ­λοὶ ρω­τοῦν γιὰ τὸ ἂν ὑ­πάρ­χει πρό­βλημα μὲ τὴ συμ­με­τοχή τους σὲ αὐτὸ τὸ συλ­λα­λη­τή­ριο, θὰ ἤ­θελα νὰ ἐπαναλάβω στὴν ἀ­γάπη σας δυὸ λό­για ποὺ εἶχα πεῖ καὶ πέρσι.

Ἕνα ἁ­γνὸ πα­τρι­ω­τικὸ συλ­λα­λη­τή­ριο, ποὺ μά­λι­στα στη­ρί­ζει τὰ ὅσα ἔ­χει πεῖ ἡ Ἱ­ερὰ Σύ­νο­δος σὲ παλαιότερη Ἀ­να­κοί­νωσή της καὶ ὅσα πρό­σφατα διετράνωσαν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Μητροπολῖτες τῶν ἐπαρ­χιῶν τῆς Μακεδονίας μας,  ἀ­πο­τε­λεῖ, ὅ­πως καὶ οἱ ἐ­κλο­γὲς ἢ ἕνα δη­μο­ψή­φι­σμα, ἔκ­φραση τῆς λα­ϊ­κῆς βού­λη­σης, ἀρ­κεῖ νὰ μὴν τὸ κα­κο­ποι­ή­σουν ἀ­κρό­τη­τες καὶ κρυ­φὲς πο­τα­πὲς σκο­πι­μό­τη­τες. Τὰ περσινὰ συλ­λα­λη­τή­ρια τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης καὶ τῶν Ἀθηνῶν, τὰ τραγούδια τῶν μαθητῶν, καὶ οἱ κινητοποιήσεις σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, ἦ­ταν μία συγ­κλο­νι­στικὴ λαϊκὴ κραυγή, μιὰ φωνὴ ἀ­να­στε­να­γμοῦ πα­νε­θνι­κοῦ δι­α­με­τρή­μα­τος, ὅ,τι κα­λύ­τερο εἶδε ἡ πα­τρίδα μας τὰ τε­λευ­ταῖα χρό­νια. Ὁ τρό­πος τῆς ἀν­τί­δρα­σης καὶ τῆς πο­λε­μι­κῆς αὐ­τῶν ποὺ τὸ ἀ­πορ­ρί­πτουν καὶ ἡ ἐπίμονη ἄρνηση τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς λεγόμενης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν» νὰ ἀκούσουν τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας ἀπὸ μό­να τους φα­νε­ρώ­νουν τὴ ση­μα­σία καὶ τὴν ἀ­ξία του. Τὸ θέμα τῆς Μακεδονίας δὲν εἶναι πολιτικό· εἶναι ἐθνικὸ καὶ πνευματικό.

Εὐ­και­ρία νὰ μα­ζευ­τοῦμε ὅ­λοι μαζὶ στὴν Ἀ­θήνα, μπροστὰ στὴ Βουλή, καὶ νὰ δι­α­τρα­νώ­σουμε τὴν ἀ­γάπη μας στὴν πα­τρίδα καὶ τὴν ἀ­νάγκη μας γιὰ ἐ­θνικὴ ἀ­ξι­ο­πρέ­πεια καὶ ὑπερη­φά­νεια. Ἀρ­κετὰ ἔ­χουμε πλη­ρώ­σει τὰ λάθη μας. Και­ρὸς νὰ ὀρ­θώ­σουμε ὡς λαὸς ὅ­λοι μαζὶ τὸ ἀ­νά­στημά μας καὶ νὰ ἀ­να­στή­σουμε τὴν ἀ­ξι­ο­πρέ­πειά μας.

Ἂς πιέζουν καὶ ἂς ἐκβιάζουν τὰ κέντρα τῶν διεθνῶν συμφερόντων, ἂς ἀπειλοῦν οἱ ἐκφραστὲς τοῦ πολιτικοῦ συμβιβασμοῦ. Ἡ ἠχὼ τῆς ἱστορίας δὲν σκεπάζεται καὶ ἡ κραυγὴ τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ δὲν πνίγεται. Ἐ­μεῖς λοι­πὸν θὰ δώσουμε φωνὴ στὴ συνείδησή μας καὶ θὰ καταθέσουμε τὴν ὁμολογία τῆς παρουσίας μας. Αὐτὸ εἶ­ναι καὶ εὔ­κολο ἀλλὰ καὶ πολὺ οὐ­σι­α­στικό. Ὅ­σοι λοι­πὸν μπο­ρεῖτε καὶ τὸ θέ­λετε, μὴ δι­στά­σετε νὰ τὸ κά­νετε. Ἡ εὐ­λο­γία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶ­ναι μαζί σας. Μὴν ἀμ­φι­βάλ­λετε κα­θό­λου.

Ἐν­νο­εῖ­ται ὅτι κι ἐγώ, πρῶτα ὁ Θεός, θὰ εἶ­μαι πα­ρὼν στὸ Σύν­τα­γμα τὴν ἐρ­χό­μενη Κυ­ρι­ακή 20 Ἰανου­α­ρίου στὶς 2:00μ.μ. μαζί σας.

 
Μετὰ πολ­λῶν εὐ­χῶν,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 


† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ



Ἐνημερωτικὸ σημείωμαpdf 

mmln
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ
 



Πρὸς τοὺς
22 Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες
τῆς Ἑλληνικότατης Μακεδονίας μας

12  Ἰανουαρίου 2019

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί, 

      Ἔλαβα πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τὴν ἐπιστολή Σας σχετικὰ μὲ τὸ Μακε­δονικὸ ζήτημα καὶ τὴ λεγόμενη Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, καὶ ἐπιτρέψτε μου καὶ ὡς Μακεδόνας καὶ ὡς Ἱεράρχης νὰ ἐκφράσω καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μου γιὰ τὴν πρωτοβουλία Σας καὶ τὴ χαρά μου γιὰ τὸ ὕφος καὶ τὸ περι­εχόμενό της. Μᾶς κάνατε νὰ νοιώσουμε καὶ ἐθνικὰ ἀλλὰ καὶ ὡς Ἐκκλησία ὑπερή­φανοι.

      Τὸ γεγονὸς ὅτι χωρὶς καμμία ἐξαίρεση, ὅλοι οἱ Μητροπολίτες τῶν ἐπαρχιῶν τῆς Μακεδονίας μας βγάζετε αὐτὴν τὴν κραυγὴ σεβασμοῦ στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ αὐτὸν τὸν ἀναστεναγμὸ ὁμολογίας της, καθιστᾶ τὴν πρωτοβουλία Σας ἱστορικὴ καὶ δίνει στὸν λόγο Σας διάσταση προφητική.  

    Ἐκφράζεστε χωρὶς τὶς ὀρθολογιστικὲς ἀναστολὲς ὅτι δῆθεν ὅλα ἔχουν κριθεῖ, δίχως τὸν φόβο ὅτι τὰ μεγάλα διεθνῆ συμφέροντα θὰ ἀντι­δράσουν, δίχως τὴ σκέψη ὅτι οἱ ἐκφραστὲς τοῦ σύγχρονου πολιτικοῦ συμβι­βασμοῦ θὰ δυσαρε­στηθοῦν, δίχως τοὺς ἐνδοιασμοὺς ὅτι θὰ κατηγορηθεῖτε πὼς δῆθεν πολιτι­κολογεῖτε, δίχως ἐπιφυλάξεις καὶ μισόλογα. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ ἐγγυᾶται τὴν ἀλήθεια τῶν προθέσεών Σας, τὴ γνησιότητα τῶν σκέψεών Σας καὶ τὴν αὐθεντικότητα τῆς ὁμολογίας Σας, τώρα ποὺ ἡ ἀλή­θεια τῶν γεγονότων βεβηλώ­νεται μὲ ἀσέβεια καὶ κάθε εἰλικρινὴς ἀντί­δραση πνίγεται στὸν χείμαρρο τῆς πολιτικῆς θρασύτητας ἢ ἐξουθενώνεται ἀπὸ τὸν καύσωνα τοῦ ἐκφοβισμοῦ, τῶν ἀπειλῶν καὶ τῶν ἐκβιασμῶν αὐτῶν ποὺ ἀγνοοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια.

      Τὸ Μακεδονικὸ ζήτημα δὲν εἶναι μόνο Μακεδονικό·  εἶναι ἐθνικὸ καὶ ἅπτεται τῆς ἀξιοπρέπειάς μας ὡς Ἑλλήνων καὶ τῆς ἴδιας τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος, τῆς συνειδήσεως καὶ τοῦ λόγου. Σίγουρα θέλει τὴν πολιτική του διαχείριση, εἶναι ὅμως καὶ πνευματικὸ καὶ γι’ αὐτὸ ὁ λόγος Σας εἶναι προφητικός, ἔχει παρρησία, λάμπει ἀπὸ ἐνάργεια, σεβασμὸ καὶ εἰλικρίνεια.

    Ἐπιτρέψετε μου νὰ πῶ ὅτι ἡ δύναμη τῆς ἐπιστολῆς Ὑμῶν τῶν 22  Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας εἶναι ἴσως μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν τῆς φωνῆς τοῦ ἑκατομμυρίου τῶν ἡρωικῶν συμπολιτῶν μας ποὺ διετράνωσαν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μας στὰ δύο μεγάλα συλλαλητήρια τῆς περασμένης χρονιᾶς. Γιατὶ Ἐσεῖς εἶστε καὶ ὅλοι καὶ μαζί. Αὐτὴ ἡ ὁμολογία Σας, μαζὶ μὲ τὰ ψηφίσματα τῶν συγκλονιστικῶν συλλαλητηρίων, τὶς δηλώσεις καὶ τὰ κείμενα καταξιωμένων προσωπικοτή­των καὶ τὰ αὐθόρμητα τραγούδια τῶν ἡρωικῶν μαθητῶν γιὰ τὴ Μακε­δονία μας, ἀποτελοῦν τὸν ἰσχυ­ρότερο κόλα­φο στὴ σύγχρονη ὑποτέλεια, τὸν συμβιβασμό, τὴ σκοπιμό­τητα, τὴ συμ­παιγνία, τὴν περιφρόνηση τοῦ αἰσθή­ματος τῶν λαῶν.

      Συμφωνίες ποὺ ἐπιβάλλονται αὐθαίρετα, ποὺ δυστυχῶς ψηφίζονται μὲ ἐντελῶς ὁριακὲς ψευτο­πλειοψηφίες, κάτω ἀπὸ ἀφόρητες πιέσεις ξένων συμφερόντων, κάτω ἀπὸ συνεχεῖς καὶ προκλητικὲς δηλώσεις καὶ ἐπισκέ­ψεις ὕποπτων προσωπικο­τήτων καὶ διαμεσολαβητῶν, ἀγνοῶντας ἔντονες λαϊκὲς διαμαρτυρίες, μέσα σὲ ἕνα  ὠκεανὸ ψευδῶν πληροφοριῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἐκφράζουν τὸν σεβασμό, ἀλλὰ προξενοῦν ἀνεπανόρθωτες ἱστορικὲς καταστροφές.

      Ἐπιτρέψτε μου καὶ πάλι νὰ Σᾶς εὐχαριστήσω καὶ ταπεινὰ νὰ Σᾶς συγχαρῶ καὶ νὰ ἐκφράσω τὴν ἐπιθυμία δίπλα στὴ δική Σας ὁμολογία νὰ θεωρήσετε ὅτι ὑπάρχει καὶ ἡ δική μου ἀδύναμη φωνὴ καὶ ὅτι κάτω ἀπὸ τὶς δικές Σας ἱερὲς ὑπογραφὲς κάπου βρίσκεται καὶ ἡ δική μου.

      Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ Σᾶς στηρίζει στὴ μαρτυρία τῆς ἀλήθειάς Του, νὰ Σᾶς ἐνδυναμώνει στὸν διωγμὸ καὶ τὴν περιφρόνηση καὶ νὰ Σᾶς ἀντι­προσφέρει πολλαπλάσια τὸ ἀνταπόδομα τῆς εὐθαρ­σοῦς ὁμολογίας Σας. Ναί, ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ μόνον Ἑλληνική! Καὶ ἡ ἀλήθεια αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ ὁμολογεῖται μόνον ἀπὸ τὴν ἱστορία, ἀλλὰ καὶ νὰ διατρανώνεται ἀπὸ τὸν λόγο καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές μας.



Μετὰ πολλῶν εὐχαριστιῶν καὶ τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης καὶ τιμῆς,



† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ


Ἀπάντηση στοὺς 22 Σεβ. Μητροπολίτες pdf

 
ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΙ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΙ
Η ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ;

Σχόλιο γιὰ τὴν κρίση στὴν Οὐκρανία

Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
 

Τοὺς τελευταίους μῆνες γινόμαστε μάρτυρες μιᾶς πολὺ ἐπικίνδυνης καὶ κατὰ τὰ φαινόμενα ἀδικαιολόγητης κρίσης ποὺ ξέσπασε στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀφορμὴ ἡ ἐπικείμενη ἐκχώρηση αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἢ μᾶλλον ἡ δημιουργία αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία. Φαίνεται πὼς οἱ διορθόδοξες σχέσεις ἀποτελοῦν μείζων πρόβλημα στὶς μέρες μας καὶ ἐνῶ ἐπιδιώκεται ἡ ἑνότητα μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, οἱ Ὀρθοδόξοι ὁμολογοῦν μὲν τὴν μεταξύ τους ἀγάπη, ἀλλὰ τὴν ἀποδομοῦν στὴ ζωή τους• διακηρύσσουν τὸν σύνδεσμο τῆς μεταξύ τους κοινωνίας, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνουν τὸ ἀντίθετο. Καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἀντικρύζει τὶς κορυφές του νὰ διαπληκτίζονται μὲ νομικίστικες ἐπιχειρηματολογίες καὶ ἀντὶ νὰ ἑνώνουν τοὺς πιστοὺς νὰ δημιουργοῦν στρατόπεδα ὀπαδῶν καὶ ὁμάδες ἀντιμαχoμένων ὑποστηρικτῶν. Τί κρῖμα! Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ διαμάχη ὑπάρχει μία πρόφαση καὶ μία αἰτία. Πρόφαση εἶναι ἡ ἀνάγκη γιὰ αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Καὶ αἰτία τὸ δικαίωμα τῆς ἐκχώρησής της. Σὲ ποιὸν ἀνήκει, ποιὸς τὸ ἔχει.

Οἱ λέξεις ποὺ ἀκοῦμε νὰ ἐπικαλοῦνται οἱ ἐμπλεκόμενες Ἐκκλησίες εἶναι ἱστορικὰ προνόμια, δικαιώματα καὶ κανόνες. Δυστυχῶς, αὐτὸ ποὺ δὲν ἀκοῦμε εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα εἶναι• εἶναι ἆραγε τόσο ἀναγκαία πνευματικὰ ἡ αὐτοκεφαλία; Καὶ ἂν ναί, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ περιμένει λίγο ἀκόμη; Ὑπάρχει καὶ ἕνα δεύτερο• εἶναι τόσο σημαντικὰ τὰ δικαιώματά μας ποὺ πρέπει νὰ τὰ ὑπερασπιζόμαστε ἀγνοῶντας ἢ καὶ πολεμῶντας τοὺς ἀδελφούς μας ἢ καὶ διακόπτοντας τὴν χιλιόχρονη κοινωνία μας μαζί τους; Καὶ τρίτον• ἡ ἐπίκληση τῶν ἱστορικῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν κανόνων εἶναι πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου;

Ἡ Κωνσταντινούπολη πλέον ἀποκαλεῖ τοὺς ὡς τώρα ἀδελφοὺς τῆς Ρωσίας «φίλους», αὐτοὶ δὲ ἀρνοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ἔτσι γκρεμίζονται τὰ πιὸ βασικὰ θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας• ἡ ἀδελφοσύνη, ἐκφραστὴς τῆς ὁποίας εἶναι ἡ πανορθόδοξη κοινωνία, καὶ ἡ οἰκουμενικότητα, ἐγγυητὴς τῆς ὁποίας εἶναι, κατὰ τοὺς κανόνες καὶ τὴν ἱστορικὴ παράδοση, ἡ Κωνσταντινούπολη. 

Α. Στὴν πραγματικότητα, ἡ αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἀποτελεῖ τόσο ἐπείγουσα ἀνάγκη ὅσο δικαίωμα καὶ πείσμονα πολιτικὴ ἀπαίτηση. Ἀντίθετα, ἡ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀνάγκη καὶ ἀδιαπραγμάτευτη εὐαγγελικὴ ἐπιταγή. Τί ἔχει ἆραγε μεγαλύτερη σημασία, τὸ αὐτοκέφαλο μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας ἢ ἡ ἑνότητα ὅλων «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν»;

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ζητοῦν τὴν αὐτοκεφαλία ποιοί εἶναι; Εἶναι δυνατὸν ἕνας ἀμφιβόλου πνευματικοῦ ὑποβάθρου κοσμικὸς Πρόεδρος καὶ ἕνας προβληματικῆς ἐκκλησιολογικῆς εὐαισθησίας, μέχρι τώρα ἀπορριπτέος ὡς σχισματικός, αὐτοανακηρυχθεὶς «Πατριάρχης», νὰ εἶναι τὰ κατάλληλα πρόσωπα προκειμένου νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀνάγκη, τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία;

Καὶ ἂν δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ αὐτῶν ποὺ ἀντιστέκονται στὴν αὐτοκεφαλία, πῶς μποροῦμε νὰ στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες μας γιὰ ἑνότητα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἤδη ἔχουν προκαλέσει μακροχρόνιο σχίσμα καὶ γιὰ χρόνια φιλοξενοῦν ὅλους τοὺς ἀδέσποτους καθηρημένους παλαιοημερολογίτες τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ ὄχι μόνον;

Ἂν ὁ Φιλάρετος εἶχε ἐκλεγεῖ Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1990, ποὺ τόσο τὸ ἐπιδίωξε, ἀλλὰ δὲν τοῦ βγῆκε, θὰ ζητοῦσε σήμερα νὰ γίνει Μητροπολίτης τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας; Καὶ ἂν ναί, ἀπὸ ποιόν; Ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Μόσχας, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος θὰ προήδρευε ἢ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ σήμερα ψευτοσέβεται καὶ στὴν ὁποία δῆθεν ὑποκλίνεται;

Β. Στὴ χριστιανικὴ λογικὴ δὲν ἔχει δίκιο αὐτὸς ποὺ βλέπει μόνο τὰ δικά του δικαιώματα. Δίκιο ἔχει αὐτὸς ποὺ τὰ προστατεύει μὲν διατηρῶντας ὅμως καὶ τὴν ἰσορροπία τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς συγχώρησης, τῆς συμφιλίωσης, διότι μόνον ἔτσι προστατεύονται τὰ «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ. Ἐξ ἄλλου ἡ σωτηρία μας βασίζεται στὴ μεγαλύτερη ἀδικία: «κατάρα λέλυται καταδίκης δικαίας ἀδίκῳ δίκῃ τοῦ δικαίου κατακριθέντος». Εὐτυχῶς ποὺ ὁ Κύριος δὲν ἐπικαλέσθηκε τὸ δίκαιο καὶ τὰ δικαιώματά Του!

Στὴν παροῦσα φάση, ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας γίνεται στὴ βάση τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν ποὺ τὴν ἐκχωροῦν, δηλαδή τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Μόσχας, τῆς ἱστορικῆς ἢ πολιτικοοικονομικῆς δυνάμεως καὶ ὄχι τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου ἢ ἔστω τῆς ὑφισταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀνάγκης στὴν Οὐκρανία. Ἐκτὸς τούτου, στὸν ὁρίζοντα διακρίνεται τὸ περίγραμμα ἰσχυρῶν πολιτικῶν σκοπιμοτήτων, ὁδηγιῶν καὶ πιέσεων. Καὶ ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἔχει μείνει μόνο τὸ… ἐξώφυλλο.

Γ. Ἀλήθεια, τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὴ λογική τοῦ Ἐσταυρωμένου Θεοῦ, μὲ τὸ ἦθος τῶν Μακαρισμῶν καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίας, μὲ τὸ λέντιο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, μὲ τὶς ὑποθῆκες τοῦ Κυρίου περὶ τῆς διακονίας καὶ τῆς τιμημένης θέσης τοῦ ἐσχάτου, μὲ τὴν Ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ τοῦ Κυρίου «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», μὲ τὴ διδαχὴ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ θείου Παύλου, μὲ τὰ κηρύγματα ποὺ ἀκοῦμε κάθε Κυριακὴ καὶ τὶς ἐγκυκλίους ποὺ ἐξαπολύονται στὶς μεγάλες γιορτές; Εἶναι δυνατὸν ἡ ἐφαρμογὴ τῶν κανόνων νὰ καταργεῖ τὸ Εὐαγγέλιο;

Ποιός μπορεῖ νὰ καταλάβει πῶς εἶναι δυνατόν χιλιόχρονες ἀδελφὲς ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐπιχαίρονται ἀνακαλύπτοντας ἡ μία τὶς ἐκτροπὲς καὶ τὰ λάθη τῆς ἄλλης; Μήπως ἡ ἔνταση ποὺ ζοῦμε τώρα σημαίνει πὼς δὲν ἀγαπηθήκαμε σωστὰ στὸ παρελθόν; Πῶς δικαιολογεῖται τὰ στόματα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν μας στεντορίᾳ τῇ φωνῇ νὰ ὑποστηρίζουν τὸν διαχριστιανικὸ  καὶ διαθρησκειακὸ διάλογο καὶ νὰ ἀρνοῦνται τὴν μεταξύ τους ἐπικοινωνία; Γιατί ἀδυνατοῦν νὰ παραδεχθοῦν οἱ μὲν ὅτι μπορεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίζει λίγο διαφορετικὰ καὶ τὴν ἄλλη πλευρά; Εἶναι δυνατὸν ὅλος ὁ φωτισμὸς νὰ εἶναι μαζί μας καὶ καμία ἀκτῖνα νὰ μὴν φωτίζει καὶ τοὺς ἄλλους μέχρι τώρα ἀδελφούς μας; Ποιά σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἡ σημασία τῆς λέξης κοινωνία, ἂν δὲν συμπεριλαμβάνει καὶ τὴν ἀμοιβαία κατανόηση;

Ἢ πῶς συμβαίνει νὰ μὴν ὑπολογίζουν τὶς ὀλέθριες συνέπειες ἑνὸς ἐπαπειλούμενου σχίσματος; Τί φταῖνε ἆραγε οἱ ἁπλοὶ πιστοὶ καὶ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴ χάρι τῶν προσκυνημάτων τῶν ἄλλων; Γιατί οἱ Ρῶσοι πιστοὶ νὰ στερηθοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν Πάτμο καὶ οἱ Ἑλληνόφωνες τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, τὰ Σπήλαια τοῦ Κιέβου, τὸ Βάλαμο καὶ τὴ χάρι τῶν Ρώσων νεομαρτύρων; Δὲν εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ παγκόσμια γιὰ νὰ τὴν μοιράζονται ὅλοι; Ὅταν μᾶς ἑνώνει ἡ κοινὴ πίστη καὶ τὸ δόγμα, πῶς νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ  διαίρεση στὴ βάση μιᾶς διοικητικῆς ἀσυμφωνίας;

Τελικά, τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρησης, τῆς ἑνότητος γιὰ ποιούς γράφηκε καὶ γιατί; Ἐμᾶς ἆραγε καὶ τὶς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς μας δὲν μᾶς ἀφορᾶ;

Δ. Ἐπιπλέον, ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία μας στὴ Διασπορὰ ἢ στὶς χῶρες τῆς ἱεραποστολῆς ποιά θὰ εἶναι; Ποιόν Χριστὸ θὰ κηρύξουμε καὶ θὰ ὁμολογήσουμε; Αὐτὸν ποὺ «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε», ἀλλὰ καταργοῦμε τὸν λόγο Του μὲ τὴ ζωή μας, ἢ Αὐτὸν ποὺ δὲν κατάφερε νὰ ἑνώσει δυὸ χιλιάδες τώρα χρόνια οὔτε τοὺς πιστούς Του; Ἡ ἱκανοποίηση τοῦ κατορθώματος τῆς αὐτοκεφαλίας εἶναι σύντομη καὶ τῶν ὀλίγων. Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν καὶ τοῦ κόσμου εἶναι ἀπροσμέτρητος καὶ γενικευμένος. Ἡ ἁμαρτία τοῦ σχίσματος ἀθεράπευτη καὶ ἀσυγχώρητη.

Ε. Ἀλλὰ καὶ ἡ Μόσχα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτιμᾶ τοὺς κληρικοὺς καὶ πιστούς της ποὺ κοινωνοῦν στὸ Ἅγιον Ὄρος ἢ στὴν Πάτμο ἢ ἐνδεχομένως ἀργότερα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὴν Ἑλλάδα; Εἶναι δυνατὸν ἡ θεία κοινωνία νὰ γίνεται μοχλὸς πολιτικῆς πίεσης καὶ ἐκβιασμοῦ; Δηλαδὴ χίλια χρόνια μυστηρίου αὐτὸ καταλάβαμε; Θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν προσωρινὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου στὸ ἐπίπεδο τῶν Πατριαρχῶν, ἐνδεχομένως ὡς ἔνδειξη ἔντονης διαμαρτυρίας, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴ διακοπὴ τῆς κοινωνίας τῶν πιστῶν. Δὲν μπορεῖ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, ἀντὶ νὰ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὰ ἁγιάσματα, νὰ τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὴ χάρι. Ἀντὶ νὰ ἀποδυναμωθεῖ ἡ πίστη τοῦ λαοῦ, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνισχυθεῖ μήπως καὶ συνετίσει τοὺς ἡγέτες του;

Ἐλπίζουμε ὁ Πατριάρχης μας νὰ ἀνοίξει τόσο τὴν οἰκουμενική του ἀγκαλιά, ὥστε νὰ χωρέσει καὶ τοὺς Ρώσους. Ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἑνωθοῦν ἐκκλησιαστικὰ μεταξύ τους οἱ Οὐκρανοί, ἂν δὲν μάθουν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ συγχωρήσουνε τοὺς Ρώσους καὶ νὰ ἑνωθοῦν μαζί τους. Ἡ Ἐκκλησία τότε εἶναι Ἐκκλησία ὅταν καταργεῖ τοὺς ἐχθρούς. Ὁ λόγος τοῦ προσφάτως ἀνακηρυχθέντος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἁγίου, τοῦ Ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ νέου τοῦ ἐν Πάτμῳ, εἶναι τόσο ἐπίκαιρος ὅσο ποτέ: «Θέλετε νὰ ἐκδικηθεῖτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς πειράζουν; ἡ καλύτερη ἐκδίκηση εἶναι ἡ ἀγάπη. Μεταποιεῖ καὶ τὰ θηρία ἀκόμη ἡ ἀγάπη».

Περιμένουμε ὅμως νὰ καταλαβαίνουν καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες μας στὴ Ρωσία, ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ λαὸς τὶς εὐχές τους στὸ τέλος κάθε ἀκολουθίας, ὅτι ἂν ἐνεργήσουν ταπεινὰ καὶ ὄχι κατακτητικὰ θὰ ἑνώσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ μαζὶ μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ θὰ κερδίσουν καὶ τὶς καρδιὲς ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνουν κοσμικὰ ἡ «Τρίτη Ρώμη», ἀλλὰ πνευματικὰ ἡ «Πρώτη καὶ Ἁγία Μόσχα». Νὰ γίνουν πρῶτοι στὶς καρδιές μας. Μαζί μὲ τὸ ἄρωμα τῆς ἐμπειρίας τοῦ πρόσφατου σκληροῦ διωγμοῦ τους καὶ τὴ χάρι τοῦ νέφους τῶν νεομαρτύρων τους, περιμένουμε νὰ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴν εὐώδη μαρτυρία τῆς ἑνότητος. Ὅσο κακὸ εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ ἀδύνατου, τόσο μεγάλο εἶναι ἡ ταπεινὴ σοφία τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τοῦ μεγάλου. Αὐτὸ ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι μας, διότι σὲ τελικὴ ἀνάλυση, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ποιὸς ἔχει τὴ δύναμη ἢ τὸ δίκιο μὲ τὸ μέρος του, ἀλλὰ ποιὸς ἐνεργεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ μεταφέρει τὴ χάρι Του.

Ἡ θεόπνευστη προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «Εἰ δὲ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀναλωθῆτε» (Γαλ. ε΄ 15) ἴσως δείχνει τὸν δρόμο ὅλων μας. Στὶς ἐκκλησιαστικὲς συγκρούσεις μεταξὺ ἀδελφῶν δὲν ὑπάρχουν κερδισμένοι. Ὅλοι εἶναι ἡττημένοι. Ἀντίθετα, ὅταν συμφιλιωνόμαστε, δὲν ὑπάρχουνε χαμένοι. Ὅλοι εἶναι εὐλογημένοι.

Ἐδῶ τὰ βρῆκε ἡ Βόρεια Κορέα μὲ τὴ Νότια καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε ἐμεῖς ποὺ καθημερινὰ προσευχόμαστε μὲ τὸ «Πάτερ ἡμῶν» στὴν καρδιὰ καὶ τὰ χείλη μας;

Διάπυρη προσευχή μας εἶναι νὰ δώσει ὁ Κύριος «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» καὶ νὰ μᾶς «ἐξαγάγῃ» σύντομα εἰς μετάνοιαν καὶ «εἰς ἀναψυχήν». Ἀμήν.


 pdf


         ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Δ Η Λ Ω Σ Η   29.7.2018

Σήμερα κυκλοφορεί στα διάφορα blogs καταγγελία με τίτλο: «Ντροπή! Ιερέας στη Ραφήνα αρνείται να βαπτίσει παιδάκι πυρόπληκτης οικογένειας, επειδή δεν μπορεί να πληρώσει». Κατόπιν τούτου δηλώνουμε:

1. Στη Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής τελούνται περισσότερα από 4000 μυστήρια ετησίως. Είναι πάγια αρχή από ετών τα μυστήρια να γίνονται εντελώς δωρεάν για τους ενορίτες των ενοριών μας. Δεν υπάρχει τιμολόγηση ούτε υποχρεωτικό ανταπόδομα. Όποιος θέλει και αν θέλει προσφέρει οικειοθελώς ό,τι επιθυμεί για ενίσχυση του έργου της ενορίας και από φιλότιμο στους ανθρώπους που χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση διακονούν στα μυστήρια ως ιεροψάλτες, νεωκόροι κ.λπ. τα Σαββατοκύριακα. Είναι αλήθεια ότι σχεδόν όλοι, αναγνωρίζοντας ότι η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία με κέρδη, συμβάλλουν με το παραπάνω, τόσο που από το πλεόνασμα μπορούμε να επιτελούμε το φιλανθρωπικό έργο μας και μάλιστα απλόχερα. Και αυτό το γνωρίζουν καλά οι Ραφηνιώτες, ιδίως αυτές τις τραγικές μέρες.

2. Επειδή υπήρξαν στο παρελθόν εκτροπές από αυτή την αρχή, ευτυχώς λίγες, οι ιερείς που εξετράπησαν δέχθηκαν τις αυστηρές συνέπειες της σκανδαλιστικής συμπεριφοράς τους.

3. Επιπλέον, για αρκετά χρόνια η Μητρόπολή μας και σε πλείστες όσες ευκαιρίες (πολύτεκνες οικογένειες, άποροι, εμπερίστατοι, αλλοδαποί κ.λπ.) δίνει δώρα στους γάμους και τις βαπτίσεις μαζί με τις ευλογίες και τις ευχές της Εκκλησίας, πράγμα που είναι ευρύτατα γνωστό.

4. Στην καταγγελία δεν αναφέρεται κανένα όνομα και καμία συγκεκριμένη πληροφορία, πλην του ναού και του αρχικού του ονόματος του ιερέως. Επιπλέον, τα Περιβολάκια δεν επλήγησαν από την πρόσφατη πυρκαγιά και συνεπώς δεν έχουν πυρόπληκτους ενορίτες. Παρά την ανωνυμία και την ασάφεια των πληροφοριών, για την προκειμένη περίπτωση ήδη ερευνάται η υπόθεση. Γιατί όμως οι ενδιαφερόμενοι δεν απευθύνθηκαν στον Μητροπολίτη έγκαιρα;

5. Καλούμε όποιον έρχεται αντιμέτωπος με αντίθετες προς την παραπάνω βασική αρχή συμπεριφορές είτε ιερέων είτε υπεύθυνων προσώπων της ενορίας, πριν καταγγείλει το περιστατικό στα blogs και τα ηλεκτρονικά μέσα, να αναφέρει το γεγονός στην Μητρόπολη και μάλιστα στον Μητροπολίτη. Στην περίπτωση που ο διαμαρτυρόμενος έχει δίκιο, ο μεν ιερέας θα δεχθεί τις συνέπειες της τακτικής και νοοτροπίας του, το δε μυστήριο θα τελέσει ο ίδιος ο Μητροπολίτης ή αυτού κωλυομένου ο Πρωτοσύγκελλος. Και φυσικά όχι μόνο δωρεάν, αλλά και με παράλληλη υποχρέωση της ενορίας να προσφέρει ως δώρο στους νεόνυμφους ή στο νεοφώτιστο παιδάκι το ποσό που ζήτησε ο ιερέας.

(εκ της Ιεράς Μητροπόλεως)


pdf



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κατόπιν τῶν συγκλονιστικῶν καὶ τραγικῶν γεγονότων τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι τὴν προσεχῆ Κυριακή, 29ην μηνός Ἰουλίου ἐ.ἔ., ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος θὰ τελέσει τὴν Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου στὴν Διασταύρωση Ραφήνας, ὅπου μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, θὰ ψαλεῖ ἐπιμνημόσυνη δέηση ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν θυμάτων τῆς πρόσφατης πυρκαγιᾶς.

  Ἐπίσης, τὴν ἴδια μέρα, ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεώς μας Ἀρχιμ. Ἱερόθεος Καλογερόπουλος, θὰ λειτουργήσει καὶ θὰ τελέσει ἐπιμνημόσυνη δέηση στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγίας Παντοβασίλισσας Ραφήνας. 

    Καλὸ θὰ εἶναι ὅσοι μποροῦμε νὰ παρευρεθοῦμε προσευχητικῶς στὸν τόπο τῆς τραγωδίας καὶ καταστροφῆς.


 Xάρτης Ι.Ναού Αναλήψεως Ραφήνας
Χάρτης Ι. Ναού Παντοβασίλισσας 



Mνήσθητί μου, Κύριε!
Ὁ Ἅγιος Ληστής τοῦ… Παραδείσου

Νικολάου
Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς


Nέα Ἔκδοση
  

Ὁ Ἅγιος Ληστής τοῦ Σταυροῦ ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ζωντανός διά μέσου τῶν αἰώνων. Ὕστερα ἀπό εἴκοσι αἰῶνες σιωπῆς, στήν ἴδια χρονική περίοδο, ἔδωσε νεύση ἐσωτερική σέ ποικίλους ἀνθρώπους, ἐντελῶς ἀνεξάρτητα στόν ἕναν ἀπό τόν ἄλλον, ἀλλά σέ ὅλους πρός τήν ἴδια κατεύθυνση· ζήτησε ναό καί ἀκολουθία. Ἄνοιξε τίς πόρτες τῆς παρρησίας του καί τῶν πρεσβειῶν του. Θέλησε νά βγεῖ ἀπό τή θέση τοῦ προτύπου πρός ἔμπνευση τῶν πιστῶν καί μίμηση καί νά ἀναλάβει τήν εὐθύνη τῆς μεσιτείας τῶν προσευχῶν γιά ὅλον τόν κόσμο. 


Ἅγιε καὶ Δίκαιε Εὐγνῶμον Ληστά, ὡς συσταυρωμένος μὲ τὸν Κύριό μας, ὡς ὁ πλησιέστερος πρὸς Αὐτὸν στὶς στιγμὲς τοῦ Πάθους Του, ὡς παρρησίαν ἔχων αὐτὴν τῆς ὁμολογίας σου, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ὅλου τοῦ κόσμου, τοῦ ὄχλου τῶν σταυρωτῶν Του. Ἀμήν.


Στό βιβλίο θά βρεῖτε: Ὁμιλίες & κείμενα Πατέρων, ἐπιλογές συγχρόνων κειμένων, ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας, ἀναφορές σέ θαύματα καί παραδόσεις, ἀκολουθίες τοῦ Ἁγίου Ληστοῦ καί εἰκονογραφικό παράρτημα.

  


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Ιερά Μητρόπολη  Μεσογαίας & Λαυρεωτικής &
η  Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας « ΓΑΛΙΛΑΙΑ» σας προσκαλούν στο:

 ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΟΡΑΤΟΡΙΟ

 «ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω»

 Παρασκευή 30 Μαρτίου στις 7.30 μμ 
στο αμφιθέατρο του Μουσικού Γυμνασίου Λυκείου Παλλήνης (βλ. χάρτη)

 Ένα πολυθέαμα με εικόνες, σχόλια και κατανυκτικούς Ύμνους  της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Συμμετέχει η παιδική χορωδία του Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου Μαρκοπούλου.

 Σύνθεση - Ενορχήστρωση & Ερμηνεία:  Βασίλης Χατζηνικολάου
Σχολιάζει ο πατήρ Τιμόθεος Αγγελής.

 Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του
ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος

 Είσοδος ελεύθερη

ana byz or prosklhsh 30 3 2018

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΟΡΑΤΟΡΙΟ

 Μέσα στην Ορθόδοξη χαρμολύπη που δημιουργεί σε όλους μας η θρησκευτικότητα των ημερών, το «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΟΡΑΤΟΡΙΟ» με υπότιτλο: «Ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω» μας φέρνει πιο κοντά στην εκκλησιαστική ατμόσφαιρα του Θείου Πάθους, ώστε στην πορεία μιας πνευματικής ανασυγκρότησης να αντλήσουμε δύναμη από το ξύλο του Σταυρού και τη ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου …

 Πρόκειται για ένα πολυφωνικό Έργο όπου ο βυζαντινός χορός των ανδρών συμπορεύεται αρμονικά με γυναικείες φωνές, σε μια πρωτόγνωρη συμφωνική διάσταση. Η σύνθεση, ενορχήστρωση και ερμηνεία των Ύμνων είναι του Ιεροψάλτη Βασίλη Χατζηνικολάου και αποτελούν επιλογές από τους ψηφιακούς του δίσκους.  Στην πολυμορφία αυτή της οικουμενικής υμνωδίας του Ορατορίου, συμμετέχει και η παιδική χορωδία του Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου Μαρκοπούλου.

 Παράλληλα η σκηνοθετική σύλληψη που γεφυρώνει την Βυζαντινή μελωδία με τον ηλεκτρονικό ήχο του 21ου αιώνα και τον πατερικό λόγο με εικόνες και ντοκουμέντα σπάνιας ομορφιάς σε γιγαντοοθόνη, μας προσκαλούν να συμπορευθούμε μαζί Του, αναβαίνοντας εις Ιεροσόλυμα …

 


pdf


Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικολάου:
Επικήδειος εις τον π. Νεκτάριο Βιτάλη


 

«Τῶν ἁγίων ὁ χορὸς εὗρε πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ θύραν παραδείσου», τῶν ἁγίων ἡ χορεία ἀνεκάλυψε τὸν Χριστό, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ ἔτσι ἔζησε ξεδιψῶντας ἀπὸ Αὐτόν, πέρασε δὲ διὰ τοῦ θανάτου τὴν θύρα τοῦ παραδείσου καὶ εἰσῆλθε στὴ δόξα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Ὁσιώτατοι ἱερεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὁ πολυσέβαστος Γέροντας Νεκτάριος ἔζησε σχεδὸν ἐννέα δεκαετίες, ξεδιψῶντας καθημερινὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό, καὶ εἰσερχόμενος καὶ ἐξερχόμενος ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν διὰ τῆς θύρας τοῦ παραδείσου καὶ συνεπῶς «εἰς κρίσιν οὒκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν». Ἡ ζωή του ταυτισμένη ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας μὲ τὴ βαθειὰ θλίψη, συνυφασμένη μὲ τὴν συνεχῆ θυσία, γεμάτη δάκρυα, κόπο καὶ ἀναστεναγμὸ ἦταν ἕνας καθ’ ἡμέραν θάνατος. Ταυτόχρονα ὅμως ἡ πίστη του, ἡ ἀγάπη του, ἡ ἐλπίδα του, ἡ σχέση μὲ τὸν Ἅγιό του, τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ἦταν ἀείροη πηγὴ ζωῆς. Ἡ ζωὴ του, τὸ χαμόγελό του, ἡ ψυχή του, ἡ τεράστια καρδιά του ἕνας παράδεισος, ἕνα «σημεῖον», μιὰ σταθερὴ ἀναφορά. Οὔτε εἰς κρίσιν ἔρχεται οὔτε εἰς θάνατον, ἀλλὰ μεταβαίνει αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἐκ τοῦ θανάτου τῆς ἐπίγειας ζωῆς εἰς τὴν ζωὴν τῆς αἰώνιας βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ νεκρὸς ποὺ ἔχουμε μπροστά μας εἶναι ἄπνους, ἀλλὰ ζεῖ• εἶναι ἀκίνητος, ἀλλὰ πορεύεται τὴν μακαρίαν ζωήν• εἶναι ἀμίλητος, ἀλλὰ ἡ φωνή του συνεχίζει νὰ ἀκούγεται• εἶναι ὡσεὶ ὑπνῶν, ἀλλὰ γρηγορεῖ• ἐπέλεξε τὸν μονήρη βίον, ἀλλὰ ἀγκάλιασε ὅλον τὸν κόσμο• σύντομα θὰ τοποθετηθεῖ ὑπὸ τὴν γῆν, ἀλλὰ ἐκ κοιλίας μητρὸς του «ἐν οὐρανοῖς πολιτεύεται». Πολὺ ἀνθρώπινος στὸν τρόπο, διαχειριζόταν οὐράνιες δυνάμεις.

Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἔζησε τὸν πόνο, τὴν περιφρόνηση, τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεως. Στὴν πρόκληση ὅλων αὐτῶν ἀπάντησε μὲ μιὰ ἀδιάκριτη καὶ ἀδιάπτωτη συμπόνοια πρὸς πάντας. Ἡ κραυγὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «τίς ἀσθενεῖ καὶ οὐκ ἐγὼ ἀσθενῶ, τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;» (Β΄ Κορ. ια΄ 29) καθημερινὸ βίωμά του. Ποιός τὸν πλησίασε καὶ βρῆκε τὴν πόρτα του κλειστή; Ποιός τοῦ ζήτησε κάτι καὶ δὲν ἔφυγε μὲ γεμάτα τὰ χέρια καὶ πεπληρωμένη τὴν καρδιά; Ποιός ἀκούμπησε πάνω του καὶ δὲν βρῆκε κατανόηση; Ποιός τὸν ἄγγιξε μὲ θλίψη καὶ δὲν ξεχείλισε ἀπὸ παρηγοριά;

Ἡ ἐλεημοσύνη του ἀπαράμιλλη. Δὲν ἔδινε σὲ λίγους, οὔτε μόνο κάποιες φορές, οὔτε λίγα. Ἔδινε σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως, πάντοτε καὶ ὅ,τι εἶχε. Καὶ τὸ ἔδινε μὲ ὅλη τὴν μεγάλη του καρδιά. Δὲν κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του τίποτα. Ράσα παλιά, τριμμένα, φτωχικά, πολυκαιρισμένα, παρατημένα. Ὑγεία σπασμένη, σκόπιμα σὲ αὐτοεγκατάλειψη. Ἔφτιαξε θαυμάσιο οἴκημα καὶ ὁ ἴδιος ἔμεινε στὸ ἐνοίκιο. Τὸ δωμάτιό του σὰν ἀποθήκη, ἀκατάσταστο, γεμᾶτο ἀπὸ ὅσα τοῦ ἔφερναν καὶ τὰ ὁποῖα δεχόταν, μὲ μόνο σκοπὸ νὰ τὰ προσφέρει. Δὲν δέχθηκε ποτὲ νὰ τοῦ τὸ τακτοποιήσουμε. Ἐπίμονα ἀρνήθηκε νὰ τοῦ τὸ βάψουμε ἢ κάπως νὰ τοῦ τὸ κάνουμε πιὸ εὐχάριστο. Τοῦ εἴπαμε• ἄφησέ μας νὰ σὲ περιποιηθοῦμε, Γέροντα. Ἔτσι ποὺ ζεῖς ἐσένα θὰ σὲ ἐπαινοῦν γιὰ τὴν αὐταπάρνηση κι ἐμᾶς θὰ μᾶς κατηγοροῦν γιὰ τὴν περιφρόνηση σὲ σένα. Οὔτε ἔτσι ὑπεχώρησε. Ἡ φιλοπτωχία καὶ ἡ ἀμεριμνία ἦταν βαθιὰ ριζωμένες μέσα του.

Τὰ χρήματα ποὺ τοῦ ἔδιναν δὲν πρόφθαινε νὰ τὰ σκορπάει. Τὰ φύλαγε γιὰ νὰ τὰ δώσει. Ὅλα τὰ εἴδη τῶν νομισμάτων, ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ, τὴν Αὐστραλία, τὴν Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὴ Σερβία, τὴ Ρουμανία, ἀπὸ ὅπου κανεὶς μπορεῖ νὰ φανταστεῖ, κυκλοφοροῦσαν στὸ δωμάτιό του. Εἶχε χρήματα μέσα σὲ ντουλάπια, στὸν κόρφο του, κάτω ἀπὸ τὰ σεντόνια του, μέσα στὴ μαξιλαροθήκη του γιὰ νὰ τὰ προσφέρει τὴν κατάλληλη ὥρα καὶ σὲ ὅποιον τὰ χρειαζόταν. Τὶς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, τὰ τρόφιμα ποὺ συγκέντρωνε καὶ συσκεύαζε ἦταν περισσότερα ἀπὸ ὅσα μάζευαν ὅλοι μαζὶ οἱ ὑπόλοιποι ναοὶ τῆς Μητροπόλεώς μας. Περίπου 7 τόνους λάδι μοίραζε τὸν χρόνο μόνο στὶς ἐνορίες καὶ ἄγνωστο πόσο σὲ συλλόγους, φτωχοὺς καὶ πεινασμένους. Ἡ ἀποθήκη τοῦ Προσκυνήματος εἶχε τρόφιμα, ροῦχα, παιγνίδια, εἴδη οἰκιακῆς χρήσεως, παπούτσια, εἶχε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ νυφικά. Ἔδινε καὶ ποτὲ τὰ χέρια του δὲν ἦταν ἄδεια. Σκόρπιζε καὶ οἱ ἀποθῆκες του γέμιζαν.

Ἁπλὸς καὶ σοφός, ἀσθενικὸς στὴ φύση του καὶ δυνατὸς στὸ πνεῦμα. Εὔκολα τὸν κατατάσσεις στὰ «μωρὰ τοῦ κόσμου καὶ στὰ ἀσθενῆ καὶ ἐξουθενημένα», ποὺ ὅμως καταισχύνουν τοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς ἰσχυρούς. Ἕνα φαινομενικὸ τίποτα, ποὺ ὅμως «οὐκ ἦν ἄξιος αὐτοῦ ὁ κόσμος». Ἕνας ποταμὸς ἀγάπης καὶ παρηγορίας, μία πηγὴ δυνάμεως καὶ πίστης. Ἀγάπησε ἀδιακρίτως τοὺς πάντας, γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν ἀγαπητὸς ἀπὸ ὅλους, πραγματικὰ λατρευτός. Συνήρπαζε τὸν λαὸ καὶ ἔκλεβε τὶς καρδιὲς μὲ ἐξαιρετικὴ εὐκολία. Ἐξουδενώθηκε καὶ ἐλαττώθηκε ὑπερβολικά, γι’ αὐτὸ καὶ τιμήθηκε ὑπερβαλλόντως. Ἕνας ἱερομόναχος Δ΄ κατηγορίας, ἔγινε Μέγας Ἡγούμενος∙ ἕνας ἄσημος ὀλιγογράμματος παππούλης τράβηξε τὴν προσοχὴ Πατριαρχῶν καὶ Ἀρχιεπισκόπων καὶ κέρδισε τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ δύσπιστου καὶ ἀπαιτητικοῦ λαοῦ. Ἔπεισε γιὰ τὴν αὐθεντικότητά του, γιατὶ ἦταν γνήσιος στὴν πίστη του. Πετάχθηκε στὴν ἄκρη τῆς Ἀττικῆς, στὴν Καμάριζα, καὶ ἐκεῖ μέσα σὲ λίγα χρόνια ἔφτιαξε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προσκυνήματα στὴν Ἑλλάδα, μὲ πανορθόδοξη ἀκτινοβολία. Ὅλη τὴ μέρα στὸν ναό, ὅλος ὁ χρόνος του στὴ διακονία, ὅλη του ἡ καρδιά στοὺς ἐλαχίστους ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ποὺ δὲν γνώριζε πολλὰ γράμματα, γνώριζε ὁ ἴδιος τὰ ὀνόματα καὶ τὴν καρδιὰ χιλιάδων ἀνθρώπων καὶ ἔγινε γνωστὸς σὲ ὅλον τὸν κόσμο.

Ὁ λόγος του «ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος», ζωντανός, μαγευτικός, ἀληθινός συναρπαστικός. Ἔξυπνος, χαριτωμένος, εὐχάριστος στὰ δύσκολα. Δὲν εἶχε χάρη μόνον ὁ λόγος του καὶ ἡ ὅλη πολιτεία του• ἦταν ὁ ἴδιος γεμᾶτος ἀπὸ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀναπαύθηκε ἐπάνω του.

Ἡ ζωή του, ἡ πορεία του, ἡ ὅλη ὕπαρξή του, ὅλα ἕνα θαυμαστὸ σημεῖο. Ἡ εὐαρέσκεια, ἡ ἐμπιστοσύνη, ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἐμφανὴς στὸ ταπεινό του πρόσωπο. Σὰν νὰ ἀντλοῦσε τὴν ἀναπνοή του ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ἐπέκεινα πραγματικότητος, σὰν νὰ ρουφοῦσε ἀέρα ἀπὸ τὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸν ἀπέπνεε στὴν καθημερινότητα τοῦ καθενὸς ποὺ τὸν πλησίαζε. Ὄντως «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ». Τὰ χνῶτα του, ἡ μυρωδιά του, ἡ ζωή του μᾶς προετοίμασαν γι’ αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ τώρα βρίσκεται καὶ ὄχι γι’ αὐτὸν ποὺ ὣς τώρα ζοῦσε• μᾶς ὑποψίασαν γιὰ τὸν Γέροντά μας, ὅπως τώρα εἶναι, καὶ ὄχι γι’ αὐτὸν ποὺ μέχρι τώρα γνωρίζαμε.

Ἴσως κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ παρατηρήσει λίγα ἐλαττώματα στὴ συμπεριφορά του, ποὺ ὅμως δὲν ἐνοχλοῦσαν. Ἡ χάρι του καὶ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ ἐπάνω του ἦταν κρυμμένα κάτω ἀπὸ τὰ λάθη καὶ τὶς τυχὸν ἀδυναμίες του. Ἔτσι τὸν ἀσφάλισε ὁ Θεός, ἔτσι προστάτευσε τὸν θησαυρό Του, ἔτσι διεφύλαξε τὸν ἄνθρωπό Του, ἔτσι μᾶς βεβαίωσε γιὰ τὸ μυστήριό του.

Πολυσέβαστε καὶ μακαριστέ μας, Γέροντα Νεκτάριε, ὄντως «μακαρία ἡ ὁδὸς ᾗ πορεύῃ σήμερον», ἀλλὰ καὶ μακαρία ἡ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός, τὴν ὁποία ἀκολούθησες στὴ ζωή σου αἴρων τοὺς σταυροὺς πλήθους πιστῶν τέκνων σου μαζὶ μὲ τὸν δικό σου. Γιατὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή, μιμούμενος στοὺς τρόπους τὸν Ἅγιό σου Νεκτάριο, τὸν μιμήθηκες καὶ στὴ δόξα.

Συγχώρεσέ με ποὺ θὰ πῶ δυὸ λόγια πιὸ προσωπικά. Μοῦ ἐμπιστεύθηκες, ἴσως τὴν τελευταία σου γενικὴ ἐξομολόγηση. Ταξείδευσες μαζί μου στὶς γωνιὲς τῆς πολυτάραχης ζωῆς σου, ἀναμειγνύοντας τὶς λεπτομέρειες τῆς μνήμης σου μὲ τὸ ἄρωμα τῆς πηγαίας δοξολογίας σου. Φανέρωσες τοὺς μυστικοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς σου καὶ μίλησες γιὰ τοὺς βαθεῖς πόθους σου. Περιέγραψες ὁλοζώντανα τὶς λεπτὲς πινελιὲς τῆς ἀγάπης σου καὶ μὲ παιδικὴ ἀθωότητα ἐξέφρασες τὴν πολιὰ καὶ τὴ σοφία σου.

Τὸ χαμόγελό σου ἕνας ἀτέλειωτος παράδεισος.

 Ἡ καρδιά σου μιὰ τεράστια ἀγκαλιά.

 Ἡ πίστη σου ἕνας ἀκλόνητος βράχος.

 Ἡ ζωή σου ἕνα διαρκὲς σημεῖο.

 Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀναμεμειγμένα μὲ δοξολογικὸ πόνο σὲ ἀποχαιρετοῦμε, ὄχι γιατὶ ἐσὺ φεύγεις ἢ πηγαίνεις κάπου ἀλλοῦ, ἀλλὰ γιατὶ θὰ μᾶς λείψει ἡ ζεστὴ εἰκόνα σου, τὸ ἀντίκρυσμα τῆς μορφῆς σου, τὸ ἄκουσμα τῆς γλυκιᾶς φωνῆς σου. Ἐσὺ μένεις ἐκεῖ ποὺ πάντοτε ἤσουν, στὸν χῶρο τῶν ἁγίων καὶ πορεύεσαι στὴ γνωστή σου χώρα, αὐτὴν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὑποδέχεται ὁ Ἅγιός σου, αὐτὸς ποὺ πάντοτε ἦταν κοντά σου• σὲ περιμένει ὁ Κύριός σου καὶ ἡ Παναγία μητέρα Του, αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐσὺ ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκες• σοῦ ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά της ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία μας σὲ ἀποχαιρετᾶ, χωρὶς ὅμως νὰ αἰσθάνεται τὸν χωρισμό σου. Ἡ ἴδια καὶ σὲ ὑποδέχεται, χωρὶς πάλι νὰ νοιώθει πὼς τῆς ἔλειπες.

Μᾶς χάρισες τὴ χαρὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς σου. Τώρα μᾶς προσφέρεις καὶ τὴ μυστικὴ χαρὰ τοῦ μυστηρίου τῆς κοιμήσεώς σου. Γόνυ κλίνουμε στὸ ἱερὸ σκήνωμά σου καὶ ταπεινὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο τὴν ἀνάπαυσή σου καὶ ἀπὸ σένα τὶς αἰώνιες προσευχές σου.

 Ἐμεῖς, ἡ ἐκκλησιαστική σου οἰκογένεια «ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως σὲ προσφέρουμε στὸν Φυτουργὸ τῆς κτίσεως». Αἰωνία νὰ εἶναι ἡ μνήμη σου, ἀξιομακάριστε καὶ ἀοίδιμε, Γέροντά μας, προσφιλέστατε παππούλη μας, πολυσέβαστε πατέρα μας Νεκτάριε.

 


pdf



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος,
 προσκαλεῖ 
τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς τῶν σχολείων τῆς Μητροπόλεώς μας
στὸν ἑορτασμὸ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
, προστατῶν τῆς Παιδείας και τῶν Γραμμάτων.

Ὁ ἑορτασμὸς θὰ ἀρχίσει μὲ τὸν πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ 
στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγ. Νικολάου Μαρκοπούλου (βλ. χάρτη), 
τὴν Δευτέρα 29 Ἱανουαρίου ἐ.ἔ., στὶς 6:00 μ.μ.,
στὸ τέλος τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσει ὁ Πρωτοπρ. Δημήτριος Μπαθρέλλος,
ἐπισκέπτης καθηγητὴς στὸ Ἰνστιτοῦτο Ὀρθόδοξης Θεολογίας τοῦ Cambridge U. μὲ θέμα:
«Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες διαχρονικοὶ διαμορφωτὲς τῆς παιδείας».

Θὰ ἀκολουθήσει ἐκδήλωση ἐπικοινωνίας καὶ δεξίωση στήν Αἴθουσα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. 
 
Τὴν κυριώνυμο ἡμέρα, Τρίτη 30 Ἱανουαρίου ἐ.ἔ., 
ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἱερουργήσει 
στὸ Ἱερὸ Προσκύνημα Ἀναστάσεως Χριστοῦ Σπάτων,
 ὅπου καὶ θὰ ὁμιλήσει ἐπικαίρως.

Θὰ εἶναι χαρά μας νὰ συμμετάσχουν στὴ θεία λειτουργία
ἀντιπροσωπεῖες μαθητῶν τῶν σχολείων τῆς Μητροπόλεώς μας.
Οἱ ἀντιπροσωπεῖες πρέπει νὰ εἶναι μικρὲς (μέχρι 10 ἄτομα), 
ἡ συμμετοχὴ σὲ αὐτὲς νὰ εἶναι ἐθελούσια
καὶ νὰ ὑπάρχει συνοδεία καθηγητοῦ ἢ δασκάλου ἢ καὶ γονέων.

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)


pdf

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ 16-22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017

er agap 22 12 2017


Οι Μητροπολίτες Πατρών και Μεσσηνίας
απαντούν στις δηλώσεις του κ. Βούτση


Βούτσης: Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος

Επίθεση κατά της ΝΔ εξαπέλυσε σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης αναφέροντας για την αξιωματική αντιπολίτευση ότι ξεκινάει από την αμηχανία, περνά στη νευρικότητα και φτάνει στην εξαλλοσύνη.

Ο πρόεδρος της Βουλής αναφέρθηκε και στο ζήτημα της αριστείας λέγοντας τα εξής: «Όλοι έχουν επίγνωση πως ο συναγωνισμός είναι μία έμφυτη και δημιουργική διαδικασία. Αλίμονο εάν δημιουργούμε “σφραγίδες” για τον άριστο. Λέμε όχι στις σκιαμαχίες μέσα από ταμπέλες». Και συνέχισε: «Η αντιπολίτευση που υπήρξε και για τους 3 υπουργούς παιδείας ήταν πολεμική. Μιλάμε για πολιτική αντιπαράθεση σε λεπτά ζητήματα που δεν πρέπει να παίρνουν τέτοιες διαστάσεις. Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική. Η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζεται σε ατζέντα “Ελλάς Ελλήνων χριστιανών” ούτε “Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος. Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι “ταλιμπάν της Ορθοδοξίας”. Οι παραδόσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό κρατούνται όσο τις κρατάει η εποχή τους».

Όσον αφορά στις μαθητικές παρελάσεις είπε: «Δεν πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο που δεν συμβαίνει πουθενά στην Ευρώπη. Πιστεύω πως και σε αυτό το θέμα θα πρέπει να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος. Δεν το θεωρώ μείζον για την ελληνική κοινωνία σήμερα».

«Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχουμε ως καθεστώς το φροντιστήριο και δεν φαίνεται να μας συνταράσσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Η Παιδεία είναι εξαιρετικά ευαίσθητη υπόθεση. Πρέπει να υπάρξει επιτέλους ουσιαστική συζήτηση για την Παιδεία και για της Πανελλαδικές εξετάσεις αλλά και γενικότερα για τις δομές όπως το Λύκειο», είπε επίσης μιλώντας για την Παιδεία.

(Πηγή: iefimerida.gr)


 

Τζανακόπουλος: Παρωχημένος εθνικισμός της ΝΔ το «Πατρίς-Θρησκεία- Οικογένεια»

Σκληρή κόντρα ξέσπασε μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά την δήλωση του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση στην ΕΡΤ  ότι «είμαστε ένα σύγχρονο κράτος, όχι “Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας”».

Στην ανακοίνωση της ΝΔ  που κατηγόρησε μεταξύ άλλων τον κ. Βούτση ότι «σε ένα παραλήρημα ιδεοληψίας, αμφισβήτησε ακόμη και τη θρησκεία του Ελληνικού λαού», απάντησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο οποίος ανέφερε:

«Ευχαριστούμε τη ΝΔ που με τις ανακοινώσεις της, αλλά και τη συνολική αντιπολιτευτική στάση της υπενθυμίζει στον ελληνικό λαό τις βαθιές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσά μας. Η αριστεία των κληρονόμων, ο παρωχημένος εθνικισμός του "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια" και το δόγμα τάξη και ασφάλεια, βρίσκουν το ταίρι τους στον φονταμενταλισμό της αγοράς και τον καθημερινό κιτρινισμό».

Μάλιστα, ο κ. Τζανακόπουλος καταλήγει στην  δήλωσή του: «Συνεχίστε έτσι»!

(Πηγή:www.star.gr)


 

Πατρών Χρυσόστομος: «Να ζητήσει συγνώμη ο κ.Βούτσης»

Μετά τις απαράδεκτες, κατά πάντα, και προκλητικές δηλώσεις του Προέδρου της Βουλής κ. Νικολάου Βούτση, αισθανόμεθα επιτακτική την ανάγκη να δηλώσωμε ότι, σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει, ο σκληρά δοκιμαζόμενος Ελληνικός Λαός, δεν προσφέρει τίποτε η αμφισβήτηση των πνευματικών του ριζών, της ιστορίας τους, και των παροδοσιακών αξιών.

Σήμερα, παρά ποτέ, υπάρχει μεγίστη ανάγκη τονώσεως του φρονήματος αυτού του Λαού, ώστε βασισμένος στην πνευματική του κληρονομιά να σταθή στα πόδια του και να προχωρήση με δύναμη, ξεπερνώντας τις όποιες κρίσεις και τα όποια μνημόνια του έχουν επιβληθεί.

Στον κ. Πρόεδρο της Βουλής, επειδή φαίνεται ότι είναι επιλήσμων της ιστορίας και της διαχρονικότητος αυτού του τόπου, υπενθυμίζομε ότι, αν είναι σ’ αυτήν την θέση, του Προέδρου δηλ, της Βουλής, αν συγκροτούν το Κοινοβούλιο των Ελλήνων οι συνάδελφοί του και αν είμαστε όλοι μας αυτό που είμαστε, το οφείλομε σ’ αυτήν την Πατρίδα, που μέσα από αγώνες και θυσίες εξασφάλισε την ελευθερία μας. Αν έχωμε ελευθερία σκέψεως και λόγου το οφείλομε στην Ορθοδοξία μας, αλλά και στην οικογένειά μας η οποία εμφορούμενη από τις παραπάνω αξίες, απεδείχθη κύτταρο της κοινωνίας μας.

Φαίνεται ότι ο κ. Πρόεδρος, αγνοεί ότι η Ορθοδοξία δεν συνιστά ιδεοληψία ή ταλιμπανισμό. Οποιαδήποτε τέτοια κατάσταση απορρίπτεται κατηγορηματικώς από την Ορθόδοξη πίστη. Η Ορθοδοξία είναι ελευθερία, πολιτισμός, καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου. Διαλέγεται, αγκαλιάζει και αγαπάει τον κάθε άνθρωπο, αδιακρίτως φυλής, γλώσσης και θρησκείας, ηλικίας και κοινωνικής καταστάσεως.

Γι’ αυτό ως Έλληνες έχομε το μεγάλο προνόμιο της φιλοξενίας στον τόπο μας πληγωμένων από τη ζωή αδελφών μας, από όπου και αν προέρχονται. Γινόμαστε κυρηναίοι, ξενίζομε και συμμεριζόμεθα τον πόνο των άλλων, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι.

Μέχρι τώρα, δεν έχει βρεθεί ποτέ και κανείς, να αμφισβητήση, γυμνή τη κεφαλή, αυτά τα ζώπυρα της ζωής και της πορείας του Γένους μας.

Οι δηλώσεις του κ. Προέδρου αποτελούν θλιβερή παραφωνία παγκοσμίως, αφού σε κανένα μέρος του κόσμου δεν αμφισβητούνται η ιδιοπροσωπία και η ταυτότητά ενός Λαού και δη από τον Πρόεδρο της Βουλής.

Αυτές οι δηλώσεις, ήδη προκάλεσαν το αίσθημα των Ελλήνων και μάλιστα πριν από μια τόσο μεγάλη θρησκευτική εορτή, όπως είναι η εορτή της Παναγίας μας.

Στην προσπάθεια της απομειώσεως των αξιών, που αποτολμάται δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας, έρχεται ο κ. Βούτσης να προσθέση το δικό του «λιθαράκι».

Όλους μας κρίνει η ιστορία. Δυστυχώς για τον κ. Πρόεδρο, εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ιστορικώς και πολιτικώς, ελλιπής.

Όσο για τα θέματα της αριστείας και των Παρελάσεων, όντως χρειάζεται πολύ μεγάλη συζήτηση, ώστε να κατανοήσωμε ότι η αριστεία είναι η έκφρασις της ευγενούς αμίλλης και συνιστά πρόοδο και όχι «στάμπα» η «ρετσινιά». Και ότι η Παρέλαση έχει σχέση με την ιστορία και τους αγώνες του Λαού μας, με την συνέχεια αυτής της σκυτάλης από τους νεώτερους και με την απόφαση να συνεχισθούν αυτοί οι αγώνες, μέσα από την λεβεντιά των νεωτέρων Ελλήνων και τις θυσίες τους, εάν και όποτε αυτό χρειασθή. Αυτό είναι το ήθος του Λαού μας και συνιστά ιδιαίτερο προνόμιό του, εν μέσω, των Λαών της γης. (Γνωρίζω ότι ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι τα παραπάνω συνιστούν εθνικισμό. Είναι βλέπετε της μόδας, τελευταία, η αγάπη στην Πατρίδα μας, να θεωρήται εθνικισμός. Όμως αξίζει τον κόπο να αγαπάμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας την Πατρίδα, ώστε να αγαπάμε και όλους τους Λαούς της γης, παρά να χαρακτηρισθούμε από την αδέκαστη ιστορία ως μητραλοίες).

Ως Έλληνας πολίτης, εκφράζω την αγανάκτησή μου για όσα εξεστόμησε ο κ. Πρόεδρος. Ως άνθρωπος την βαθυτάτη λύπη μου για τις άστοχες δηλώσεις του και ως Έλληνας Ορθόδοξος Ιεράρχης εκφράζω την έντονη διαμαρτυρία μου, διότι ευρέθη άνθρωπος από μια τόσο υψηλή θέση, να προκαλέση το αίσθημα του Ελληνικού Λαού και να εκφέρη ανερυθριάστως «ύβριν» εναντίον αυτής ταύτης της υποστάσεώς του.

Τέλος, είναι ώρα ώστε, όλος ο Πολιτικός κόσμος, ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων, να αναλάβη τις ευθύνες του, έναντι όλων αυτών των προκλήσεων που τελευταία παρουσιάζονται έναντι της πνευματικής υποστάσεως του Ελληνικού Λαού.

Και κάτι ακόμα: Εάν επιθυμή ο κ. Βούτσης, να καταλάβη ότι όλα αυτά είναι ανεδαφικά και εκτός πραγματικότητος δεν έχει παρά να επισκεφθή κάποιο Ναό η Προσκύνημα της Παναγίας μας, η να πληροφορηθή από τα ΜΜΕ, κατ’ αυτάς τας ημέρας και κυρίως κατά την εορτή της Κοιμήσεώς Της, την αθρόα συμμετοχή του Ελληνικού Λαού, ο οποίος εκφράζει Ορθοδόξως τα αισθήματά του προς την Θεομήτορα και διατρανώνει, πανηγυρικώ τω τρόπω, την Ορθόδοξη πίστη του και το Ορθόδοξο ήθος της Ελλάδος.

Το μόνο, λοιπόν, που απομένει στον κ. Βούτση, είναι να ζητήση συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό.

(Πηγή: http://www.vimaorthodoxias.gr)


 

Ανακοίνωση των Αχαιών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ:

«Με έκπληξη διαβάσαμε τη δήλωση του Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομου, ως απάντηση σε συνέντευξη του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, η οποία αποτελεί κατά τη γνώμη μας ευθεία πολιτική παρέμβαση στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Η δήλωση αυτή ακολουθεί άλλη άλλου Μητροπολίτη που είχε χαρακτηρίσει βόθρο τη Βουλή των Ελλήνων και συμπίπτει με άλλες, παρόμοιας στόχευσης, άλλων Μητροπολιτών.

Δεν θέλουμε να αντιδικήσουμε στην ουσία των λεγομένων του κ. Χρυσόστομου. Σεβόμαστε τις απόψεις όλων και ο δημόσιος διάλογος στα θέματα που θίγει μπορεί να είναι και χρήσιμος. Θέλουμε όμως να κάνουμε 2 παρατηρήσεις σχετικά με τους όρους της αντιπαράθεσης:

Η κριτική στις εκφράσεις «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και «Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια» δεν είναι κριτική στην Ορθοδοξία και τη Χριστιανική πίστη αλλά στη Χούντα και σε όποιες απολήξεις έχει σήμερα στην κοινωνία μας που δυστυχώς τις βλέπουμε ακόμα και μέσα στην ελληνική Βουλή και τις οποίες δεν διστάζουν εσχάτως να χαϊδεύουν και δυνάμεις που δεν θα το περίμενε κανείς πριν μερικά χρόνια. Πιστεύουμε ότι ο σεβαστός κύριος Μητροπολίτης γνωρίζει τα τεκταινόμενα εκείνης της περιόδου.

Αναφέρει – πολύ σωστά – ότι «όλους μας κρίνει η Ιστορία». Στην αμέσως όμως επόμενη πρόταση αυτοαναιρείται, καθώς αποφαίνεται: «Δυστυχώς για τον κ. Πρόεδρο, εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ιστορικώς και πολιτικώς, ελλιπής». Ο Σεβασμιότατος βιάστηκε να υποκαταστήσει την Ιστορία αλλά και τη βούληση του ελληνικού λαού. Πράγματα που θα γίνουν στην ώρα τους».

 


 

Απάντηση του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου, στους τρεις Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας.

Μὲ ἐνδιαφέρον ἀνέγνωσα τὸ κείμενο τῶν τριῶν, ἀγαπητῶν κατά πάντα εἰς ἐμὲ, Βουλευτῶν Ἀχαΐας τοῦ Σύριζα κυρίων Σίας Ἀναγνωστοπούλου, Κώστα Σπαρτινοῦ καὶ Ἀνδρέα Ριζούλη, μετά τῶν ὁποίων μᾶς συνδέει μεγάλη φιλία καὶ ὑπάρχει εἰλικρινὴς ἀγάπη καὶ ἐκτίμηση.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ τρεῖς Βουλευτές, ξέχωρα ἀπό τά ὃσα γράφουν, κατενόησαν πλήρως τὴν τοποθέτησή μου ἀπέναντι στὶς δηλώσεις οἱ ὁποῖες ἔγιναν ἀπὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, τὸν κ. Νικόλαο Βούτση δηλαδή,  ὁ ὁποῖος κατέχει αὐτὴ τὴν ὥρα τὴν θεσμικὴ θέση τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς.

Στὴν, μὲ σεβασμὸ, διατυπωμένη δήλωση τῶν τριῶν Βουλευτῶν, ἒχω νά σημειώσω ὅτι ὡς Ἕλληνας πολίτης καὶ ὡς Ἀρχιερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ δή ὡς Μητροπολίτης τῆς Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, ἔχω τὸ δημοκρατικὸ δικαίωμα, ὅπως κάθε Ἕλληνας Πολίτης ὁποιοδήποτε λειτούργημα καὶ ἂν ἐπιτελῆ, νὰ ἐκφέρω ἄποψη καὶ γνώμη, ἔναντι ὅσων τεκταίνονται στὸν χῶρο μας καὶ ὅσων ἐκφράζονται ἀπὸ ἀνθρώπους πού ἐξέλεξε ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς γιὰ νὰ τὸν ἐκπροσωποῦν στὸ Κοινοβούλιο.

Ἔτσι λοιπὸν αἰσθάνθηκα ἐπιτακτικὸ τὸ χρέος νὰ κάνω, αὐτή τήν φορά, προσωπικὴ ἀπάντηση πρὸς τὸν κ. Βούτση γιὰ τά ὅσα εἶπε, εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ.

Ἐπ’ οὐδενί, μπορῶ νὰ σιωπήσω, ὅταν χαρακτηρίζεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ὡς ταλιμπανισμός.

Γι’ αὐτὸ μέσα ἀπὸ τὴν τοποθέτησή μου, στὰ ὅσα εἶπε ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, διαμαρτύρομαι ἐπειδὴ θίγονται πιστεύματα γιά τά ὁποῖα ἀφιέρωσα τὴ ζωή μου, προσβάλλονται ἀξίες γιά τίς ὁποῖες ἀγωνίσθηκαν καί ἒδωσαν τό αἷμα τους τόσες γενεές προγόνων μας καί οἱ ὁποῖες ἀξίες ἐκφράζουν τόν Λαό ποὺ ὑπηρετῶ  καὶ ἐπειδή καθυβρίζεται αὐτό γιὰ τὸ ὁποῖο ὑποσχέθηκα, ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὃτι θά προσφέρω καί τὸ αἷμα μου ἐάν χρειαστῆ.

Ὡς Μητροπολίτης Πατρῶν, ἐπὶ 13 περίπου ἔτη, γνωρίζουν οἱ πάντες καὶ βεβαίως οἱ τρεῖς Βουλευτές μας, ὅτι ὑπηρετῶ τὸν Πατραϊκὸ Λαό μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἐργάζομαι ἑνωτικά, ἀγκαλιάζοντας καὶ ἀγαπώντας τοὺς πάντας, πρὸς ὄφελος τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως τῶν Πατρῶν καὶ τοῦ Λαοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί ὂχι μόνο.

Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω ἐκ βάθους ψυχῆς τοὺς τρεῖς Βουλευτάς μας, νὰ μεταφέρουν στὸν κ. Πρωθυπουργὸ τὴν παράκλησή μου, ἀλλὰ καὶ τοῦ Λαοῦ τόν ὁποῖον διαποιμαίνω, ὣστε νὰ συστήσῃ στὸν κ. Βούτση (καὶ σὲ ὅποιον ἄλλον, τυχόν, ἤθελε ἐκφράσει τέτοιες ἀπόψεις), νὰ εἶναι προσεκτικὸς καὶ νὰ μὴ προσβάλῃ τὸ φιλότιμο καὶ τὴν πίστη, ἑνὸς Λαοῦ, ὁ ὁποῖος παρὰ τὴν βαρειά θηλειὰ τῶν μνημονίων καὶ τὶς τόσες δυσκολίες ποὺ ὑφίσταται, ὡς μή ὢφελεν, παραμένει ὑπερήφανος γιατί πιστεύει στὸν Θεό, ἀγαπᾶ τὴν Πατρίδα του καὶ ἔχει βαθειὲς ρίζες ποὺ ἀκουμπᾶνε σ’ αὐτὸ ποὺ λέγεται Ἑλληνικὴ οἰκογένεια.

Δὲν θὰ ἤθελα ποτὲ νὰ πιστέψω ὅτι τὰ ὅσα ἐξέφρασε ὁ κ. Βούτσης, ἐκφράζουν τόν κ. Πρωθυπουργό καί τήν Κυβέρνηση.

Ὃσο γιά τήν σύνδεση, πού κάνουν οἱ κύριοι Βουλευτές, τῶν λεγομένων μου μέ τά λεχθέντα ὑπό ἂλλων ἀδελφῶν, ἒχω νά ἐπισημάνω ὃτι ὁ καθένας ἐκφράζεται δημοκρατικῷ τῶ τρόπῳ ὑπεύθυνα καί ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη γιά τά λεγόμενά του.

Χαίρομαι διότι ἀναφέρουν σέ κάποιο σημεῖο τοῦ κειμένου τους, ὃτι ὁ Μητροπολίτης, ἡ ἐλαχιστότητά μου δηλ, γνωρίζει τά τεκταινόμενα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, δηλ. τῆς Χούντας. Βεβαίως καί τά γνωρίζει ὁ Μητροπολίτης, ὃπως γνωρίζει ἐπακριβῶς τό τί ἒχει ὑποστεῖ ἢ πόσο  ἒχει εὐεργετηθεῖ ὁ Λαός ἀπό τά συστήματα καί τούς πολιτικούς σχηματισμούς πού κατά καιρούς ἠθέλησαν νά τόν κυβερνήσουν.

Συμφωνοῦμε μόνο μέ τήν ἐλευθερία, μέ τήν δημοκρατία καί τά ἀναφαίρετα δικαιώματα τοῦ Λαοῦ και αὐτά ὑπερασπιζόμαστε μέχρι θυσίας. Γι’ αὐτό καί μιλᾶμε. Εἰδ’ ἂλλως θά ἒπρεπε νά ἒχωμε κλήσει τό στόμα μας καί νά δεχώμαστε ἀβασάνιστα ὁ,τιδήποτε. Γι’αὐτό ὁ Λαός, μέσα ἀπό τήν ψῆφο του, ἐκφράζεται κατά καιρούς γιά τό ποιός θά τόν κυβερνήσῃ, λαμβάνοντας ὑπ’ ὂψιν τήν «διαγωγή» τῶν πολιτικῶν συστημάτων.

Ἀκόμη ὀφείλω νά τονίσω ὃτι ἡ ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα, ἡ ἀφοσίωση στήν Πίστη μας καί ὁ σεβασμός στήν οἰκογένεια, δέν συνιστοῦν «χουντική» ἒκφραση.

Σημειώνω ἀκόμα ὅτι πιστεύω, πώς οὐδέποτε οἱ τρεῖς Βουλευτές μας θὰ ἔκαναν τέτοιες δηλώσεις, ὃπως ὁ κ. Βούτσης  καὶ τὸ ἔχουν ἀποδείξει, τοὐλάχιστον μέχρι σήμερα. Γι’ αὐτὸ καὶ τυγχάνουν τῆς ἐκτιμήσεως καὶ ἐμοῦ προσωπικῶς καὶ τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ.

Θὰ ἤθελα νὰ τοὺς εὐχαριστήσω καὶ πάλι γιὰ τὴν εὐκαιρία πού μου ἔδωσαν νὰ γράψω τὶς παραπάνω γραμμές, ὥστε νὰ τεκμηριώσω γιά μιά ἀκόμη φορά, τὶς θέσεις τὶς ὁποῖες ἐξέφρασα μὲ τὴν ἀπάντησή μου πρὸς τὸν κ. Βούτση, νὰ ἐκφράσω τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς τρεῖς συγκεκριμένους Βουλευτάς καὶ νὰ δηλώσω, ὅτι ἐκ τῆς ἰδιότητός μου, τοῦ χαρακτῆρος μου καὶ τῆς βαθειᾶς ἀγάπης μου πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Πατρίδα μας, ἀλλά καί τοῦ χρέους μου ἒναντι τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος, οὐδέποτε θὰ σταματήσω καὶ μέ ὁποιοδήποτε κόστος, νὰ ὑπερασπίζωμαι  τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τοῦ Λαοῦ, τόν ὁποῖο ὑπηρετῶ.

Τέλος, εὔχομαι ἀπὸ τὴν καρδιά μου, στοὺς τρεῖς ἀγαπητούς μου Βουλευτάς, στὴν Σία Ἀναγνωστοπούλου, στὸν Κώστα Σπαρτινό καὶ στὸν Ἀνδρέα Ριζούλη νὰ ἔχουν ὑγεία καὶ κάθε εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας μας, τὴν ὁποία, γνωρίζω, ὅτι ἰδιαιτέρως εὐλαβοῦνται καὶ νά τούς προσκαλέσω στὸν Μοναστήρι Της στὸ Γηροκομειὸ τῶν Πατρῶν, κατὰ τοὺς λαμπροὺς ἑορτασμούς, τόσο τὴν Κυριακὴ 13 τοῦ μηνός Αὐγούστου ποὺ θὰ ψάλωμε τὰ ἐγκώμιά Της, ὅσο καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς Της, ὅπου κατὰ χιλιάδες οἱ Πατρινοὶ, καὶ ὄχι μόνο, θὰ σπεύσουν νὰ Τὴν προσκυνήσουν.

+ Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

(Πηγή: Ι. Μητρόπολη Πατρών)


 

Μεσσηνίας Χρυσόστομος: «Οι λαοί που χάνουν τις ρίζες τους δεν έχουν μέλλον» (video)

messinias video

 


 

Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας:

“Μας εκπλήσσει η αντίδραση τού συνήθως ήπιου και μετριοπαθούς Σεβασμιότατου Μητροπολίτη μας κ. Χρυσοστόμου στις δηλώσεις του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση.

Ο Νίκος Βούτσης αναφέρθηκε στο όραμα για την επόμενη μέρα για τη χώρα μας, για μια μεταμνημονιακή Ελλάδα, σύγχρονη και προοδευτική, μακριά από μισαλλοδοξίες και ακροδεξιές ρητορείες, όπως αυτές που καλλιεργεί τον τελευταίο καιρό συστηματικά η ΝΔ, για να ψαρέψει ψήφους από την δεξαμενή της Χρυσής Αυγής, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να επιστρέψει στην κυβέρνηση, για να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο, και να εξυπηρετήσει τα ιδιοτελή συμφέροντά της.

Όμως, δεν είναι δυνατόν, εν έτει 2017, ούτε να υπερασπιζόμαστε ακροδεξιές ιδεολογίες, ούτε, πολύ περισσότερο, να οραματιζόμαστε ένα μέλλον, που να θεμελιώνεται πάνω στον διχασμό, τη μισαλλοδοξία, την επιστροφή σε ένα σκοτεινό, αντιδημοκρατικό παρελθόν, που ο λαός μας το βίωσε σκληρά στο πετσί του.

Η φράση «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια», ό,τι και να ισχυρίζεται ο Σεβασμιότατος, έχει συγκεκριμένη ιστορική και πολιτική προέλευση.

Υπήρξε το σύνθημα της χούντας, κι ως τέτοιο έχει μείνει στη μνήμη του ελληνικού λαού.

Ο Μητροπολίτης, άθελά του, θέλουμε να πιστεύουμε, ενεπλάκη σε μια πολιτική διαμάχη.

Θα θέλαμε να του υπενθυμίσουμε ότι είναι πνευματικός Ποιμένας όλων των ομόθρησκων της περιοχής μας, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους πιστεύω.

Από την άλλη μεριά, όμως, στη χώρα μας υπάρχουν και αλλόδοξοι, αλλόθρησκοι, αγνωστικιστές, άθρησκοι, τα δικαιώματα των οποίων, όπως και σε κάθε σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος, οφείλουμε όλοι μας να τα σεβόμαστε“.

Το Γραφείο Τύπου της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας

 


 

Η απάντηση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας στον ΣΥΡΙΖΑ

«Ο ΣΥΡΙΖΑ Μεσσηνίας απάντησε με το ίδιο ιδεολογικό υπόβαθρο της σκέψης του κ. Προέδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου, προκειμένου να δικαιολογήσει την άστοχη τοποθέτηση του σχετικά με την χρήση των όρων Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, αλλά και για να επιβεβαιώσουν την κομματική αντίληψη τους, σχετικά με την ιδεολογική πολιτική τους για μια θεσμική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας και την αποκοπή της από οποιαδήποτε σχέση προς την παράδοση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού κυρίως, ως παραγόντων ακόμη και του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Δεν κατανόησαν φαίνεται ότι όταν οι έννοιες ιδεολογοποιούνται χάνουν την πολιτισμική τους σημασία και δεν λειτουργούν ούτε δομικά ούτε συνεκτικά μέσα σε μια κοινωνία.

Επιπλέον όταν οι έννοιες, και εν προκειμένω οι έννοιες Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, χρωματίζονται με ακραίες ιδεολογίες-αριστερόστροφες η δεξιόστροφες – τότε συμβάλλουν στη διατάραξη της κοινωνικής συνοχής και ενότητας. Τέτοιες αναταράξεις και διχασμούς είχαμε αρκετούς στο ιστορικό παρελθόν της Ελληνικής Κοινωνίας και στην παρούσα μεταμνημονιακή (!!!) περίοδο είναι μάλλον πολυτέλεια και επικίνδυνο η αναμόχλευση τέτοιων διχαστικών ενθυμήσεων.

Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνάτε, ότι η ίδια η Ορθοδοξία είναι πάντοτε διαλεκτική και ανεκτική προς τους άλλους (αλλόθρησκους η ετερόθρησκους) και ουδέποτε ήταν απορριπτική προς την ετερότητα, αρκεί η κάθε ετερότητα να είναι παράγοντας πολιτισμού και προόδου, ούτε έκανε ποτέ αποκλεισμούς, γι’ αυτό και δημιουργεί πολιτισμό και γράφει ιστορία διαχρονικά. Δυστυχώς με όσα αναφέρετε αγαπητοί μου συμπολίτες επιβεβαιώνετε την ιστορική σας ημιμάθεια και την έλλειψη πολιτισμικής εμπειρίας.

Πατρικά θα σας συμβούλευα να μην αγγίζετε αξίες και αρχές πολιτισμού με τόση επιπολαιότητα ούτε να προσεγγίζετε την ιστορία με ιδεολογικές παρωπίδες αποκλεισμών της ιστορικής πραγματικότητας, για ικανοποίηση του οποιουδήποτε κομματικού λαϊκισμού σας και μόνο.

Θα πρέπει να γνωρίζετε τέλος, ότι η αναγνώριση του οποιουδήποτε λάθους είναι πράξη πολιτική ενώ η εμμονή στο λάθος επιβεβαιώνει πολιτικό στρουθοκαμηλισμό».

 



Ἀποτίμηση τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ ΜτΘ

Παρέμβαση τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, 27.6.2017
  

Τί μᾶς ζητήθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο

Ἡ ἐντολὴ ποὺ ἔλαβε ἡ Ἐπιτροπὴ ἦταν νὰ συζητήσει ἐπὶ τῆς μεθοδολογίας, τῆς δομῆς καὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ ΠΣ, στὸ μέτρο ποὺ αὐτὰ ἀλλοιώνουν τὸν σκοπὸ τοῦ Μαθήματος καὶ ἀπομειώνουν τὴ δύναμη τῆς παραδόσεως καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, στὴ βάση τῶν παρακάτω δεδομένων.

Μὲ ποιὰ δεδομένα ξεκινήσαμε

Ὅταν μᾶς ἀνετέθη ἡ εὐθύνη τοῦ διαλόγου μὲ τὸ Ὑπουργεῖο γιὰ τὸ ΜτΘ, στὰ χέρια μας ὑπῆρχε:

(α) Τὸ Πρόγραμμά Σπουδῶν (ΠΣ), δηλαδὴ ὁ ὁδηγὸς τοῦ διδάσκοντος.

(β) Ἡ πιλοτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Προγράμματος, χωρὶς ὅμως τὴν ἔκθεση ἀξιολόγησής της.

(γ) Ἡ αἴσθηση ὅτι ἐνῶ μιλούσαμε γιὰ συζήτηση ἀπὸ μηδενικὴ βάση, στὴν οὐσία ὑπῆρχε τετελεσμένο, μιᾶς καὶ τὸ νέο ΠΣ εἶχε κατοχυρωθεῖ μὲ σχετικὸ ΦΕΚ (ὑπ' ἀριθ. 143575/Δ2 ΥΑ 13.09.2016) καὶ ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ δεχθεῖ τὸ Ὑπουργεῖο νὰ καταργηθεῖ καὶ μαζί του νὰ ἀκυρωθεῖ μιὰ πολυετὴς προσπάθεια ἀλλαγῆς τοῦ ΜτΘ. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦσε νὰ γίνει ἦταν νὰ βελτιωθεῖ.

(δ) Ἡ ἀντίληψη ὅτι ἡ μορφή, μεθοδολογία καὶ δομὴ τοῦ νέου ΜτΘ ἀποτελεῖ μέρος μιᾶς γενικότερης ἐκπαιδευτικῆς φιλοσοφίας ποὺ ἀφορᾶ σὲ ὅλα τὰ μαθήματα (π.χ. ἱστορία, μαθηματικά, φυσική κ.λπ.).

(ε) Ἡ ἐπίμονη δήλωση τοῦ πρ. Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Νικ. Φίλη ὅτι «συνομιλοῦμε, ἀλλὰ δὲν συναποφασίζουμε», μὲ ὕφος ἰδεολογικοποιημένης ἀντιπαλότητος πρὸς τὴν Ἐκκλησία.

(στ) Ἡ πλήρης ἀπουσία ἀντιδράσεων γιὰ τὸ νέο ΠΣ, θετικῶν ἢ ἀρνητικῶν, ἀπὸ ὀργανωμένους συλλόγους γονέων, δεῖγμα ἀνησυχητικὴς ἀδιαφορίας ἢ τουλάχιστον ὑποβαθμισμένου ἐνδιαφέροντος.

(ζ) Μία ὀξύτατη καὶ ἔντονη ἀντιπαράθεση μεταξὺ τῆς ΠΕΘ καὶ των θεολόγων τοῦ ΙΕΠ καὶ τέλος

(η) Ἡ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὸν Πρωθυπουργό (27.9.2016).

● Στὶς 5.11.2016, ὁρίσθηκε νέος Ὑπουργὸς Παιδείας, ὁ κ. Κων. Γαβρόγλου

Τί ζητήσαμε ἀπὸ τὸ ΙΕΠ καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας

(α) Νὰ ἀναγνωρισθεῖ στὴν Ἐκκλησία τὸ δικαίωμα νὰ ἔχει μερίδιο στὴν τελικὴ ἀπόφαση, δεδομένου ὅτι τὸ θέμα τὴν ἀφορᾶ ἀπόλυτα καὶ νὰ ἰσχύσει γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὅ,τι καὶ γιὰ τὰ ἄλλα θρησκεύματα στὴν Ἑλλάδα.

(β) Νὰ μᾶς δοθεῖ τὸ πόρισμα ἀξιολόγησης τοῦ πιλοτικοῦ προγράμματος. Μᾶς δόθηκε κάπως καθυστερημένα ἡ λεγόμενη «Ἔκθεση Σιδερίδη», στὴν ὁποία τὸ νέο μάθημα ἀξιολογεῖτο στὰ περισσότερα τεθέντα κρίτηρια μὲ 3/5, καὶ δύο ἀχρονολόγητα κείμενα τοῦ κ. Ἄγγελου Βαλλιανάτου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἦταν κεντρικὸ πρόσωπο στὸν σχεδιασμὸ τοῦ νέου ΜτΘ, ἂρα ἦταν κείμενα αὐτοαξιολόγησης, μὲ θετικὸ γενικὰ πρόσημο, ἀλλὰ καὶ εἰσήγηση συνέχισης τῆς πιλοτικῆς ἐφαρμογῆς.

(γ) Στὴ συνάντηση μὲ τὸ ΙΕΠ καὶ τὸν Ὑπουργό κ. Κ. Γαβρόγλου, στὶς 20 Φεβρουαρίου, ζητήσαμε νὰ δοῦμε τοὺς ΦΜ, δηλαδὴ τὸ βοήθημα τοῦ μαθητοῦ. Μᾶς εἶπαν ὅτι θὰ μᾶς τοὺς ἔδιναν ἐντὸς τῶν ἡμερῶν, διότι δὲν εἶχε ἀκόμη ὁλοκληρωθεῖ ἡ προετοιμασία τους, θὰ ἔπρεπε ὅμως ἐμεῖς, ἀφότου τὰ παραλάβουμε, νὰ καταθέσουμε τὴν ἄποψή μας ἐπ’ αὐτῶν, μέχρι τέλος Φεβρουαρίου, δηλαδὴ ἐντὸς δέκα ἡμερῶν. Ἀπαντήσαμε ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι πρακτικῶς ἀνέφικτο. Τελικὰ δὲν μᾶς δόθηκαν οἱ ΦΜ, οἱ ὁποῖοι δημοσιοποιήθηκαν πρὶν ἀπὸ μόλις δέκα μέρες (17.6.2017).

(δ) Ἐπιμείναμε στὸ ὅτι οἱ ΦΜ πρὶν κυκλοφορήσουν θὰ ἔπρεπε νὰ προσαρμοσθοῦν στὸ ὑπὸ συζήτησιν ΠΣ, ὥστε νὰ εἶναι συμβατοὶ μὲ αὐτό. Ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι δὲν προφθαίνουμε γιὰ κάτι τέτοιο, διότι τὰ βοηθήματα τῶν μαθητῶν πρέπει ἄμεσα νὰ ἐκδοθοῦν, προκειμένου νὰ προλάβουμε τὴ νέα χρονιά. Παρὰ ταῦτα, δήλωσαν ὅτι οἱ ΦΜ οὕτως ἢ ἄλλως εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ στὰ ὅσα ἐπιθυμεῖ ἡ Ἐκκλησία, ὅτι θὰ χρησιμοποιηθοῦν μόνο γιὰ τὴν ἑπόμενη χρονιά καὶ δεσμεύθηκαν νὰ λάβουν σοβαρὰ ὑπόψη τους τὴν ἄποψη τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὰ βιβλία ποὺ στὴ συνέχεια θὰ ἐκδοθοῦν καὶ θὰ ἀποτελοῦν τὸ βοήθημα τῶν μαθητῶν, μάλιστα ἐπικαλούμενοι οἱ ἴδιοι διὰ στόματος τοῦ Προέδρου τοῦ ΙΕΠ κ. Κουζέλη τὸ ἄρθρο 16, παρ. 2 τοῦ Συντάγματος καὶ τὸ ἄρθρο 9, παρ. ε΄ τοῦ Ν. 590/1977 (Κ.Χ.Ε.Ε), διὰ τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία κατοχυρώνει συνταγματικὸ δικαίωμα νὰ ἔχει λόγο στὴ θρησκευτικὴ παιδεία (!)

(ε) Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἁρμόδιοι οὔτε εἰδικοὶ παιδαγωγοὶ γιὰ νὰ προσδιορίσουμε τὴ μεθοδολογία καὶ τὴ δομὴ τοῦ ΜτΘ, εἰσηγηθήκαμε διὰ τῶν συμβούλων μας ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ τροποποιηθεῖ ἡ μεθοδολογία διδασκαλίας τοῦ μαθήματος (π.χ. ἀντὶ γιὰ τὴν ἐννοιολογικὴ προσέγγιση, νὰ ἀκολουθηθεῖ ἡ ἱστορικὴ ὡς πιὸ ξεκάθαρη καὶ σαφής), ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ γίνει μιὰ σχετικὴ ἀνακατανομὴ τῆς ὕλης, πρὸς ἀποφυγὴν συγχύσεως καὶ ἀνεπίτρεπτων παρεξηγήσεων ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν μαθητῶν. Τελικῶς, τὸ Ὑπουργεῖο ἀντιστάθηκε σθεναρὰ στὴν ἀλλαγὴ τῆς μεθοδολογίας, δέχθηκε ὅμως κάποιες μικρὲς ἀλλαγὲς στὴν ἀναδιάταξη τῆς ὕλης, κυρίως γιὰ τὶς τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ.


Τί πετύχαμε

(α) Νὰ γίνει ἕνα βῆμα, ὥστε νὰ κατανοήσει ἡ πολιτεία, σὲ κάποιο βαθμό, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει φωνὴ καὶ μερίδιο στὴ διαδικασία ἀποφάσεων γιὰ τὰ θέματα τῆς παιδείας ποὺ τὴν ἀφοροῦν, ὅπως τὸ ΜτΘ. Δυστυχῶς, αὐτὸ ἔγινε ἀργά καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἄνευ ἐντυπωσιακοῦ ἀποτελέσματος, δημιουργεῖ ὅμως προϋποθέσεις γιὰ συνέχιση τοῦ διαλόγου καὶ οὐσιαστικὲς παρεμβάσεις ἐφ’ ἑξῆς, π.χ. γιὰ τὸν ΦΜ.

(β) Νὰ γίνει μιὰ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς θεολόγους τοῦ ΙΕΠ, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ὕβρεις, βαρεῖς χαρακτηρισμοὺς καὶ καχυποψία. Ἂν αὐτὸ γινόταν νωρίτερα θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀπαραίτητη ἐμπιστοσύνη γιὰ τυχὸν ἀλλαγὲς σὲ πρότερη φάση.

(γ) Νὰ συνεργασθοῦμε μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης γιὰ ἕνα θέμα τόσο σημαντικὸ καὶ κοινοῦ ἐνδιαφέροντος.

(δ) Νὰ ἐξαλειφθοῦν ἀπὸ τὸ ΠΣ σημεῖα παρεξηγήσιμα καὶ νὰ περιορισθεῖ σχετικὰ τὸ ἀνακάτεμα πληροφοριῶν ποὺ προξενοῦσε σύγχυση, κυρίως στὸ Δημοτικό.

(ε) Νὰ γίνουν δεκτὲς σχεδὸν στὸ σύνολό τους οἱ διορθωτικὲς παρεμβάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἀντικατασταθεῖ τὸ προηγούμενο ΦΕΚ, ἀπὸ δύο νέες Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις (ΦΕΚ 2104, τεῦχ. Β΄ 19.6.2017 (101470/Δ2 ΥΑ) καὶ ΦΕΚ 2105, τεῦχ. Β΄ 19.6.2017 (99058/Δ2 ΥΑ).

(στ) Νὰ πάρουμε τὴν ὑπόσχεση ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔχει ἀποφασιστικὸ λόγο στὸ περιεχόμενο καὶ τὸ ὕφος τῶν ἐκδοθησομένων βιβλίων, ἀφοῦ μάλιστα θὰ ἔχει στὴ διάθεσή της καὶ τὸν ΦΜ.

(ζ) Τὴ δέσμευση τοῦ Ὑπουργείου ὅτι τὸ ΜτΘ θὰ διατηρήσει τὴν ὑποχρεωτικότητά του σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες καὶ τάξεις τῆς βασικῆς ἐκπαιδεύσεως.


Τί δὲν πετύχαμε

(α) Νὰ ἀλλάξει ἡ ἐπίμαχη μεθοδολογία καὶ ὁ χαρακτήρας τοῦ Μαθήματος στὸ νέο ΠΣ. Τὸ μάθημα ὡς ἔχει δὲν ἐμπνέει. Εἶναι καρπὸς δειλίας, ἐξισορροπιστικῆς ἀντίληψης, ἴσως καὶ μειονεκτικῆς καὶ ἡττοπαθοῦς προσέγγισης ὡς πρὸς τὸν σχεδιασμό του. Σχεδιάσθηκε ὄχι γιὰ νὰ ἐμπνεύσει στὴν πίστη καὶ νὰ ἀναδείξει τὴ δύναμη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ γιὰ νὰ εἶναι συμβατὸ μὲ τὸν σύγχρονο ὀρθολογισμὸ καὶ ἀνεκτὸ ἀπὸ τὶς σύγχρονες ἀθεϊστικὲς καὶ συγκρητιστικὲς ἀντιλήψεις. Σχεδιάστηκε ἔτσι προκειμένου νὰ διατηρήσει τὸν ὑποχρεωτικό του χαρακτήρα. Αὐτό ὁπωσδήποτε ἔχει τὴ σημασία του. Ἕνα ὅμως ὑποχρεωτικὸ μάθημα ποὺ δὲν καταδεικνύει αὐτὸ ποὺ πράγματι εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, ἕνα φοβισμένο καὶ ἄνευρο μάθημα, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ ζητούμενο τῆς Ἐκκλησίας.

(β) Νὰ καταλάβει τὸ Ὑπουργεῖο καὶ ἡ κοινωνία ὅτι τὸ ΜτΘ ὡς ἔχει δὲν μᾶς ἐκφράζει. Ἁπλᾶ τὸ ἀνεχόμαστε ὡς προέκυψε μετὰ τὶς συναντήσεις μας μὲ τὸ ΙΕΠ, προκειμένου ὅμως στὴ συνέχεια νὰ βελτιωθεῖ καὶ νὰ δεχθεῖ ριζικὲς ἀλλαγὲς στὴν ὅλη δομὴ καὶ φιλοσοφία του. Ἀποτέλεσμα, οἱ σύμβουλοι στὰ ἐπιμορφωτικὰ σεμινάρια διέδιδαν ὅτι συμφώνησε ἡ Ἐκκλησία. Συνεπῶς, ἢ δὲν κατάλαβαν ἢ περιπαίζουν τὴν Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι ἁρμοδιότητα τῶν συμβούλων νὰ μιλήσουν γιὰ λογαριασμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ εἶναι ἀποκλειστικὰ δική της εὐθύνη νὰ ἀνακοινώσει τὴν ἄποψή της. Αὐτὸ πρέπει ὁπωσδἠποτε νὰ γίνει σήμερα. Στὸν διάλογο μὲ τὸ ΙΕΠ δὲν ἐτέθη θέμα συμφωνίας τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐπιτροπὴ εἰσηγήθηκε διορθωτικὲς ἀλλαγές, δὲν κατέληξε σὲ συμφωνία.

(γ) Νὰ καταλάβουμε ὅτι τὸ πρόβλημα τὸ ἔχουμε ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία. Οὔτε νὰ παλεύουμε γνωρίζουμε οὔτε τί ὁπλισμὸ διαθέτουμε ἔχουμε συνειδητοποιήσει. Ξέρουμε τὶ δὲν θέλουμε, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε τὶ θέλουμε. Ξέρουμε νὰ διαμαρτυρόμαστε, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε νὰ προτείνουμε. Καθυστεροῦμε νὰ παρέμβουμε καὶ ὅταν τὸ κάνουμε εἶναι ἀργά. Ἀπορρίπτουμε τὸν ΦΜ, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ προτείνουμε τὰ καλύτερα βοηθήματα ποὺ νὰ ἐκφράζουν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχει ἐμπνεύσει. Ἂν ἔχουμε ἕτοιμα βοηθήματα, ἂς τὰ παρουσιάσουμε στὴν πολιτεία. Ἂν ὄχι, ἂς ξεκινήσουμε ἄμεσα νὰ τὰ ἑτοιμάσουμε. Ὅταν προτείνουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὰ παλαιὰ βοηθήματα, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουμε νὰ ἀντιπροτείνουμε κάτι καινούργιο.


Γενικὲς συμπερασματικὲς σκέψεις

● Εἶναι κοινὰ ἀποδεκτὴ ἡ ἀντίληψη ὅτι καθὼς μεταβάλλεται ἡ κοινωνία (ἐκκοσμικεύεται, τεχνολογικοποιεῖται, κυριαρχεῖται ἀπὸ καινοφανῆ φιλοσοφικὰ ρεύματα, ἀλλοιώνονται τὰ κοινωνικὰ ἤθη καὶ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸν πολυπολιτισμικὸ καὶ πολυθρησκευτικό της χαρακτήρα κ.ἄ.) θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει καὶ βελτιωτικὴ προσαρμογὴ τοῦ ΜτΘ. Τὸ μάθημα ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει καὶ διότι ὡς εἶχε δὲν ἦταν ἱκανοποιητικὸ στὴ μεθοδολογία καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητά του καὶ διότι οἱ ἀποδέκτες του, οἱ μαθητές, δυσκολεύονταν νὰ κατανοήσουν τὴ διάλεκτό του. Εἶναι τὸ γενικότερο πρόβλημα ἐπικοινωνίας ποὺ ἔχουμε μὲ τὴ σύγχρονη νεολαία. Παρὰ ταῦτα, ἡ ἐπιχειρούμενη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο ἀλλαγὴ γίνεται σὲ μιὰ περίοδο ἔντονης ἀμφισβήτησης τῆς χριστιανικῆς παράδοσης καὶ ταυτότητας. Αὐτὸ γεννᾶ πολλὰ ἐρωτήματα ὡς πρὸς τὸ τελικὸ ἦθος τοῦ ΜτΘ. Εἶναι δυνατὸν σὲ ἕνα τέτοιο κλῖμα νὰ βγεῖ κάτι καλό, μάλιστα παρακάμπτοντας τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία;

● Τὸ πρόβλημα προέκυψε ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ ἀλλαγὴ ἔγινε ὄχι σὲ συνεργασία μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ μὲ ἀνάθεση τοῦ Ὑπουργείου σὲ θεολόγους, ἐρήμην τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, χωρὶς αὐτοὶ οἱ θεολόγοι νὰ συνεργασθοῦν μαζί της, ἀλλὰ ἀκολουθώντας μία αὐτόνομη τακτική.

Συνέπεια αὐτοῦ ἦταν ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὁ διχασμὸς τοῦ θεολογικοῦ κόσμου, ἡ ἰδεολογικοποίηση τοῦ ὅλου θέματος καὶ ἡ πόλωση, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ παρουσιασθοῦν προβλήματα στὴ σχέση τῶν θεολόγων καθηγητῶν μὲ τὴν Ἐκκλησία, καθὼς οἱ θεολόγοι σχεδιαστὲς τοῦ νέου ΠΣ ἦταν στραμμένοι περισσότερο στὸ Ὑπουργεῖο παρὰ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, οἱ δὲ ἀντίθετοι, ἀντὶ νὰ καθοδηγοῦνται ἀπὸ Αὐτήν, προσπαθοῦσαν νὰ τὴν χειραγωγήσουν καὶ ἀντὶ νὰ κληθοῦν ἀπὸ ἐμᾶς ὡς συνεργάτες, νὰ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς σύμβουλοι. Κινδυνεύουν, ἀντὶ νὰ λειτουργοῦν ὡς τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, νὰ συμπεριφέρονται ὡς θεολόγοι ὑπάλληλοι τοῦ κράτους.

● Ἂν σὲ αὐτὰ κανεὶς προσθέσει καὶ τὸ ὅτι ἡ ἐκπαίδευση τῶν θεολόγων ἔχει κατ’ ἀποκλειστικότητα παραδοθεῖ στὸ ἄθεο πλέον κράτος, ποὺ ὅμως δῆθεν λειτουργεῖ μὲ «φιλόθεο» Σύνταγμα, τότε εὔκολα καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ κύριο πρόβλημα δὲν εἶναι ὅτι μὲ ἕνα ἀκατάλληλο ἢ ἐλλιπὲς ΜτΘ χάνουμε τοὺς μαθητές, ἀλλὰ ὅτι ἤδη χάσαμε τοὺς θεολόγους...

● Συνεπῶς, πρὶν ἀπὸ τὸ νὰ κοιτάξουμε τὸ τί θα διδάξουμε, πρέπει νὰ δοῦμε τὸ μὲ ποιούς θὰ τὸ διδάξουμε, δεδομένου μάλιστα ὅτι στὴ Δημοτικὴ ἐκπαίδευση, τὸ μάθημα τὸ ἔχουμε ἐμπιστευθεῖ στοὺς δασκάλους ποὺ οὔτε τὴ διδακτικὴ τοῦ ΜτΘ ἔχουν διδαχθεῖ στὶς Σχολές τους, οὔτε καὶ ἡ σχέση τους μὲ τὴν Ἐκκλησία εἶναι κάπως ἐξασφαλισμένη. Πιθανότατα, στὴν πλειονοψηφία τους νὰ εἶναι ἀδιάφοροι εἴτε καὶ ἀντίθετοι. Πῶς νὰ διδαχθεῖ ἔτσι τὸ ΜτΘ;

● Ἄρα τὸ νέο ΜτΘ σχεδιάζεται ἀπὸ θεολόγους ποὺ ἀγνόησαν τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, πολεμεῖται ἀπὸ θεολόγους ποὺ θέλουν νὰ τὴν χειραγωγήσουν, διδάσκεται ἀπὸ θεολόγους καὶ δασκάλους ποὺ ἡ σχέση τους μὲ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι δεδομένη καὶ ὑπογράφεται ἀπὸ χέρια ἀθέων Ὑπουργῶν, ποὺ ὅμως ἀρνοῦνται νὰ ἀγγίξουν τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Μὲ τέτοια ΦΕΚ λειτουργοῦμε.

● Ἴσως γι’ αὐτὸ καὶ καταλήξαμε νὰ συζητοῦμε γιὰ ἕνα μάθημα πού, ἀντὶ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξο, σύγχρονο καὶ συμβατὸ μὲ τὴν παράδοση, τὴν ἱστορία, τὴ ζωὴ καὶ τὴν πίστη μας, σεβόμενο ἀσφαλῶς τὴν ἀνεξιθρησκεία, κατήντησε νὰ εἶναι οὐδετερόθρησκο, δηλαδὴ μὲ σαθρὴ ταυτότητα. Ἕνα μάθημα μὲ θρησκευτικὲς θερμίδες ποὺ ἀρρωσταίνουν καὶ παχαίνουν καὶ ὄχι μὲ βιταμίνες ποὺ προσφέρουν ζωὴ καὶ ὑγεία. Μπορεῖ νὰ ἱκανοποιεῖ τὴ λαιμαργία, ἀλλὰ δὲν μεταβολίζεται. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ σχεδιαστὲς τοῦ ΠΣ μιλοῦν γιὰ ποσοστὰ Ὀρθοδοξίας καὶ ὄχι γιὰ οὐσία καὶ περιεχόμενο πίστεως.

● Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὸ μάθημα ὡς ἔχει δὲν ἐμποδίζει ἕναν καλὸ θεολόγο ἢ δάσκαλο νὰ κάνει καλὰ τὴ δουλειά του, δίνει ὅμως καὶ ἀπεριόριστες δυνατότητες σὲ ἕναν ἀδιάφορο ἢ καὶ ἄθεο διδάσκοντα νὰ διδάξει θρησκευτικὰ χωρὶς Θεὸ καὶ πίστη... Τὸ μεγαλεῖο καὶ ἡ μοναδικότητα τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀλήθειας καὶ ζωῆς ἀπουσιάζει.

Προτεινόμενες ἐνέργειες

Στὴν παροῦσα φάση προτείνουμε:

(α) Νὰ δηλώσουμε ὅτι θεωροῦμε πὼς δὲν ὁλοκληρώθηκε ὁ διάλογος μὲ τὸ Ὑπουργεῖο καὶ ὅτι οἱ Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις γιὰ τοὺς Φακέλους τοῦ Μαθήματος ποὺ δημοσιεύθηκαν δὲν ἀποτελοῦν προϊὸν τῶν μέχρι τώρα συζητήσεων.

(β) Νὰ μελετήσουμε τοὺς ΦΜ στὶς διάφορες τάξεις καὶ νὰ εἰσηγηθοῦμε σχετικά. Μιὰ καλὴ κριτικὴ αὐτῶν θὰ καταδείξει καὶ τὶς τυχὸν ἀνεπάρκειες τοῦ ΠΣ, ὥστε ἂν χρειαστεῖ νὰ προχωρήσουμε σὲ τρίτο ΦΕΚ.

(γ) Νὰ ἑτοιμάσουμε χωρὶς καθυστέρηση βιβλία γιὰ ὅλες τὶς βαθμίδες.

(δ) Ἀντὶ νὰ σχεδιάζει καὶ νὰ νομοθετεῖ ἡ πολιτεία γιὰ τὰ θρησκευτικὰ καὶ ἐξ ὑστέρων ἐπὶ τετελεσμένου ὑποβάθρου νὰ διαμαρτύρεται ἡ Ἐκκλησία, θὰ ἦταν πολὺ καλύτερα νὰ προτείνει ὡς ἄμεσα ἐνδιαφερόμενη ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ ἐγκρίνει ὡς ὑπεύθυνη ἡ πολιτεία. Γιὰ νὰ τὸ καταφέρουμε αὐτὸ πρέπει νὰ ἔχουμε ὁλοκληρωμένη καὶ ποιοτικὴ πρόταση. Ἂς τὴν ἑτοιμάσουμε καὶ τότε ἂς προσπαθήσουμε. Οἱ κυβερνήσεις ἀλλάζουν, ἡ Ἐκκλησία παραμένει. Ἂν αἰφνιδιαστήκαμε σὲ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή, δὲν πρέπει νὰ πάθουμε τὸ ἴδιο στὴν ἑπόμενη.

(ε) Κυρίως ὅμως πρέπει ἄμεσα νὰ στραφοῦμε στὴν ἐξυγίανση, ἀναβάθμιση καὶ ἐκκλησιαστικοποίηση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς καὶ Θεολογικῆς Ἐκπαίδευσης. Δυστυχῶς, τὸ λάθος εἶναι δικό μας. Ἀλλὰ εὐτυχῶς ποὺ εἶναι δικό μας. Γιατὶ εἶναι στὸ δικό μας χέρι νὰ τὸ διορθώσουμε, νὰ ἀντιπροτείνουμε αὐτὸ ποὺ θέλουμε. Ἡ θεολογική καὶ ἱερατικὴ ἐκπαίδευση ἀποτελεῖ ἀδιαπραγμάτευτη εὐθύνη μας, ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία. Πρέπει ἢ νὰ ἔχουμε ἀποφασιστικὸ λόγο ἢ νὰ τὴν ἀναλάβουμε ἀποκλειστικὰ ἐμεῖς. Καὶ μάλιστα τώρα...

(στ) Βασικὴ ποιμαντικὴ εὐθύνη μας εἶναι νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἑνώσουμε τὸν διχασμένο θεολογικὸ κόσμο καὶ νὰ βοηθήσουμε νὰ συνδεθεῖ ὑγιῶς μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἀπὸ κριτές μας ἢ ξένοι πρέπει νὰ γίνουν παιδιά μας.

 


pdf


Κριτικές παρατηρήσεις
στο Σχέδιο Νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου


Γενικές παρατηρήσεις

Κατά το ισχύον σύστημα, το φύλο καθορίζεται με βάση  τα εξωτερικά γεννητικά όργανα και στη συνέχεια, η κατάταξη σε ανδρικό ή γυναικείο φύλο αναγράφεται στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του νεογνού. Το φύλο, ως σημαντικό στοιχείο εξατομικεύσεως του ανθρώπου, διέπεται από την αρχή της μη ελεύθερης επιλογής, της σταθερότητας και της μη μεταβλητότητας. Για παράδειγμα, η επιλογή φύλου στην εξωσωματική γονιμοποίηση δεν επιτρέπεται παρά μόνον για να αποφευχθεί κληρονομική ασθένεια που συνδέεται με το φύλο (ΑΚ 1455 § 2). Έτσι το φύλο ούτε επιλέγεται ελεύθερα, ούτε και μεταβάλλεται ελεύθερα. Κατ’ εξαίρεση, το ελληνικό δίκαιο μνημονεύει τον όρο “αλλαγή φύλου” στο ν. 344/1976, άρθρ. 14 (Μεταβολαί στοιχείων ληξιαρχικών πράξεων) και στο άρθρ. 11 § 3 (ενημέρωση ασθενούς) ν. 3418/2005 που είναι ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας. Για την αλλαγή δεν χρειαζόταν ποτέ κάποια δικαστική άδεια, αλλά το δικαστήριο εκαλείτο να κρίνει αν δικαιολογείται  για πολύ σοβαρούς λόγους η μεταβολή της ληξιαρχικής πράξης γεννήσεως. Ούτε επιβάλλεται οπωσδήποτε να προηγηθεί κάποια χειρουργική επέμβαση ή ιατρική θεραπεία. Επομένως δεν φαίνεται απαραίτητο ένα νέο νομοθέτημα.

 

Ειδικές παρατηρήσεις

Το άρθρο 1 του Σχεδίου Νόμου (στο εξής: ΣχΝ), αναγορεύει την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου σε στοιχείο της προσωπικότητας του προσώπου και προβλέπει ότι το πρόσωπο έχει δικαίωμα στο σεβασμό της προσωπικότητάς του με βάση τα χαρακτηριστικά του φύλου του. Το άρθρο 2 περιέχει στην § 1 ορισμό της ταυτότητας φύλου και τονίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο το άτομο βιώνει το φύλο του μπορεί να είναι διαφορετικός από το βιολογικό (καταχωρισμένο) φύλο. Στην § 2 του ίδιου άρθρου  περιγράφονται  τα  χαρακτηριστικά φύλου με βάση σωματικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή το άτομο που έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, όπως την αισθάνεται και είναι ανεξάρτητη από το βιολογικό φύλο, έχει δικαίωμα σεβασμού της προσωπικότητάς του με βάση χαρακτηριστικά φύλου που συνδέονται με πρωτογενή και δευτερογενή σωματικά χαρακτηριστικά. Αυτό προξενεί σύγχυση, διότι αναφέρεται και πάλι στο βιολογικό φύλο. Αφενός υπάρχει δικαίωμα αναγνώρισης μιας ταυτότητας, κατά βούληση και αφετέρου τα χαρακτηριστικά φύλου που δικαιολογούν τον σεβασμό είναι μόνον βιολογικά. Είναι φανερό ότι φύλο χωρίς αναφορά σε βιολογικά γνωρίσματα δεν υπάρχει.

Από το άρθρο 3 προκύπτει ότι στην ουσία δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για την αλλαγή ή διόρθωση του φύλου, εκτός από το να είναι το άτομο ενήλικο (ορθώς) και άγαμο. Πρέπει βεβαίως να συντρέχει ασυμφωνία ταυτότητας και καταχωρισμένου φύλου, ώστε αυτό να συμφωνεί στη βούληση, στην προσωπική αίσθηση του σώματος και στην εξωτερική εικόνα, που δεν αποκλείεται όμως να βρίσκονται σε διάσταση και μεταξύ τους. Δεν απαιτείται ούτε ψυχιατρική εξέταση ούτε πάροδος ορισμένου χρόνου ασυμφωνίας. Από το ένα άκρο, να απαιτείται οπωσδήποτε να έχει προηγηθεί ιατρική επέμβαση, φθάνουμε στο άλλο άκρο, να μην απαιτείται τίποτε. Ας σημειωθεί ότι και το ΕΔΔΑ δέχεται ως νόμιμη την προϋπόθεση ιατρικής διάγνωσης.

Ως προς το γάμο, ορθώς απαιτείται να μην υφίσταται, διότι και αν υφίστατο, θα εθεωρείτο ανυπόστατος μετά την μεταβολή, αφού θα επρόκειτο για γάμο μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου. Έγγαμος δεν μπορεί να ζητήσει διόρθωση φύλου. Δεν απαγορεύεται όμως να συνάψει γάμο ο άγαμος, εάν διορθώσει το φύλο του. Αυτό οδηγεί στην ουσία στη σύναψη γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, δηλ. στην καταστρατήγηση των προϋποθέσεων του γάμου. Εκτός των άλλων δημιουργεί δισεπίλυτα προβλήματα ως προς την απόκτηση τέκνων.

Στο άρθρο 4 ΣχΝ, προβλέπεται ότι η διόρθωση γίνεται με δικαστική απόφαση κατά την εκούσια δικαιοδοσία. Είναι θετικό ότι ακολουθείται η δικαστική οδός, αυτό όμως αναιρείται στην ουσία, επειδή ο δικαστής περιορίζεται στο να δέχεται τη δήλωση του ανθρώπου που επιθυμεί να μεταβάλει φύλο, χωρίς να ελέγχει αν είναι δικαιολογημένη η αλλαγή ή έστω σοβαρή η απόφαση του αιτούντος. Με τη δικαστική απόφαση η οποία έχει άμεση ισχύ, θα διορθωθεί η ληξιαρχική πράξη γεννήσεως, χωρίς να μνημονεύεται η δικαστική απόφαση και θα συμμορφώνονται οι υπηρεσίες στις οποίες θα χρησιμοποιείται, χωρίς αντιρρήσεις. Αυτό είναι επικίνδυνο, διότι πλήττεται  η ασφάλεια δικαίου και η βεβαιότητα ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Είναι αυτονόητο ότι μια υπηρεσία πρέπει να ελέγχει μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος ή πρόκειται για άλλο πρόσωπο.

Στο άρθρο 4 § 4, προβλέπεται η μεταβολή μόνον μια φορά. Δηλαδή το ίδιο δικαστήριο θα έλθει και θα αποφανθεί ότι το πρόσωπο αισθάνεται  πάλι όπως το φύλο που εγκατέλειψε και στο οποίο θέλει να επανέλθει. Αυτό πλήττει την αξιοπιστία του προσώπου, αλλά και το κύρος του δικαστηρίου. Αφού όμως στη νέα ληξιαρχική πράξη δεν επιτρέπεται να καταγραφεί η μεταβολή, το δικαστήριο δεν θα μπορεί να ελέγχει ότι έχει γίνει ήδη μεταβολή και πιθανόν να πιστεύει ότι η αιτούμενη μεταβολή είναι η μεταβολή για πρώτη φορά.

Κατά το άρθρο 5, η διόρθωση του φύλου ισχύει έναντι όλων από την καταχώριση στο ληξιαρχείο. Εξακολουθούν να υφίστανται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που είχαν δημιουργηθεί πριν από την αλλαγή. Επίσης κατά το επόμενο άρθρο 6, καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να τηρηθεί η μυστικότητα. Η μυστικότητα όμως αυτή δεν είναι δυνατή, διότι θα χρειασθεί να επιβεβαιώνεται κάθε φορά η ταυτοπροσωπία του προσώπου. Εκτός των άλλων θα δημιουργούνται κίνδυνοι αποφυγής εκπληρώσεως των υποχρεώσεων ή διαφυγής  και τραυματίζεται  πάλι η ασφάλεια των συναλλαγών.

Κατά το άρθρο 5 § 2, αν ο φορέας έχει τέκνα, δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις από τη γονική μέριμνα και δεν επέρχεται μεταβολή στη ληξιαρχική πράξη γέννησης των τέκνων. Δηλαδή θα εξακολουθεί να γράφεται το ίδιο πρόσωπο ως πατέρας ή ως μητέρα. Άρα το πρόσωπο θα εγγράφεται αλλιώς στη δική του ληξιαρχική πράξη, δηλ. με το  διορθωμένο φύλο, και αλλιώς στη ληξιαρχική πράξη του τέκνου, όπου θα διατηρείται το καταχωρισμένο φύλο. Αυτό θα δημιουργεί σύγχυση και φανερώνει ένα από τα πολλά αδιέξοδα στα οποία οδηγεί το ΣχΝ, διότι ούτε και το αντίθετο ενδείκνυται, δηλ. να μεταβληθεί και η ληξιαρχική πράξη του τέκνου. Ακόμη, η μη μεταβολή στη γονική μέριμνα, σημαίνει ότι το τέκνο θα εξακολουθεί να διαβιώνει ή να επικοινωνεί με πρόσωπο το οποίο μετέβαλε φύλο, αλλά εξακολουθεί απέναντι στο τέκνο να επιτελεί  το πριν από τη μεταβολή γονεϊκό πρότυπο. Και τα δύο παραδείγματα δεν συνάδουν με το συμφέρον του τέκνου.

Κατά το άρθρο 7 § 1 ΣχΝ, η απόφαση διορθώσεως φύλου αρκεί να είναι οριστική και τροποποιείται ο νόμος των ληξιαρχικών πράξεων, κατά τον οποίο (ν. 344/1976, άρθρ. 13 § 1), απαιτείται τελεσίδικη δικαστική απόφαση για μια μεταβολή. Εάν το φύλο μεταβάλλεται με απλώς οριστική απόφαση, στην ουσία ακυρώνονται τα ένδικα μέσα εναντίον μιας τόσο σοβαρής  αποφάσεως.

 

 Συγκριτικό Δίκαιο

"Στην Αγγλία ο Νόμος του 2004 προβλέπει ότι ένας ειδικός γιατρός ή ένας ειδικός ψυχολόγος, όπως επίσης και ένας δεύτερος γιατρός, οφείλουν να βεβαιώσουν την ύπαρξη μιας "επίμονης δυσφορίας φύλου". Εν συνεχεία μια Επιτροπή Ειδικών, αποτελούμενη από γιατρούς και νομικούς αποφασίζει αν θα επιτρέψει την αλλαγή της προσωπικής καταστάσεως μετά από μελέτη του φακέλου.

Στην Ισπανία ο Νόμος του 2007 προβλέπει ότι ο γιατρός πρέπει να βεβαιώσει ότι ο αιτών/ η αιτούσα έχει ψυχιατρική παρακολούθηση για δύο έτη και έχει υποβληθεί σε ορμονολογική θεραπεία.

Σχετικοί Νόμοι υπάρχουν στην Πορτογαλία, στο Καντόνι της Ζυρίχης και στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από το 2011. Ο προηγούμενος Γερμανικός Νόμος του 1980 προϋπέθετε εγχείρηση για την διαδικασία αλλαγής φύλου. Η σχετική διάταξη κρίθηκε ως αντισυνταγματική, δηλαδή ως αντικείμενη στην αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην αρχή της ελεύθερης ανάπτυξης προσωπικότητας".

 

Συμπέρασμα

Το ΣχΝ αναγνωρίζει τη μεταβολή φύλου με βάση τη βούληση του προσώπου και ανεξάρτητα από το βιολογικό του φύλο, στην ουσία χωρίς προϋποθέσεις. Με βάση τις γενικές και ειδικές παρατηρήσεις που προηγήθηκαν, δεν μπορεί να γίνει δεκτό.


Επιτροπή Βιοηθικής
της Εκκλησίας της Ελλάδος



 pdf



O ιατρικός σύλλογος Φλώρινας για τις αμβλώσεις

«ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
        κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΣΤΑΥΡΟΥ  
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ  ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
κ. ΒΛΑΣΤΑΡΑΚΟ ΜΙΧΑΗΛ»


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Μαγνησίας 10,
53100 Φλώρινα
Τηλ. – Fax: 2385045200,
E-MAIL: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
ΦΛΩΡΙΝΑ

 Φλώρινα:1-6-2017

Αξιότιμε κύριε πρόεδρε,

θα έχει, ασφαλώς, περιέλθει σε γνώση σας, διά μέσου του διαδικτύου, η άρνηση των συναδέλφων μας, αναισθησιολόγων της Σάμου, να χορηγήσουν αναισθησία προς το σκοπό της «διακοπής κυήσεως», τουτέστιν της διενέργειας αμβλώσεων,  εκτός των περιπτώσεων εκείνων κατά τις οποίες κινδυνεύει η ζωή ή η υγεία της εγκύου. Κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες οι εν λόγω συνάδελφοι στηρίζουν την επιλογή τους αυτή στο άρθρο 31 του Νόμου 3418/2005 (κώδικας ιατρικής δεοντολογίας), το οποίο επικαλούνται και το οποίο διαλαμβάνει ότι «ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της».

Το συγκεκριμένο άρθρο του νόμου, κρυστάλλινης διαύγειας, κάθε άλλο παρά καταλείπει περιθώρια παρερμηνειών, εξυπηρετικών ποικίλων σκοπιμοτήτων, αλλά διασφαλίζει και διατρανώνει το αναφαίρετο δικαίωμα των ιατρών να υπακούσουν στη φωνή της συνειδήσεώς τους. Κατόπιν τούτου ουδείς έχει το δικαίωμα να τους εξαναγκάσει στη διενέργεια μίας πράξεως που προσκρούει στις επιταγές της ηθικής τους συνειδήσεως.

Αντιδρώντας στη συγκεκριμένη επιλογή των  προαναφερθέντων συναδέλφων μας ο γενικός γραμματέας του ΠΙΣ κ. Δημήτριος Βαρνάβας προέβη σε σχετικές δηλώσεις με τις οποίες κατά τρόπο αήθη, αντισυναδελφικό και αντιδεοντολογικό τους μέμφεται και τους εγκαλεί για αυτήν τους την ενέργεια. ( http://www.iatropedia.gr/eidiseis/d-varnavas-ti-kryvetai-piso-apo-tin-arnisi-ton-anaisthisiologon-tis-samou-na-symmetechoun-se-amvloseis/81196/ ). Η παρέμβαση του κ. Βαρνάβα προκάλεσε την κατά πάντα δικαιολογημένη αντίδραση του τοπικού ιατρικού συλλόγου της Σάμου που σε σχετική ανακοίνωσή του χαρακτηρίζει τη στάση του στο συγκεκριμένο ζήτημα   «ανάρμοστη, αντιδεοντολογική και αντιθεσμική, διότι επικαλείται την ιδιότητα του και χωρίς να έρθει σε επαφή με τον ιατρικό Σύλλογο Σάμου ως όφειλε, αναπαράγει ειδήσεις των ΜΜΕ εξυπηρετώντας εξωθεσμικές σκοπιμότητες».

Πέραν, όμως, της δεοντολογίας ,κύριε πρόεδρε, υπάρχει και το ηθικό μέρος της υπόθεσης που είναι και το σπουδαιότερο. Και αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι οι αναισθησιολόγοι της Σάμου έλαβαν την ηρωική και επαινετέα απόφαση να μην γίνουν συνεργοί, διά της χορηγήσεως της αναισθησίας, στην ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΑ. Γιατί περί φόνου εκ προμελέτης  αθώων και ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ (αυτό πού το πάμε;)  ανθρωπίνων υπάρξεων  πρόκειται έστω και αν   «εξωραϊσμένα», παραπλανητικά και υποκριτικά χαρακτηρίζεται σαν «διακοπή κυήσεως»!

Οι συνάδελφοί μας, όπως και όλοι μας, έχουμε δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη που επιτάσσει όπως «ὁμοίως δέ οὐδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω». Και η συγκεκριμένη τους επιλογή στοιχεί με την επιταγή του εν λόγω όρκου σε αντίθεση με τους επίορκους συναδέλφους τους που τον καταπατούν ελαφρά τη καρδία και προβάλλοντας διάφορες σοφιστείες.

Ορκιστήκαμε να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή και όχι να πράττουμε το αντίθετο. Δεν έχουμε κανένα ηθικό δικαίωμα να αφαιρούμε τη ζωή των εμβρύων. Αποτελούν ζωντανές υπάρξεις και η δόλια και βίαιη  αφαίρεση της ζωής τους συνιστά έγκλημα  ιδιαζόντως ειδεχθές και ανεξίτηλο στίγμα για τον πολιτισμό μας  που διαπράττεται, μάλιστα, εν ονόματι και με πρόσχημα την πρόοδο και τα ανθρώπινα δικαιώματα! Τα φληναφήματα που εκπορεύονται, λανσάρονται και προωθούνται από κάποιους  γνωστούς και μη εξαιρετέους δήθεν «προοδευτικούς»  κύκλους περί «αυτοδιάθεσης της εγκύου γυναίκας» κ.τ.ό.  προς δικαιολόγηση του αποτρόπαιου και φρικαλέου αυτού εγκλήματος αποτελούν αξεπέραστο δείγμα φαρισαϊσμού, υποκρισίας και ηθικής εξαχρείωσης αφού δεν υφίσταται δικαίωμα στη δολοφονία αθώων και ανυπεράσπιστων ανθρωπίνων υπάρξεων.

Με τις απαράδεκτες δηλώσεις του κ. Βαρνάβα δημιουργείται μείζον θέμα για τον ΠΙΣ δεδομένου ότι ο τελευταίος κατέχει τη θεσμική θέση του γενικού γραμματέα του. Κατόπιν τούτου θεωρούμε ότι ο ΠΙΣ επιβάλλεται να τοποθετηθεί άμεσα και άνευ χρονοτριβής επί του θέματος.

 

Με εκτίμηση
Ο Π Ρ Ο Ε Δ Ρ Ο Σ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ

ΚΟΙΝOΠΟΙΗΣΗ:
ΙΑΤΡΙΚΟI ΣΥΛΛΟΓΟI
M.M.E

 


Πηγή: www. iasyflo.blogspot.gr

pdf


xr2

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ


Σπάτα, Μ.Τετάρτη 12 Απριλίου 2017

ANAKOΙΝΩΣΗ 

Επειδή από τοπική ιστοσελίδα παρερμηνεύθηκε η Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικής κ. Νικολάου και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο άρθρο με τίτλο: «Νικόλαος Μεσογαίας και Λαυρεωτικής: Από μένα και μόνο θα παίρνετε το Άγιο Φως», όπου υπάρχουν υπαινιγμοί πως επιχειρείται υποβάθμιση της Τελετής Υποδοχής του Αγίου Φωτός στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» της Αθήνας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας δήλωσε ότι κάτι τέτοιο αφίσταται κατά πολύ της αλήθειας. Το Άγιο Φως δεν ανήκει σε κανένα Μητροπολίτη και συνεπώς ο ίδιος δεν δικαιούται να μονοπωλήσει τη διανομή του.

Η τελετή Υποδοχής του Αγίου Φωτός στον Διεθνή Αερολιμένα της Αθήνας θα γίνει σύμφωνα με τον καθιερωμένο προγραμματισμό της εθιμοτυπίας της Ελληνικής πολιτείας. Απλά φέτος για πρώτη φορά, μετά την επίσημη τελετή στον Αερολιμένα, θα ακολουθήσει και απλή εκκλησιαστική τελετή στο Ιερό Προσκύνημα του Χριστού στα Σπάτα, προκειμένου να διευκολυνθούν οι ενορίες της Μητροπόλεώς μας να παραλάβουν το Άγιο Φως, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα, από όπου το Άγιο Φως διανέμεται στις ενορίες των Αθηνών.



pdf


"Από την πίστη στην εμπειρία του Θεού"

(Ομιλία π. Δημητρίου Μπαθρέλλου*)


Σεβασμιώτατε,

Βρισκόμαστε ήδη στη δεύτερη Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Πριν από μία ακριβώς εβδομάδα εορτάσαμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Κατ’ αυτή την Κυριακή αφενός απαγγείλαμε το Σύμβολο της Πίστεως, που συμπυκνώνει το θεολογικό περιεχόμενο της πίστης μας, και αφετέρου εορτάσαμε την αναστήλωση των ιερών εικόνων, οι οποίες μας επιτρέπουν να δούμε ιστορημένη την ένσαρκο οικονομία του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, για την οποία κάνει λόγο, και μάλιστα κατά το μεγαλύτερο μέρος του, το Σύμβολο της Πίστεως. Ο Χριστός δεν είναι κάποιος για τον οποίο καλούμαστε να ακούσουμε, να διαβάσουμε, και να μάθουμε μόνο, αλλά και κάποιος τον οποίο καλούμαστε να δούμε.

Κατά την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης ο Θεός αποκαλυπτόταν κυρίως δια του λόγου. Κατά την περίοδο της Καινής Διαθήκης, ωστόσο, ‘ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού’. Είναι χαρακτηριστικό το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Θείας Λειτουργίας κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το οποίο αναφέρεται στην κλήση του Ναθαναήλ. Ο Φίλιππος του γνωστοποιεί την πίστη του στον Ιησού Χριστό: ‘Όν έγραψεν Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ’. Ο Ιησούς Χριστός αποτελεί το πλήρωμα του νόμου και των προφητών, της όλης δηλαδή θεολογικής παρακαταθήκης της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο, ο Φίλιππος δεν αρκείται εκεί. Δεν είναι αρκετό για τον Ναθαναήλ, για τον κάθε Ναθαναήλ, να ακούσει, να μάθει, ή ακόμα και να αποδεχθεί την αλήθεια όσων ακούει. Χρειάζεται και το επόμενο βήμα, εκείνο της εμπειρικής γνωριμίας με τον Χριστό. Γι’ αυτό και ο Φίλιππος του απευθύνει την πρόσκληση: έρχου και ίδε. Έλα κι εσύ να δείς τον Χριστό, έλα να τον γνωρίσεις. Ο Ναθαναήλ όντως έρχεται, και βλέπει, και γνωρίζει τον Χριστό, και λαμβάνει από εκείνον την υπόσχεση ότι θα τον γνωρίσει ακόμα καλύτερα, ότι θα δει περί αυτού ακόμα μεγαλύτερα πράγματα: μείζω τούτων όψει.

Ήδη λοιπόν η Κυριακή της Ορθοδοξίας, με τον εορτασμό της αναστήλωσης των εικόνων και το ευαγγελικό της ανάγνωσμα, μας προετοιμάζει και μας οδηγεί στη σημερινή Κυριακή, κατά την οποία καλούμαστε όχι απλώς να εμβαθύνουμε στη γνώση του περιεχομένου της πίστεώς μας, όσο και αν αυτό είναι απαραίτητο, αλλά επιπλέον να καλλιεργήσουμε την εμπειρική διάσταση της πίστεως, μέσα από την προσωπική μας κοινωνία με τον Χριστό.

Η ‘ψιλή’, δηλαδή η εγκεφαλική, θεωρητική πίστη, από μόνη της δεν οδηγεί στη σωτηρία. Ακόμα και οι δαίμονες πιστεύουν, όπως διαβάζουμε στα Ευαγγέλια και στην Επιστολή του Ιακώβου. Απαιτείται, λοιπόν, επιπρόσθετα και η ένωση με τον Χριστό, η πνευματική θέα του προσώπου του, η κοινωνία μαζί του. Πώς όμως επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο; Μας το αποκαλύπτει ο ίδιος ο Χριστός στους μακαρισμούς: ‘μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται’. Θα δουν πραγματικά τον Θεό όσοι είναι καθαροί στην καρδιά. Πώς όμως ο άνθρωπος καθίσταται καθαρός στην καρδιά, ώστε να μπορέσει να δει τον Θεό;

Για να επέλθει η καθαρότης της καρδιάς απαιτούνται δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η ταπείνωση. ‘Ακάθαρτος παρά Θεώ πας υψηλοκάρδιος’, όπως διαβάζουμε στο δέκατο έκτο κεφάλαιο των Παροιμιών. Όποιος επαίρεται είναι ακάθαρτος. Δεν έχει δει και δεν πρόκειται ποτέ να δει τον Θεό. Η πραγματική εμπειρία του Θεού προϋποθέτει και επιφέρει όχι το αίσθημα της έπαρσης αλλά το αίσθημα της ταπείνωσης και της συντριβής.

Κατά τη δεύτερη εβδομάδα των νηστειών, που μόλις διανύσαμε, διαβάζουμε στους ναούς μας την περιγραφή του οράματος του Προφήτη Ησαΐα, ο οποίος είδε τον Θεό καθήμενο επί θρόνου υψηλού και επηρμένου να περιστοιχίζεται από αγγέλους που έψαλλαν ‘άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού’. Και τι έκανε τότε ο θεόπτης Ησαΐας; Μήπως υπερηφανεύτηκε; Μήπως θεώρησε ότι υπερέχει έναντι των άλλων ως ο κατ’ εξοχήν εκλεκτός του Θεού; Όχι. Αντιθέτως, αναφώνησε με συντριβή:  ‘Ω τάλας εγώ, ότι κατανένυγμαι˙ ότι άνθρωπος ων και ακάθαρτα χείλη έχων, εν  μέσω λαού ακάθαρτα χείλη έχοντος εγώ οικώ’. Και τότε μόνο τον καθάρισε ο Θεός από τις αμαρτίες του με τον άνθρακα της χάριτος και τον απέστειλε να κηρύξει στον λαό του.

Αντίστοιχη ήταν η αντίδραση του Αποστόλου Πέτρου κατά τους χρόνους της Καινής Διαθήκης. Όπως διαβάζουμε στο πέμπτο κεφάλαιο του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου, στις απαρχές της δημόσιας δράσης του ο Χριστός μπήκε στο πλοιάριο του Πέτρου και του έδωσε την εντολή να ανοιχτεί στη θάλασσα και να ρίξει και πάλι τα δίχτυα του. Ο Πέτρος, παρόλο που όλη τη νύχτα, κατά την οποία και μόνο αλιεύονται τα ψάρια, δεν είχε πιάσει τίποτα, ταπεινώνεται και υπακούει στην κατά τα φαινόμενα παράλογη εντολή του Χριστού. Και τότε – ω του θαύματος – τα δίχτυα του γεμίζουν με ψάρια. Τώρα ο Πέτρος αντιλαμβάνεται, τώρα βλέπει καθαρότερα και πληρέστερα ποιος είναι αυτός που βρίσκεται στο πλοιάριό του. Γνώριζε, βέβαια, ήδη τον Χριστό, είχε ήδη ακούσει τον λόγο του και είχε ήδη δει θαύματά του. Όπως μάλιστα διαβάζουμε στο προηγούμενο κεφάλαιο του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου, ένα από τα θαύματα αυτά αφορούσε τη θεραπεία της πεθεράς του Πέτρου. Τώρα όμως υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Ο Πέτρος τώρα έχει ταπεινωθεί έμπρακτα, έχει δηλαδή υπακούσει σε μία κατά τα φαινόμενα παράλογη εντολή του Χριστού, που αφορούσε τη δική του τέχνη, την αλιεία. Και επιπλέον, έχει υποστεί τον κόπο που συνεπάγεται η εφαρμογή αυτής της φαινομενικά αλλόκοτης εντολής. Αυτό τον αλλοιώνει εσωτερικά, τον προετοιμάζει, και τον καθιστά ικανό να δει εναργέστερα αυτό, ή μάλλον αυτόν, που του αποκαλύπτεται, και που δεν μπορούσε να δει προηγουμένως. Καταλαμβάνεται λοιπόν από δέος, από θάμβος. Πέφτει συντετριμμένος στα πόδια του Χριστού και του λέει: ‘έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι Κύριε’. Σε παρακαλώ, Κύριε, φύγε μακριά μου, διότι είμαι αμαρτωλός και δεν αξίζω να βρίσκεσαι στο πλοιάριό μου. Και μετά τα λόγια του αυτά, λαμβάνει και εκείνος, όπως και ο Ησαΐας, την κλήση να καταστεί μαθητής και κήρυκας της αληθείας του.

Η πρώτη λοιπόν προϋπόθεση για να γευθεί κανείς την εμπειρία της πίστεως είναι η ταπείνωση. Η δεύτερη, είναι η θυσία. Ο Πέτρος, στο παραπάνω περιστατικό, μετά την σωματικά και ψυχολογικά εξαντλητική και άκαρπη εμπειρία μιας ολόκληρης νύχτας, υποβάλλεται στον επιπλέον κόπο να ρίξει και πάλι τα δίχτυα του στη θάλασσα. Οι εντολές του Θεού συνεπάγονται κόπο και θυσίες, από τα οποία όμως προκύπτει πνευματική ευλογία. Κανείς δεν μπορεί να δει τον Θεό, κανείς δεν μπορεί να κάνει το βήμα από την θεωρητική πίστη στον Χριστό, στην εμπειρία της κοινωνίας μαζί του, εάν δεν είναι πρόθυμος να υποστεί τις θυσίες που απαιτεί μια γνήσια σχέση πιστότητας και αγάπης προς Εκείνον. Εάν η πίστη, στην οποία αναφερθήκαμε την προηγούμενη Κυριακή, αποτελεί τη βάση για την εμπειρική γνώση του Θεού, η άρση του προσωπικού μας σταυρού, στην οποία αναφέρεται το Ευαγγέλιο της ερχόμενης Κυριακής, αποτελεί το μέσον για την επίτευξή της. Χωρίς σταυρική ζωή ουδέποτε θα γνωρίσει κανείς τον Θεό. Η απόλαυση του φωτός της μεταμορφώσεως συνδέεται με την εμπειρία του σταυρού.

Σε τι όμως συνίσταται αυτή η άρση του σταυρού, για την οποία μας μιλάει ο ίδιος ο Κύριος; Σε δύο πράγματα. Πρώτον, στον συνεχή και συνεπή αγώνα να εφαρμόσουμε τις εντολές του, που έρχονται σε αντίθεση με τις επιθυμίες, τις κλίσεις, και τα πάθη του παλαιού εαυτού μας. Στο να αλλάξουμε δηλαδή τρόπο ζωής με τη μετάνοια, στο να συμμορφωθούμε με το θέλημα του Θεού.

Αυτό ίσως να είναι δύσκολο, υπάρχει όμως κάτι ακόμα δυσκολότερο – και αυτό δεν είναι άλλο από την υπομονή στις θλίψεις και τις δοκιμασίες που για λόγους παιδαγωγικούς επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας. Οι θλίψεις αυτές μας δίνονται για να θυμόμαστε τον Θεό και για να παιδαγωγούμαστε, εφόσον, σύμφωνα με τον Προφήτη Ησαΐα, ‘Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν σου˙ εν θλίψει μικρά η παιδεία σου ημίν’. Η πρόθυμη άρση του σταυρού των θλίψεων και των δυσκολιών που επιτρέπει η αγάπη του Θεού στη ζωή μας αποτελεί τον δρόμο για την εμπειρία της παρουσίας του. Όποιος είναι αληθινός μαθητής του Χριστού, υπομένει τον σταυρό που θα του θέσει στους ώμους ο Χριστός, χωρίς να ταράζεται, χωρίς να αγανακτεί, και χωρίς να γογγύζει. Δεν λησμονά ότι, όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, ο Θεός δεν επιτρέπει ποτέ να δοκιμάσουμε πειρασμό που υπερβαίνει τις δυνάμεις μας, αλλά μαζί με τον πειρασμό μάς δίνει και τη δύναμη να τον αντέξουμε. Όποιος το πιστεύει αυτό και το γνωρίζει σηκώνει τον σταυρό του, όσο βαρύς και αν είναι, με υπομονή και χαρά. Έστω και εάν τον κυκλώνουν οι αδικίες, οι συκοφαντίες, οι κίνδυνοι, οι ασθένειες, ακόμα και ο ίδιος ο θάνατος, εκείνος αγωνίζεται, υπομένει, και ελπίζει. Και τότε νιώθει τη χάρη και τη δύναμη του Θεού. Και όταν οι δυσκολίες μοιάζουν ανυπόφορες και ανυπέρβλητες, τότε προσηλώνει το βλέμμα του στον εσταυρωμένο, που, αν και αναμάρτητος, έχυσε το αίμα του για μας επί του σταυρού, και αντλεί από εκείνον τη χάρη και τη δύναμη που απαιτούνται για να άρει τον σταυρό του έστω και για τη σημερινή ημέρα, η οποία άλλωστε ενδέχεται να είναι και η τελευταία του. Και εάν παραμείνει πιστός, τότε ο Θεός που του έδωσε τη δύναμη να αντέξει για σήμερα, θα του δώσει τη δύναμη να αντέξει και για αύριο, και ούτω καθεξής, μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του, όταν με χαρά θα εναποθέσει ενώπιον του Χριστού τον σταυρό του, δια της άρσεως του οποίου θα έχει αξιωθεί της ουρανίου βασιλείας και της αιωνίου θέας του Θεού.

Αυτή βέβαια η πορεία της ταπείνωσης και της θυσίας για την οποία μιλήσαμε παραπάνω δεν επιτυγχάνεται με τις ανθρώπινες δυνάμεις αλλά κυρίως με τη χάρη του Θεού, μέσω της μετοχής στη ζωή και στα μυστήρια της Εκκλησίας. Η ζωή του χριστιανού αρχίζει με το βάπτισμα. Προηγείται η κατήχηση και ακολουθεί η εμπειρία, η μετοχή στο μυστήριο του βαπτίσματος – όπως και στη Θεία Λειτουργία προηγούνται τα αναγνώσματα και έπεται η εμπειρία της μυστηριακής κοινωνίας του Θεού. Το βάπτισμα ονομάζεται και φώτισμα, και ο νεοβαπτισθείς ονομάζεται νεοφώτιστος. Στον νεοφώτιστο έχει αποκατασταθεί η τραυματισμένη από την αμαρτία δυνατότητα της πνευματικής όρασης. Ωστόσο, αυτό δεν αρκεί. Το βάπτισμα, όπως και η Θεία Ευχαριστία, αποτελούν μετοχή στον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Αυτή όμως η μυστηριακή μετοχή στον σταυρό και την ανάσταση θα πρέπει να αντανακλάται και στη ζωή μας. Θα πρέπει ο χριστιανός να πεθαίνει, και κατά συνέπεια και να ανασταίνεται, καθημερινά, για να είναι σε κοινωνία με τον Θεό και για να μπορέσει να τον δει.

Πάνω σ’ αυτό το μοτίβο είναι δομημένη η περιγραφή ενός από τα επτά θαύματα που περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, και συγκεκριμένα το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού. Ο Χριστός στέλνει τον τυφλό να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, πράγμα που αποτελεί προτύπωση του βαπτίσματος. Εκεί ο τυφλός θεραπεύεται από την εκ γενετής τύφλωση, όπως και ο χριστιανός στην κολυμβήθρα του βαπτίσματος θεραπεύεται από την εκ γενετής ασθένεια της προπατορικής αμαρτίας. Ο τυφλός όμως δεν βλέπει τότε τον Χριστό, αλλά αργότερα. Θα πρέπει πρώτα να υποβληθεί σε πειρασμούς και να τους αντιμετωπίσει με πίστη. Οι Φαρισαίοι τον καλούν σε αλλεπάλληλες ανακρίσεις, τον χλευάζουν, και τον προτρέπουν να αρνηθεί τον Χριστό. Εκείνος όμως παραμένει σταθερός και τον ομολογεί. Και όταν οι Φαρισαίοι τον καθιστούν αποσυνάγωγο, του επιβάλλουν δηλαδή τον έσχατο και σχεδόν εξοντωτικό θρησκευτικό και κοινωνικό αποκλεισμό της εποχής, τότε ο Χριστός του φανερώνεται και τότε μόνο ο πρώην τυφλός τον βλέπει και τον προσκυνεί.

---- --- ---

Τον 14ο αιώνα ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αντιμετώπισε μια τεράστια θεολογική και πνευματική πρόκληση. Οι θεολογικοί του αντίπαλοι υποστήριζαν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει εμπειρικά τον Θεό. Τι του απομένει λοιπόν; Η θεωρητική γνώση των αληθειών της Γραφής από τη μια, και η κοσμική γνώση, δηλαδή η φιλοσοφία και η επιστήμη, από την άλλη. Οι αντίπαλοι του Παλαμά θεωρούσαν ότι η φιλοσοφία και η επιστημονική γνώση του κόσμου είναι απαραίτητες για τη σωτηρία μας, διότι μέσω αυτών ο άνθρωπος καθαίρεται από το σκοτάδι της άγνοιας, γνωρίζει τα μυστικά της φυσικής δημιουργίας, και μέσω αυτής γνωρίζει καλύτερα και τον θείο νου, που την δημιούργησε.

Ο Παλαμάς, χωρίς να υποβαθμίζει την όποια σημασία της κοσμικής γνώσης, έκανε την κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στη φυσική και την πνευματική γνώση. Η επιστημονική γνώση ανήκει στην τάξη της φύσεως. Ακόμα και ένας αμαρτωλός, ακόμα και ένας άθεος, μπορεί να είναι προικισμένος με τα φυσικά εκείνα χαρίσματα, λ.χ. την εργατικότητα και τη νοημοσύνη, που θα του επιτρέψουν να καταστεί μεγάλος επιστήμονας. Αυτό όμως αφορά αποκλειστικά και μόνο τη γνώση της φύσης και του κόσμου. Η γνώση του Θεού είναι μια πολύ διαφορετική υπόθεση. Η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό με βάση τις δικές της δυνάμεις. ‘Ουδείς επιγιγνώσκει τον Πατέρα ειμή ο Υιός και ω εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι’ όπως αναφέρεται στο  επονομαζόμενο ‘ιωάννειο λόγιο’ του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Εδώ δεν αρκούν τα φυσικά δώρα, απαιτούνται δώρα πνευματικά, απαιτείται η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Η μεγαλοφυΐα και η αγιότητα είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Η γνώση του κόσμου επιτυγχάνεται με το πρώτο, η εμπειρική γνώση του Θεού χαρίζεται μέσω του δεύτερου. Με τη διδασκαλία του ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπερασπίστηκε θεολογικά την εμπειρία της θέας του ακτίστου θείου φωτός, που απολάμβαναν διακεκριμένοι ησυχαστές της εποχής του. Υπερασπίστηκε όμως και όλες τις μορφές εμπειρίας του Θεού που δοκιμάζει κάθε χριστιανός, ο οποίος αγωνίζεται με ταπείνωση και προγεύεται εμπειρικά τη χάρη, τη χαρά, την ευλογία, και τη δύναμη του Χριστού, που είναι παρών στην καρδιά του και στη ζωή του.

--- --- ---

Από την εποχή του Αγίου Γρηγορία του Παλαμά μας χωρίζουν επτά περίπου αιώνες. Η κοπερνίκεια στροφή από τον θεοκεντρισμό του χριστιανικού βυζαντίου στον κοσμοκεντρισμό και τον ανθρωποκεντρισμό που άρχισε να αναδύεται στη δυτική Ευρώπη στα χρόνια του Παλαμά, απηχείτο στη θεολογία των αντιπάλων του Παλαμά. Στον χώρο του δυτικού πολιτισμού, οι επίγονοι των αντιπάλων του Παλαμά φαίνεται να έχουν κερδίσει τη μάχη. Ο δυτικός πολιτισμός έχει να παρουσιάσει εντυπωσιακά επιτεύγματα, στον χώρο της ιατρικής, των φυσικών επιστημών, των μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, των οπλικών συστημάτων, της τέχνης, και σε τόσους άλλους τομείς. Είναι συγκρίσιμος, και από πολλές απόψεις ανώτερος, από τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, στο περιβάλλον του οποίου η χριστιανική Εκκλησία έκανε τα πρώτα της βήματα.

Ωστόσο, ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, παρά το όποιο μεγαλείο του, υπέφερε εσωτερικά από μια βαθύτατη πνευματική κρίση, την οποία ο Απόστολος Παύλος περιγράφει στα πρώτα κεφάλαια της προς Ρωμαίους Επιστολής. Η πρωτεύουσά του, η Αθήνα, ήταν ‘κατείδωλος’, ήταν, δηλαδή, γεμάτη από τα είδωλα ψευδών θεοτήτων – δεν είχε γνωρίσει ακόμη τον άγνωστο Θεό, που ο Παύλος επρόκειτο να κηρύξει. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν απέρριψαν αλλά εκχριστιάνισαν, βάπτισαν, μεταμόρφωσαν αυτόν τον πολιτισμό. Προσέφεραν την πνοή της ζωής, την αύρα του Αγίου Πνεύματος, την εμπειρία της κοινωνίας του όντως Θεού σε έναν κόσμο που κατέρρεε, παρά τον υψηλό πολιτισμό του.

Οι αναλογίες και οι προκλήσεις ισχύουν και για σήμερα. Και σήμερα ο πολιτισμός μας δεν είναι σε θέση να δώσει στον άνθρωπο ζωή. Τα επιτεύγματά του γίνονται πολλές φορές τα σύγχρονα είδωλα που κοσμούν τις μεγαλουπόλεις μας. Τι καλείται να προσφέρει η Εκκλησία, και μάλιστα η Ορθόδοξη Εκκλησία, στον σύγχρονο κόσμο; Το έν, ου εστι χρεία, την κοινωνία του Θεού, δηλαδή την εσωτερική, ουσιαστική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Η Εκκλησία καλείται να προσκομίσει τον σύγχρονο άνθρωπο, ως άλλο παραλυτικό φερόμενο υπό τεσσάρων, ενώπιον του Χριστού, για να λάβει από αυτόν τη δύναμη της όντως ζωής. Αυτό θα καταξιώσει και την όποια αξία των πολιτιστικών μας επιτευγμάτων, που χωρίς τον Θεό θα καταστούν ανθρωποκτόνα, όπως τόσες φορές συνέβη στην ιστορία των ‘πολιτισμένων’ λαών και μάλιστα κατά τον παρελθόντα αιώνα.

Μέσα σ’ αυτή την πορεία της Εκκλησίας ως ζύμης που καλείται να ζυμώσει όλο το φύραμα του κόσμου εντασσόμαστε κι εμείς, ο καθένας από μας ως πρόσωπο, και όλοι μαζί ως κοινότητα των μαθητών του Χριστού. Αφηνόμαστε στα χέρια του Θεού, ζητάμε τη χάρη του και το έλεός του. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας δεν είναι Θεός νεκρών αλλά ζώντων. Γνωρίζουμε ότι είναι Εμμανουήλ, δηλαδή Θεός μεθ’ ημών. Γευόμαστε την παρουσία του και έχουμε τον πόθο να αντικρύσουμε το πρόσωπό του. Αγωνιζόμαστε να μην ξεχνάμε τις ευεργεσίες του και να ελπίζουμε στις υποσχέσεις του. Και εκείνος παραμένει, όπως πάντοτε, πιστός στη διαθήκη με τον λαό του: ‘Και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν’.


* Εκφωνήθηκε στον Κατανυκτικό Εσπερινό της Β' Κυριακής των Νηστειών (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά) 12.3.2017

pdf

Ακατάβλητη πίστη και συγκλονιστική συγχωρητικότητα
(Υπάτιος Πατμάνογλου)

 

Να μην κακολογεί ο κόσμος τον οδηγό της Porsche, του αυτοκινήτου δηλαδή που ξέφυγε από τον δρόμο, μπήκε στον παράδρομο και καρφώθηκε πάνω στο δικό του, σταθμευμένο αμάξι, σκοτώνοντας τη σύζυγό του και το τρίχρονο παιδί τους, ζητά ο 41χρονος τραγικός πατέρας Υπάτιος Πατμάνογλου.

«Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του παιδιού. Θέλω να σταματήσει ο κόσμος να λέει άσχημα πράγματα για τον 24χρονο, γιατί και αυτό το παλικάρι δεν ήθελε να χάσει τη ζωούλα του», είπε χαρακτηριστικά.

Νωρίτερα, σε συνέντευξή του στη Χριστίνα Λαμπίρη είχε πει: «Συλλυπητήρια στην οικογένειά τους. Και αυτοί δεν ήθελαν να τον χάσουν. Εφταιγε-δεν έφταιγε, η ψυχούλα του το ξέρει».

Αναλυτικά, στη συνέντευξη στη Ζήνα Κουτσελίνη είπε:

«Ζήνα, να σου πω την αλήθεια, νιώθω μεγάλη ανακούφιση με όλο τον κόσμο και με όλα τα μηνύματα που μου στέλνει ο κόσμος. Πραγματικά ηρεμεί η ψυχούλα μου και πιστεύω θα ηρεμεί και η ψυχή και της γυναίκας μου και του παιδιού μου. Να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο παλικάρι που έδωσε το βίντεο στη δημοσιότητα γιατί με έτρωγαν οι τύψεις, γιατί άκουγα διάφορα ότι δεν πάρκαρα σωστά το αυτοκίνητο και όλα τα σχετικά», δήλωσε, τονίζοντας την ανακούφισή του για τη δημοσιοποίηση του βίντεο.

Ο Υπάτιος Πατμάνογλου συνέχισε εκφράζοντας τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του παιδιού που οδηγούσε τη μοιραία Porsche, ενώ τόνισε ότι δεν θέλει «να λένε αυτά που λένε». «Εντάξει, και αν έχει χρήματα και αν δεν έχει, δεν παίζει ρόλο», σημείωσε. «Ήταν ένας πιτσιρικάς, είχε ένα αυτοκίνητο γρήγορο, έτρεχε, ήταν παράνομος, εντάξει, αλλά και αυτό το παλικάρι δεν ήθελε να χάσει τη ζωούλα του», είπε.

Για τις στιγμές λίγο μετά το δυστύχημα δήλωσε: «Είδα ξαφνικά μπροστά μου τέσσερις νεκρούς. Τον γιο μου, τη γυναίκα μου και δύο άλλα παιδιά. Ο Θεός να τους αναπαύσει όλους. Το 'θελε η Παναγία. Αυτό το πράγμα ούτε στον χειρότερο εχθρό μου».

Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την κατάσταση, αναφέρει ότι «μπορεί αυτό το ατύχημα να γινόταν και με έναν παππού και να ερχόταν πάνω μου με ένα τρακτέρ». Παράλληλα, για τον οδηγό της Porsche αναφέρει: «Τώρα, το ότι είναι 24 χρονών το παιδί δεν σημαίνει ότι δεν ξέρει να οδηγάει. Υπάρχουν οδηγοί αυτοκινήτων οι οποίοι είναι πιτσιρικάδες και έχουν καλή αντίληψη.

Δηλαδή, δεν πάει να πει ότι είμαι πιτσιρικάς, δεν ξέρω να οδηγάω ή πήρα τα λεφτά του μπαμπά μου και πήρα ένα Porsche και σκοτώνω τον οποιοδήποτε. Γιατί και αυτός σκοτώθηκε. Δυστυχώς και αυτό το παιδί είδα μπροστά στα μάτια μου και στην αρχή νόμιζα ότι είναι η γυναίκα μου, γιατί ήταν πολύ αδύνατο το παλικάρι με μακριά μαύρα μαλλιά. Είχε σχεδόν το ίδιο ντύσιμο με τη γυναίκα μου και νόμιζα ότι ήταν η γυναίκα μου στην αρχή».

Όπως σημειώνει, μέσα στα συντρίμμια και μέσα στα σίδερα δεν μπορούσε να καταλάβει αν είναι η γυναίκα του και το ξεχώρισε από τα παπούτσια. «Φορούσε κάτι σταράκια το παλικάρι και λέω “δεν είναι η γυναίκα μου αυτή”», εξηγεί.

«Είπα στη γυναίκα μου θα κάνω μισό λεπτάκι και κατέβηκα από το αυτοκίνητο»

Ο ίδιος ανέφερε ότι σταμάτησαν στο πάρκινγκ για να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, σημειώνοντας μάλιστα ότι είπε στη σύζυγό του ότι θα έκανε «μισό λεπτάκι», καθώς «το μωρό όταν σταματούσε το αυτοκίνητο έκλαιγε, ήθελε να προχωράμε». «Σταματάω το αυτοκίνητο, βγάζω τα κλειδιά, βγαίνω από το αυτοκίνητο με τζόκινγκ, φανταστείτε. Πηγαίνω στην τουαλέτα και με το που πάω να κάνω την ανάγκη μου γίνεται μία έκρηξη, κλείνουν τα φώτα όλα, καπνοί, φωτιά ξαφνικά. Λέω "τι έγινε ρε παιδιά; Πρέπει να σωθώ, πρέπει να σωθώ οπωσδήποτε". Πέφτω κάτω, βάζω την μπλούζα μου μπροστά στη μύτη μου και το στόμα μου για να μην αναπνέω ούτε τη φωτιά ούτε τον καπνό και κάνω έρπινγκ. Βγαίνω έξω με όση δύναμη έχω και όση αίσθηση, λειτούργησαν ξαφνικά όλα με το ένστικτό μου. Όλα ενστικτωδώς. Βγήκα έξω και πήγα να πω στη γυναίκα μου “ρε κοριτσάρα μου τι πήγα να πάθω, πήγα να καώ ζωντανός”. Και με το που βγαίνω, βλέπω το αυτοκίνητό μου κομμένο στα δύο. Δεν κατάλαβα τι είχε γίνει. Νόμιζα ότι βλέπω ψέματα. Λέω “Υπάτιε, πρέπει να το συνειδητοποιήσεις κάτι γίνεται εδώ, κάτι δεν πάει καλά, έγινε μία έκρηξη. Από πού όμως; Πώς προήλθε αυτή η έκρηξη;”. Προσπαθώ να δω αν το αμάξι μου είχε κάτι μέσα. Το ντεπόζιτο; Έγινε κάτι; Δεν είδα το άλλο αυτοκίνητο καθόλου. Και μετά από λίγη ώρα, όπως έκανα τον γύρο έτσι του κτιρίου να δω τι γίνεται, βλέπω ένα κατάστημα δίπλα με μπουκάλες οξυγόνου. Νόμιζα ότι στην αρχή έσκασαν οι μπουκάλες οξυγόνου και ήρθαν μέσα στο αυτοκίνητο. Συγκυρίες τρελές. Και πηγαίνω μετά λίγο πιο δίπλα και βλέπω ένα ζαντολάστιχο από Porsche και τα φρένα του και βλέπω και τον οδηγό δίπλα και μια άμορφη μάζα σίδερα και μετά καταλαβαίνω ότι κάποιος έπεσε πάνω στο αυτοκίνητό μου και έγινε όλο αυτό το πράγμα. Γυρνάω πίσω, βλέπω τη γυναίκα μου, είχε αγκαλιάσει το παιδάκι, της δίνω ένα φιλάκι. Τι φίλησα, ένας θεός ξέρει, ρε παιδιά. Πήρα τηλέφωνο και στο ΕΚΑΒ», είπε.

«Είναι θέλημα Θεού, όλα γίνονται για κάποιο λόγο»

«Όλα, παιδιά, γίνονται για κάποιο λόγο. Κι εγώ αυτά έλεγα. Γιατί να συμβεί σε εμένα, έλεγα εγώ. Ποιος είσαι εσύ, ρε μεγάλε; Είναι θέλημα Θεού. Εγώ πιστεύω στην Παναγία και τον Χριστό. Είμαι ορθόδοξος. Τα πιστεύω πολύ αυτά τα πράγματα. Ό,τι γίνεται στη ζωή μας γίνεται για κάποιο σκοπό. Αν δεν πιστέψω αυτό το πράγμα και δεν το βάλω στο μυαλό μου, θα τρελαθώ. Το πίστευα από πριν αυτό. Εγώ ο ίδιος δεν φοβόμουν το θάνατο, δεν φοβόμουν τίποτα στη ζωή μου. Ούτε την οικονομική κρίση, όχι ότι είμαι κανένας λεφτάς. Δεν με επηρέαζε τίποτα. Βαστούσα στα πόδια μου, είχα την ψυχική δύναμη, είχα ψυχολογία, έδινα ψυχολογία και στη γυναίκα μου. Είχα πολύ δύναμη μέσα μου. Λέω δεν θα μου στερήσει κανείς το δικαίωμα της χαράς. Δεν άφηνα μύγα στο σπαθί μου. Αλλά δεν περίμενα ότι θα μου συμβεί. Με συγκλόνισε πάρα πολύ. Κάνω κάθε μέρα προσευχή στην Παναγίτσα, να πάνε όλα καλά, να βρω ψυχική δύναμη. Σωματική έχω, ψυχική έχω, αλλά δεν ξέρω αν θα μου τελειώσει».

«Τι να σας πω, ρε παιδιά, τι να σας πω... Κάθε μέρα που περνάει νομίζω ότι είναι ψέμα»

«Ευτυχώς δεν είμαι μόνος. Ευτυχώς και η οικογένειά μου και όλο μου το σόι είμαστε δεμένοι, μια γροθιά, μια μπουνιά. Στις δυσκολίες ήρθαν όλοι και με αγκάλιασαν. Δεν με άφησαν μόνο ούτε στον ύπνο. Δοξάζω το Θεό γι' αυτό το πράγμα γιατί αν ήμουν μόνος μου, όσο δυνατός και να είσαι, όσα ψυχικά αποθέματα και να έχεις, δεν μπορείς να το πολεμήσεις αυτό το πράγμα. Με τίποτα παιδιά. Είναι μια λεπτή κλωστή. Πολύ λεπτή ισορροπία. Σου έρχονται όλες οι εικόνες. Λες "γιατί σε εμένα;". Δίνεις απαντήσεις στον εαυτό σου, λες αν γινόταν έτσι, αν γινόταν αλλιώς. Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Θέλω συμπαράσταση από τους γονείς μου, δίνω και εγώ στους δικούς μου. Και στην αγαπημένη μου πεθερούλα, που την κοιτάω και βλέπω στα μάτια της τη γυναίκα μου. Και αυτή βλέπει στα μάτια μου την οικογένειά μου, τον Παυλάκη και την Αποστολία».

«Λέω "Θεούλη μου, ήταν το λαχείο"»

«Θέλει να έχεις βοήθεια. Δεν παλεύεται αυτό το πράγμα αν είσαι μόνος. Οσο καιρό τα έβλεπα στην τηλεόραση δεν τα πίστευα. Ελεγα εντάξει, ειδήσεις, ρε παιδί μου, σιγά. Ετυχε να 'ρθει σε μένα. Λέω, Θεούλη μου ήταν το λαχείο. Τζόκερ δεν έπαιζα ποτέ, ούτε θα παίξω αλλά αυτό το Τζόκερ που μου έκατσε, εντάξει. Πριν γίνει το ατύχημα, την προηγούμενη Κυριακή, επειδή και τον Παυλάκη μου τον πήγαινα συνέχεια εκκλησία. Είχαμε εκεί στο Νέο Φάληρο τον Αγιο Δημήτριο, τον πήγαινα κάθε Κυριακή, φιλούσε τις εικονίτσες, έπαιρνε Θεία Κοινωνία και η γυναίκα μου μαζί, εξομολογούμασταν, είχαμε τον πνευματικό μας στην Πτολεμαΐδα, τον πάτερ Θεόφιλο. Ημασταν δηλαδή παιδιά της Εκκλησίας, πολλοί το παρεξηγούσαν αυτό, αλλά ο καθένας έχει τα πιστεύω του και τις ιδεολογίες του».

«Θέλω να πιστεύω πως η οικογένειά μου θα ανέβει στον Παράδεισο»

«Φύγανε και θέλω να πιστεύω πως η οικογένειά μου θα ανέβει στον Παράδεισο, θα με βλέπει από εκεί ψηλά και θα χαίρεται για μένα. Πρέπει να σταθώ δυνατός και εγώ να καταφέρω την προσπάθειά μου εδώ στη γη να έρθω δίπλα τους. Αυτό βέβαια με πονάει. Ο πόνος δεν φεύγει, αλλά ξέρω πως οι δικοί μου θα ανέβουν επάνω, το ξέρω. Οχι το ξέρω, θέλω να το ελπίζω, για να μη λέω και ό,τι να 'ναι. Μακάρι να είναι επάνω στον Παράδεισο και να με βλέπουν και εγώ από εδώ κάτω να τους τιμώ.

Θέλω μόνο μία χάρη: να κάνω ένα αγαλματάκι στον γιο μου και ένα στη γυναίκα μου εκεί στην εθνική οδό. Δεν ξέρω αν γίνεται, γιατί είναι επάνω στα πάρκινγκ, αν επιτρέπεται από τη νομοθεσία αυτό το πράγμα, να είναι αγκαλιά. Με δικά μου χρήματα, δεν θέλω να βοηθήσει κανένας. Απλά δεν ξέρω τη διαδικασία με τις άδειες, να γίνει ένας ανδριάντας δηλαδή. Νομίζω ότι αυτό είναι τιμή για την οικογένειά μου να σταματήσει όποιον βλέπει αυτό το πράγμα να αφήνει έστω και για λίγο το γκάζι από το πόδι. Να το βλέπει και να λέει ''ωπ, εδώ κάτι έγινε'' γιατί τα τριαντάφυλλα και όλα αυτά τα λουλούδια μαραίνονται, ένα μνημείο θα μείνει και θα το κοιτάνε».

Ερωτηθείς για το τι θα άλλαζε εάν ήταν στη θέση του νεαρού με την Porsche, ο 41χρονος δήλωσε:
«Σαφώς και αν είχα ένα τέτοιο αυτοκίνητο, όσο τρελό και ακούγεται δεν θα έβγαινα να έτρεχα στους δρόμους. Το αυτοκίνητο αυτό έχει τελική 335. Το παιδί πρέπει να πήγαινε με πάνω από 300, ούτε 200, ούτε 250 και αυτές οι ταχύτητες σε αυτά τα αυτοκίνητα, επειδή είναι supercar, δεν τις καταλαβαίνεις. Μπορεί να ήταν με κάποιο πρόγραμμα, να ήταν ελευθερωμένο, μπορεί να πήγαινε και παραπάνω. Δεν τα καταλαβαίνεις τα χιλιόμετρα στο δρόμο, μπορεί ένας οδηγός που δεν ξέρει την ταχύτητα να του φανεί υπερβολικό το νούμερο. Μπορεί ένας άνθρωπος με ένα 1400αράκι που πάει στη δουλειά του μετά τα 140-150 να πει ''ωπ εδώ σκοτώνομαι''. Με αυτό πας 200 και πας σταματημένος, λες να ανοίξω την πόρτα να κατέβω. Αυτό δεν πάει να πει πως τον δικαιολογεί η ταχύτητα, που κάνει, είναι παράνομο το παιδί. Αν ήμουν στη θέση του βασικά θα πήγαινα στις Σέρρες στην πίστα, θα πήγαινα στα Μέγαρα, θα έκανα εκεί το γούστο μου, στον δρόμο θα ήμουν ασφαλής, όπως και είμαι ασφαλής. Και το δικό μου αυτοκίνητο είναι πολύ γρήγορο. Είχα ένα Honda, το αγαπούσα πολύ, το πρόσεχα. Δεν έτρεχα στον δρόμο, δεν προκαλούσα ποτέ κανέναν. Πάντα ερχόντουσαν πίσω πιτσιρικάδες. Ξέρετε όταν βλέπει ένας ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ο ένας προκαλεί τον άλλον. Ποτέ, ποτέ και ειδικά από τότε που έκανα την οικογένεια, έβαλα ένα φρένο σε όλα αυτά. Ημουν πολύ τυπικός».

«Νηφαλιότητα πάνω απ' όλα, όχι ποτό και οδήγηση και να τηρούμε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Οταν το όριο είναι 140 να πηγαίνουμε με 140. Βέβαια, το παιδί μπορεί να πήγαινε με 140 και να έσκαγε το λάστιχο και να ερχόταν πάνω μου, αυτό δεν αλλάζει κάτι. Δεν μπορείς να πεις πως αν τηρήσεις τον κώδικα, όλα θα είναι καλά, αλλά είναι ένα στάνταρ για να προστατεύσεις τη δική σου ζωή γιατί απέναντι σου δεν φταίει.

Εκανα μεγάλο αγώνα στη ζωή μου. Πήρα την οικογένειά μου από την Πτολεμαϊδα, μια επαρχιώτικη πόλη και τους πήγα στην Αθήνα χωρίς να ξέρουμε κανέναν. Η γυναίκα μου είχε προβλήματα, καθώς δεν της άρεσε ο κόσμος στην Αθήνα, δεν είχαμε πολλές κοινωνικές σχέσεις, ξεκινήσαμε από το μηδέν, γνωρίσαμε στην πολυκατοικία μας τους γείτονές μας, ήμασταν πιο ανοικτοί. Της έδινα συνέχεια δύναμη, της έλεγα ''όταν είσαι μαζί μου δεν θα καταλαβαίνεις τίποτα. Ο,τι θέλεις, ο Υπάτιος''. Κάναμε σχέδια. Την αγαπούσα πολύ και το παιδάκι μας. Πηγαίναν όλα πολύ ωραία, σαν ψεύτικα. Πηγαίναμε τις βόλτες μας στον Φλοίσβο, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Ερχόμασταν Πτολεμαΐδα, πηγαίναμε στις εκθέσεις αυτοκινήτων με τον πιτσιρικά, ήθελα να τον βάλω στο τρυπάκι με τα αυτοκίνητα. Πηγαίναμε αγοράζαμε αυτοκινητάκια. Το τελευταίο αυτοκίνητο που του πήρα ήταν ένα Porsche, κοίτα ειρωνεία. Να τρελαθείτε, βρε παιδιά. Και του μικρού του άρεσε να ακούει την εξάτμισή μου».

Για τον οδηγό της Porsche είπε: «Δεν τα έκοψε αυτός τα όνειρα. Θέλω να πιστεύω, Ζήνα, για να είμαι ψυχικά ήρεμος ότι και αυτουνού το νήμα της ζωής ήταν να κοπεί. Των δύο παιδιών όπως και της οικογένειάς μου. Για να είμαι ψυχικά ήρεμος θέλω να πιστεύω ότι έφτασε η ώρα, τελείωσε το λαδάκι όλων. Δεν μου πήρε τη ζωή των παιδιών. Κάποιος άλλος έβαλε το χέρι του και τις πήρε και τις τέσσερις. Αυτό θέλω να πιστεύω. Δεν φταίει το παλικάρι. Ήρθε τόσο προγραμματισμένο αν το δείτε στο βίντεο, να θέλεις να το κάνεις δεν γίνεται, ρε παιδιά, δεν γίνεται. Το έχω δει 400 φορές, δεν γίνεται, δεν γίνεται. Εφυγε με τα τέσσερα, ήρθε με χτύπησε, είχα βγει 2-3 δευτερόλεπτα πριν από το αυτοκίνητο, πήρα ολόκληρος φωτιά και δεν κάηκα, πέρασα μέσα από τη φωτιά και δεν κάηκα, το πιστεύετε; Αυτό είναι από τα άγραφα.

Μπήκα μετά, είδα τι έγινε και λέω τι να πω τώρα. Ήθελε να πάρει αυτούς τους τέσσερις και το σκυλάκι μαζί. Ούτε το σκυλάκι μου... Ήθελε να μείνω ζωντανός. Και στην τουαλέτα πάνω στην σκεπή να το έβαζα το αυτοκίνητο, θα ερχόταν το Porsche και θα με χτυπούσε. Ήθελε η μοίρα. Έτσι καλύπτομαι ψυχολογικά και πνευματικά εγώ».

Οι τελευταίες κουβέντες με τη γυναίκα του

«Ήθελε και αυτή να πάει τουαλέτα και επειδή το μωρό δεν καθόταν μόνο του στο καθισματάκι πίσω. Της λέω "Αποστολία θα βγω εγώ, θα έρθω, θα κρατήσω το μωρό και θα βγεις μετά εσύ". Αν έβγαινα εγώ και πήγαινε η γυναίκα μου και εγώ θα σκοτωνόμουν και η γυναίκα μου θα καιγόταν γιατί αποκλείεται να γλίτωνε.

Ήταν πολύ χαρούμενη που θα πηγαίναμε Πτολεμαϊδα, Ήταν μια κούκλα, μια θεά, είχε ετοιμάσει το αυτοκίνητο, είχε βάλει πίσω τα πράγματα, τα ρούχα μας, είχε ντύσει τον μικρό, με περίμενε να σχολάσω από τη δουλειά για να φύγουμε. Δεν είχα έστω ένα προαίσθημα ότι κάτι θα πάει στραβά».

Για το αν πήγαιναν 3ήμερο

«Είχα πάρει 10 μέρες άδεια από τη δουλειά μου γιατί είχα κάτι καλλιέργειες να φροντίσω. Θα κάναμε και τις διακοπές μας, θα βλέπαμε και τους γονείς μας. Να περάσουμε ένα 10ήμερο καλά. Για εμάς αυτό ήταν μια όαση. Καθόμασταν 2 μήνες Αθήνα, δουλειά, όλα καλά, στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις, φεύγαμε στην Πτολεμαϊδα, κάναμε 10 μέρες διακοπές, εγώ τα καφεδάκια μου με τους φίλους μου, η Λία, με τις φίλες της, με την αδερφή της, τη μητέρα της, τον πατέρα της, βγαίναμε και μαζί έξω. Όλα μια χαρά, μια χαρά, μια οικογενειακή ζωή.

Να μην είμαστε με το φόβο, να λέμε ωχ να μην βγω από το σπίτι. Στη ζωή αυτή όλοι είμαστε περαστικοί. Κάποια στιγμή θα φύγουμε από τη ζωή. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το θάνατο».

Για το αν έχει επικοινωνήσει κάποιος μαζί του

«Οχι, ρε παιδιά, και το καταλαβαίνω αυτό, γιατί μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί τι ρόλο βαράει αυτός ο άνθρωπος. Θα με βρίσει; Εδώ οι φίλοι μου λένε "θα πάμε να τον πιάσουμε, να τον κρεμάσουμε, να τον κάνουμε". Ρε παιδιά, ηρεμήστε, ο καθένας βγάζει μια αντίδραση εχθρική. Μπορεί ο άνθρωπος να φοβάται, μπορεί να είναι άλλης κουλτούρας. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό το πράγμα. Να σας πω κάτι, δεν με πειράζει αυτό τόσο πολύ. Δεν έχω πρόβλημα, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν το παίρνω εχθρικά, ούτε έχω να πω κάτι για τους γονείς».

 


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

π. ΔΗΜ. ΜΠΑΘΡΕΛΛΟΥ

"ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑ-ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ"
ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ


Ξενοδοχείο Caravel
Δευτέρα 21.11.2016

 

par vivliou 21 11 2016

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΧΑΛΕΠΙΟΥ

Πολεμικό Μουσείο
Τετάρτη 18.5.2016

 

pavlosΤην Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016, στις 18:00, στο Πολεμικό Μουσείο των Αθηνών, το διαδικτυακό περιοδικό «Πεμπτουσία» και η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας του Μπαλαμάντ (Λίβανος) διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα «Κόντρα στην Λήθη, 3 χρόνια από την απαγωγή του Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλου του Πατριαρχείου Αντιοχείας».

Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν ομιλητές που συνδέονται με τον Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλο του Πατριαρχείου Αντιοχείας, από την Ελλάδα και τη Συρία. Κεντρικός Ομιλητής θα είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος. Θα απευθύνουν Χαιρετισμό εκπρόσωποι των Μακαριωτάτων Πατριάρχου Αντιοχείας και Αρχιεπισκόπου Αθηνών καθώς και του πολιτικού κόσμου.

Ο Μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος, μαζί με τον Μητροπολίτη Χαλεπίου των Συροϊακωβιτών Ιωάννη Ιμπραχίμ, απήχθησαν πριν από τρία περίπου χρόνια ενώ επέστρεφαν στο Χαλέπι από την Τουρκία. Από τότε η τύχη τους αγνοείται.


Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθούν βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα από συνεντεύξεις, το έργο και την ζωή του Μητροπολίτου Χαλεπίου, καθώς και στιγμιότυπα από αντίστοιχες εκδηλώσεις στο εξωτερικό.

Το πρόγραμμα θα πλαισιωθεί επίσης από τη συμμετοχή της χορωδίας των Πατέρων της Ι. Μονής Χαματούρα του Λιβάνου και της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας. Την καταληκτήρια Ομιλία θα εκφωνήσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μπουένος Άϊρες του Πατριαρχείου Αντιοχείας κ. Σιλουανός. Τέλος, θα συνταχθεί και θα αναγνωσθεί Ψήφισμα για την τριετή διεθνή σιωπή απέναντι στην πράξη της απαγωγής.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

18:00 Έναρξη εκδηλώσεως με Εκκλησιαστικούς Ύμνους από την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία (ΕΛΒΥΧ) και Χορό Ιεροψαλτών της Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Όρους Χαματούρα, Λίβανος. Χοράρχης: Γεώργιος Κωνσταντίνου.

Χαιρετισμοί – προσφωνήσεις

18:10 Προσφωνήσεις διοργανωτών
• Νικόλαος Γκουράρος, Διευθυντής του διαδικτυακού περιοδικού «Πεμπτουσία».
• Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Χαλίλ, Καθηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας του Μπαλαμάντ, Λίβανος.

18:15 Χαιρετισμοί
• Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος.
• Εκπρόσωπος Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας κ.κ. Ιωάννου, Αρχιμανδρίτης Μωυσής, πρωτοσύγκελλος Ιεράς Μητροπόλεως Χαλεπίου.
• Εκπρόσωποι πολιτικών αρχών.
• Αρχιμανδρίτης Εφραίμ, Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.

A´ Μέρος

18:45 Βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα από την επίσκεψη του Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλου στην Ι.Μ. Μονή Βατοπαιδίου καθώς και αποκλειστική συνέντευξη του στην Πεμπτουσία.

19:00 Κύρια ομιλία εκδηλώσεως από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο, «Διωγμός και μαρτύριο, η δόξα της Εκκλησίας».

19:20 Ομιλία του Καθηγητή κ. Χαμπίμπ Λαβάντ, «Η γνωριμία μου με τον Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλο».

19:30 Διάλειμμα – κέρασμα.

Β´ Μέρος

19:45 Τραγούδια από τη λαογραφική ομάδα νέων «Τζιβαέρι»:
• Σαν τη μεγάλη Πασχαλιά – Καστελόριζο Δωδεκανήσων
• Τζιβαέρι – Λέρος Δωδεκανήσων
• Ώρα καλή σου Πασχαλιά- Δεσκάτη Γρεβενών
Καλλιτεχνική Διευθύντρια της λαογραφικής ομάδας: Σοφία Μπούμπα.

19:55 Βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα από αντίστοιχες εκδηλώσεις στο εξωτερικό.

20:10 Ντοκιμαντέρ για τον Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλο από την Αδελφότητα των μοναζουσών της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού Χαλεπίου Συρίας.

20:25 Παρέμβαση από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας του Μπαλαμάντ, Αρχιμανδρίτη Ιάκωβο Χαλίλ.

20:30 Καταληκτήρια ομιλία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μπουένος Άιρες και πάσης Αργεντινής (Πατριαρχείου Αντιοχείας) κ. Σιλουανό.

20:45 Ανάγνωση διεθνούς ψηφίσματος για την απαγωγή των δύο Ιεραρχών Μητροπολίτη Χαλεπίου κ. Παύλου, και Μητροπολίτη Χαλεπίου των Συροϊακωβιτών κ. Ιωάννη Ιμπραχίμ από τον κ. Νικόλαο Γκουράρο, Διευθυντή του διαδικτυακού περιοδικού «Πεμπτουσία».

Παρουσιαστής εκδηλώσεως: Δρ. Πέτρος Παναγιωτόπουλος,
υπεύθυνος περιεχομένου Πεμπτουσίας

Πηγή: www.pemptousia.gr


Τελευταία μας ἐλπίδα,
ἡ πρώτη μας ἀγάπη

Νικολάου
Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς


Nέα Ἔκδοση
  

Ἡ παρούσα ἔκδοση περιλαμβάνει κείμενα ποὺ ὑπὸ τὴ μορφὴ ὁμιλιῶν, συνεντεύξεων, ἀφυπνιστικῶν ἐγκυκλίων, δηλώσεων ἢ μηνυμάτων πρὸς νέους ἀνθρώπους, κατὰ καιροὺς προσπάθησαν νὰ καταδείξουν τὸ ψέμα καὶ νὰ ὑποδείξουν τὴν ἀπόλυτη ἀνάγκη καὶ τὸν δρόμο τῆς ἀνατροπῆς καὶ ἐλπίδας. Μέσα στὰ ἀσφυκτικὰ καὶ ἀηδιαστικὰ ἀδιέξοδα τῆς σύγχρονης ζωῆς τονίζουν τὶς ρωγμὲς τους καὶ ἐκφράζουν τὴν έλπίδα γιὰ λίγο φῶς. Ναί! Τὰ ἀδιέξοδα παρουσιάζουν ἤδη βαθιές ρωγμές.

Τὰ ὅσα περιλαμβάνονται στὶς γραμμὲς αὐτοῦ τοῦ βιβλίου γράφτηκαν κυρίως κατὰ τὴ διάρκεια τῆς λεγόμενης κρίσης, κάποια ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, ἀλλὰ δυστυχῶς διατηροῦν τὴν ἐπικαιρότητά τους καὶ ἐπιβεβαιώνονται ἀπὸ τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων μέχρι σήμερα. Τὸ μήνυμα ὅμως ποὺ θέλουν νὰ βροντοφωνάξουν εἶναι ἡ αἰώνια κραυγὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ' 11). Μόνον ἄν κάπως ξυπνήσουμε καὶ ἐσωτερικὰ ὑγιῶς ἐπαναστατήσουμε, ἔχουμε ἐλπίδα νὰ ξεπεράσουμε τὴ συμπόρευση μὲ τὸ ψέμα καὶ νὰ ζήσουμε τὴν ἀλήθεια.

Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος τῆς συγκεντρωτικῆς ἔκδοσης αὐτῶν τῶν κειμένων νὰ δείξουν τὴ διαχρονικότητα καὶ δύναμη τῆς ἀλήθειας, νὰ προκαλέσουν τὴν ἀπόρριψη τοῦ ψεύδους καὶ νὰ κινητοποιήσουν σὲ ἀφύπνιση ὅλους μας, ποὺ ἀπλᾶ ἐπιβιώνουμε μὲ 
  
«παρειμένας τὰς χεῖρας καὶ παραλελυμένα τὰ γόνατα» (Ἐβρ. ιβ'12). Κυρίως τοὺς νέους. Αὐτοὶ μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν τοὺς καινοὺς ἀσκοὺς ποὺ θὰ δεχθοῦν τὸ παλαιὸ κρασί, ποὺ παραμένει ὅμως πάντα ἐπίκαιρο, ἀληθινὸ καὶ νέο. Αὐτὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη μας ἀγάπη καὶ τὴν τελευταία μας ἐλπίδα.